Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Αικατερινάρης

- Newsroom

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο Γιάννης Αικατερινάρης, πρώην πρόεδρος του ΤΕΕ Τ.Κ.Μ., Αρχιτέκτονας, με αντιφασιστική δράση. Ήταν ο άνθρωπος που οραματίστηκε την πεζοδρόμηση της της Αριστοτέλους από την Εγνατία ως την πλατεία και τη θάλασσα.

Ποιος ήταν ο Γ. Αικατερινάρης

Γεννήθηκε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής. Μετά την αποφοίτησή του από το Ε΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ. Συμμετείχε στα συνδικαλιστικά δρώμενα και στους φοιτητικούς αγώνες για την κατοχύρωση του Συντάγματος (114) και την χρηματοδότηση της Παιδείας (15%).

Μετά τις σπουδές του διετέλεσε επιμελητής στην Έδρα της Αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. Παύτηκε μετά τη σύλληψή του από το δικτατορικό καθεστώς.

Το 1974, πριν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, εκλέχτηκε στο Δ.Σ. του ΣΑΔΑΣ απ΄ όπου εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί, όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα μέλη του. Συμμετείχε στην ίδρυση του ΣΑΘ (Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης) στο Δ.Σ. του οποίου διετέλεσε μέλος, αντιπρόεδρος και πρόεδρος (1983-1985). Ο ΣΑΘ για τη θητεία του αυτή του απένειμε το 2004 τιμητική πλακέτα. Εκλέχθηκε στις πρώτες Αντιπροσωπείες του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ, για την ίδρυση του οποίου συμμετείχε στις πολύχρονες διαδικασίες των «συντονιστικών» των Συλλόγων Αρχιτεκτόνων.

Εκλεγόταν επί δεκαετίες στις Αντιπροσωπείες του ΤΕΕ και του ΤΕΕ/ΤΚΜ, στη Δ.Ε του οποίου (ΤΕΕ/ΤΚΜ) θήτευσε μέλος, αντιπρόεδρος και Πρόεδρος (1999-2001).

Πήρε μέρος σε επιστημονικά και συνδικαλιστικά συνέδρια, διαγωνισμούς και εκθέσεις Αρχιτεκτονικής. Μελέτες και άρθρα του -όχι μόνο Αρχιτεκτονικής - έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, αρχιτεκτονικά και πολιτικά περιοδικά.

Η πολιτική κηδεία του Γιάννη Αικατερινάρη θα γίνει σε χρόνο που θα ανακοινωθεί από την οικογένεια του (την ερχόμενη Τρίτη ή Τετάρτη), στην αίθουσα Μπαμπούλας απέναντι από τα Κοιμητήρια Αναστάσεως του Κυρίου στη Θέρμη.

Τί έγραψε λίγους μήνες πριν το θάνατό του

Έγραψε ο ίδιος ο Γιάννης Αικατερινάρης, πριν λίγους μήνες για τη ζωή του:

«Σε ό,τι αφορά την δική μου ζωή, μέτρησα κατά τον μέχρι τώρα απολογισμό της άπειρα εμπόδια που κατά το πλείστον προκύψανε από εξωγενείς αιτίες. Γεννήθηκα στην έναρξη της γερμανικής κατοχής, όταν ο πατέρας δεν είχε επιστρέψει ακόμη από το Αλβανικό μέτωπο. Μετά ακολούθησαν τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα οποία τα πέρασα με την γιαγιά και τον αδελφό μου Νίκο. Ο πατέρας και η μάνα έλειπαν πότε στην Αντίσταση και πότε σε φυλακές και εξορίες… Τι κι αν απαλλάχτηκαν μετά από όλες τις κατηγορίες, ο «φάκελος των κοινωνικών φρονημάτων» της …οικογένειας, εμπλουτισμένος και με τις δικές μου δραστηριότητες στους φοιτητικούς και κοινωνικούς αγώνες, τους κυνηγούσε παντού και κοντά σ’ αυτούς και εμένα…
Στάθηκα ωστόσο τυχερός γιατί την χρονιά που έδινα εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, δεν απαιτούνταν το απαραίτητο μέχρι τότε …«πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», που χορηγούσαν οι αστυνομικές αρχές, ιδιαίτερα εάν επρόκειτο για εισαγωγή σε στρατιωτικές, παιδαγωγικές και άλλες τέτοιες σχολές. Αλλά η …«ιδεολογική καθαρότητα» δεν κρίνονταν μόνο από τα «πιστεύω» του αιτούντος, αλλά και από εκείνα των συγγενών, ακόμη και των μακρινών… Έτσι μόλις τελείωσα το Ε΄ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης πέρασα στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΑΠΘ. Μετά την αποφοίτησή μου παρέμεινα σ’ αυτή ως επιμελητής στον καθηγητή Δ. Φατούρο, βάσει νόμου και με απόφαση της διοίκησής του, ενώ παράλληλα εκπονούσα διδακτορική διατριβή.
Όμως μετά την κήρυξη της επτάχρονης δικτατορίας, μετά από προσωπικές και οικογενειακές περιπέτειες, με καλέσανε στο στρατό για να υπηρετήσω ως σκαπανέας από τις πρώτες ακόμη μέρες του 1968… Μετά την απόλυσή μου άρχισα να εκπονώ αρχιτεκτονικές μελέτες ιδιωτών, καθώς οι αναθέσεις των αντίστοιχων του δημοσίου ήταν για μένα, αλλά και για πολλούς άλλους …άγνωστο είδος! Αργότερα έπαιρνα μέρος σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και εκπόνησα μερικές ενδιαφέρουσες μελέτες.
Στο πανεπιστήμιο ωστόσο δεν επέστρεψα ποτέ, παρά τις νουθεσίες των υπηρετούντων σ’ αυτό, φίλων και συναδέλφων. Αισθανόμουν έτσι ελεύθερος, συμμετέχοντας σε μαζικούς φορείς και δράσεις για τον εκδημοκρατισμό στην εκπαίδευση, στην άσκηση του επαγγέλματος και στην κοινωνία γενικότερα.
Μιλούσα κι έγραφα για όσα πίστευα ότι θα βελτίωναν το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον, για όσα θεωρούσα -και θεωρώ πάντα- πραγματικές αξίες της ζωής. Παρά τα όποια λάθη μου επεδίωκα να λειτουργώ ως ενεργός πολίτης.
Πιστεύω ότι με κατοχυρωμένη συνταγματικά την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, από την μεταπολίτευση και μετά, ο κάθε πολίτης μπορεί να υποβάλλει ερωτήματα και να καταθέσει απόψεις. Από την πλευρά μου διατυπώνω, επί τη ευκαιρία, μια απορία που σχετίζεται με όσα λέγονται σε καταστάσεις αποδημίας συνανθρώπων μας, για την ίδια την ζωή και τον θάνατο. Δεν κατανοώ την έννοια της φράσης-κατευόδιο «Καλό παράδεισο», που απευθύνεται σε συγγενείς και φίλους για την απώλεια ενός προσφιλούς ανθρώπου τους. Κι αυτό γιατί ο όποιος παράδεισος έχω στο νου μου, όπως άλλωστε και σεις, δεν μπορεί να είναι αλλιώς, παρά μόνο καλός! Ο επιθετικός προσδιορισμός, επομένως, περισσεύει"!
Γιάννης Αικατερινάρης
Πολύγυρος 10 Μαρτίου 2026».

Σε ανάρτησή του, ο Γιώργος Συννεφάκης έγραψε

 Ανάρτηση έκανε και η βουλευτής Χαλκιδικής Κυριακή Μάλαμα

Όπως έγραψε, «Ο Γιάννης Αικατερινάρης υπήρξε ένας εξέχων διανοητής και αγωνιστής του δικαίου. Η απώλεια του Γιάννη Αικατερινάρη μας γεμίζει με ανείπωτη θλίψη. Ο Γιάννης Αικατερινάρης υπήρξε ένας λαμπρός επιστήμονας, ένας αγωνιστής του δικαίου, ένας οραματιστής. Η πολιτική του σκέψη, η βαθιά ιστορική του γνώση, η ανθρωποκεντρική οπτική του για την επιστήμη του την αρχιτεκτονική, αλλά και η γενικότερη ανθρωπιστική θεώρηση του για τα κοινωνικά τεκταινόμενα αποτελούν την σπουδαία συλλογική παρακαταθήκη που μας αφήνει. Το πνευματικό έργο του Γιάννη Αικατερινάρη είναι πολύτιμο και για τον τόπο μας την Χαλκιδική. Βαθύς γνώστης της ιστορίας του τόπου, της κοινωνικής του λαογραφίας, του πολιτισμού της αφήνει στην Χαλκιδική μας ένα τεράστιο έργο καταγραφής και ανάλυσης, το οποίο είναι τμήμα της συλλογικής άυλης πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Τέλος, ο Γιάννης Αικατερινάρης υπήρξε ένας επαναστάτης. Ένας άνθρωπος των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων που πάλεψε σε όλη του την ζωή για το δίκαιο και για την προκοπή του τόπου. Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του».