Τριάντα χρόνια μετά τα πρώτα του βήματα, ο Γιώργος Δημητριάδης παραμένει ένας από τους πιο σταθερούς, αυθεντικούς και ανήσυχους δημιουργούς της ελληνικής ροκ σκηνής. Με νέο άλμπουμ στις αποσκευές του και τίτλο που μοιάζει να κρύβει περισσότερα απ’ όσα αποκαλύπτει, επιστρέφει για να μας θυμίσει ότι η μουσική δεν είναι απλώς διασκέδαση, είναι στάση ζωής.
Ο δίσκος «Μεγάλες Στιγμές», που κυκλοφόρησε στα τέλη Νοεμβρίου, δεν είναι ένα άλμπουμ νοσταλγίας. Είναι ένα έργο παρόντος. Ένα μουσικό ημερολόγιο της εποχής, των φόβων, των σχέσεων, της μνήμης και της ανάγκης να συνεχίζεις να δημιουργείς, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν ρευστά.
Σε μια εκ βαθέων συζήτηση, ο Γιώργος Δημητριάδης μιλά για τον νέο του κύκλο, τα ρίσκα που τόλμησε, τις συνεργασίες, τα βιώματα και τη βαθιά του ανάγκη να παραμένει αληθινός.
«Οι ‘Μεγάλες Στιγμές’ έχουν δύο όψεις»
Ο τίτλος του νέου άλμπουμ κουβαλά ήδη τη δική του αφήγηση. Όπως εξηγεί ο ίδιος, δεν πρόκειται για μια απλή αναφορά σε ένδοξες στιγμές του παρελθόντος.
«Η ανάγνωσή του μπορεί να έχει δύο όψεις», λέει. «Η πρώτη, μέσα από ένα πικρό χιούμορ, σχολιάζει τους καιρούς που ζούμε- μπερδεμένους, γεμάτους ανασφάλεια, παραπληροφόρηση, δημαγωγούς και άκυρες σχέσεις. Μια εποχή όπου η σκέψη έχει κυκλωθεί».
Υπάρχει όμως και η προσωπική πλευρά.
«Για μένα, κάθε φορά που περνούσα το κατώφλι του στούντιο για να ηχογραφήσω έναν νέο δίσκο, ήταν και είναι μια μεγάλη στιγμή».
Έτσι, ο τίτλος λειτουργεί ως καθρέφτης: της κοινωνίας, αλλά και της ίδιας της διαδρομής του.
Η δημιουργία ως τρόπος ύπαρξης
Με δεκάδες τραγούδια, σημαντικούς σταθμούς και μια μακρά πορεία στη δισκογραφία, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι ο Δημητριάδης έχει «αποδείξει» όσα είχε να αποδείξει. Εκείνος, όμως, σκέφτεται αλλιώς.
«Γράφω συνέχεια νέα κομμάτια. Είναι η ανάγκη μου να δημιουργώ και να ανανεώνω το ηχητικό μου τοπίο. Είναι ο τρόπος μου να υπάρχω σε αυτόν τον παράξενο, όμορφο και άσχημο μαζί κόσμο».
Μετά την «Οδό Ριανκούρ» το 2023, ξεκίνησε σχεδόν φυσικά να δουλεύει το νέο υλικό. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και πάλι η συνεργασία του με τον Κώστα Μπουντούρη.
«Ξέρω ότι καταλαβαίνει τι κάνω και το αντιμετωπίζει σαν κάτι δικό του. Αυτό αποτυπώνεται στο αποτέλεσμα. Έχω κάνει μεγάλα βήματα στην παραγωγή, στο πώς αποδίδεται η μουσική μου».
Τα ρίσκα και η ωριμότητα
Στο «Μεγάλες Στιγμές», ο Δημητριάδης δεν επαναπαύεται στον γνώριμο ήχο του. Αντιθέτως, πειραματίζεται και ανοίγει νέους δρόμους.
«Παρουσιάζω τραγούδια με τρόπο που δεν έχω ξανακάνει, όπως τα “Σκιές”, “Έχω Πιάσει Βυθό”, “Χόρεψε Ξανά”, “Με Τα Μαύρα Μου Γυαλιά”».
Κι όμως, τα ρίσκα του δεν είναι εντυπωσιασμοί.
«Έχω τον ήχο μου. Δεν προσπαθώ να εντυπωσιάσω με ψεύτικα κόλπα. Θέλω να γράφω κανονικά τραγούδια, με αρχή, μέση και τέλος. Τραγούδια με κλίμα και ορίζοντα», λέει στο emakedonia.
Είναι η φωνή ενός καλλιτέχνη που έχει περάσει από όλες τις φάσεις: αμφιβολία, επιτυχία, απογοήτευση, επιμονή και τώρα πλέον δημιουργεί με αυτογνωσία.
Συνεργασίες με ουσία
Ξεχωριστή θέση στον δίσκο έχουν οι συμμετοχές της Ελένης Τσαλιγοπούλου και του Λάκη Παπαδόπουλου.
«Τους ευχαριστώ από καρδιάς που τίμησαν αυτό το άλμπουμ», επισημαίνει.
Για την Τσαλιγοπούλου τονίζει:
«Φανταζόμουν χρόνια να τραγουδήσει ένα δικό μου τραγούδι. Το “Δύο Ξένοι” ήταν η κατάλληλη ευκαιρία. Έχει μια υπέροχη και ανοιχτή φωνή».
Για τον Παπαδόπουλο υπογραμμίζει:
«Υπάρχει φιλία και αμοιβαία εκτίμηση. Τον ‘άκουγα’ μέσα στο ‘Μεγάλες Στιγμές’ και τον φώναξα. Έβαλε τη μοναδική του πινελιά».
Οι συνεργασίες αυτές δεν λειτουργούν ως «ονόματα», αλλά ως οργανικό κομμάτι του αφηγήματος του δίσκου.
Ένα παζλ ανθρώπινων ιστοριών
Ίσως το πιο δυνατό στοιχείο του άλμπουμ είναι η συναισθηματική του διαφάνεια. Τα τραγούδια λειτουργούν σαν μικρά κινηματογραφικά στιγμιότυπα ζωής.
«Υπάρχουν βιώματα που πολλοί από εμάς έχουμε ζήσει», εξηγεί.
Μιλά για:
-το παιδί που δεν πρέπει να χάσουμε («Κερδίσαμε»),
-τη μοναξιά των σχέσεων («Δύο Ξένοι»),
-την κοινωνική αποξένωση («Έχω Πιάσει Βυθό»),
-τις αναμνήσεις της νιότης («Φαντάσματα της Νύχτας»),
-την ειρωνεία απέναντι στην εποχή («Μεγάλες Στιγμές»),
-τη μοναξιά («Ουίσκι και Καπνός»),
-τον έρωτα («Άλλος Ένας Πέφτει»),
-την επιμονή («Χόρεψε Ξανά»).
«Ένα παζλ της ανθρώπινης κατάστασης. Αυτό είναι το ‘Μεγάλες Στιγμές’», παραδέχεται ο δημιουργός.
Και πράγματι, ο δίσκος λειτουργεί ως καθρέφτης: ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει μέσα του κομμάτια της δικής του ζωής.
Από τη Θεσσαλονίκη στο σήμερα
Από τον «Γιώργο τον Αθηναίο» που έγινε Θεσσαλονικιός, μέχρι τον τραγουδιστή των Απροσάρμοστων, τον δημιουργό των «Μικρών Ηρώων» και τον ώριμο καλλιτέχνη του σήμερα, η διαδρομή του Δημητριάδη είναι γεμάτη επιμονή και αυθεντικότητα.
Χωρίς ωδεία, χωρίς εύκολους δρόμους, με οδηγό μόνο τη μουσική και το πάθος του.
Ένας δημιουργός που δεν έπαψε ποτέ να γράφει «σαν να είναι η πρώτη φορά».
Η συνέχεια μιας διαδρομής
Το «Μεγάλες Στιγμές» δεν είναι απλώς ένας ακόμη δίσκος στη μακρά δισκογραφία του Γιώργου Δημητριάδη. Είναι μια συμπύκνωση εμπειρίας, ωριμότητας και τόλμης. Ένα έργο που συνομιλεί με την εποχή χωρίς να χάνει την προσωπική του φωνή.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα, ο καλλιτέχνης επιλέγει να παραμένει σταθερός στις αξίες του: ειλικρίνεια, συναίσθημα, τραγούδια με ουσία.
Και ίσως, τελικά, αυτές να είναι οι πιο μεγάλες στιγμές. Εκείνες που ο ίδιος είναι σαν να επιστρέφει στο θρυλικό: «Σ’ ένιωσα μέσα μου παντού!». Με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο αυτή τη φορά…
