Γιώτα Φέστα: «Η Εκάβη θα μπορούσε να είναι σήμερα μια Ουκρανή, μια Παλαιστίνια, μια Ιρανή»

Η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να υποδεχτεί ένα μουσικοθεατρικό γεγονός μεγάλης κλίμακας, καθώς στις 29 Ιουλίου 2026, στο Θέατρο Γης, κάνει πρεμιέρα ο «Άη Λαός». Σαράντα τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του ιστορικού δίσκου του Δημήτρη Λάγιου, σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη και με τη θρυλική φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου, το εμβληματικό αυτό έργο παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη ως ένα σύγχρονο σκηνικό ρέκβιεμ σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Στέλιου Βραχνή, ο οποίος το φέρνει σε έναν αναπάντεχο δραματουργικό διάλογο με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη.

Στο επίκεντρο αυτού του πολυπρόσωπου θιάσου δεσπόζει η σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός Γιώτα Φέστα, η οποία επιστρέφει στον ρόλο-σύμβολο της Εκάβης. Σε μια εκ βαθέων και ενιαία εξομολόγηση, η κορυφαία πρωταγωνίστρια ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται όλα όσα νιώθει γι' αυτή τη σπουδαία καλλιτεχνική συνάντηση.

Δευτέρα 15 Ιου 2026, 16:50

Θεσσαλονίκη: Ο «Άη Λαός» στο Θέατρο Γης

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η μεγάλη εξομολόγηση της Γιώτας Φέστα

Με τις Τρωάδες και την Εκάβη η Γιώτα Φέστα συναντήθηκε έξι χρόνια πριν στη Θεσσαλονίκη. Το έργο ανέβηκε τότε σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, στις απαρχές της πανδημίας. «Γύρω μας κυριαρχούσε η ανασφάλεια και ο φόβος. Ένα καινούργιο είδος πολέμου. Όταν ο Ευριπίδης παρουσίασε το έργο στο πλαίσιο των Μεγάλων Διονυσίων το 415 π.Χ., οι Αθηναίοι είχαν προβεί σε μια πρωτοφανή πράξη αγριότητας εναντίον των Μηλίων. Γράφει το έργο σαν μια κραυγή διαμαρτυρίας των νικητών απέναντι στους ηττημένους», επισημαίνει η πρωταγωνίστρια.

Τώρα, εν έτι 2026, συναντά πάλι τις Τρωάδες και την Εκάβη. Αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία ενός νεαρού σκηνοθέτη, του Στέλιου Βραχνή. Τώρα είναι πια έξι χρόνια μεγαλύτερη. Η ίδια έχει υποστεί αλλαγές στη ζωή τις, όχι πάντα εύκολες όπως λέει, ενώ στο διάστημα των έξι αυτών χρόνων έχουν συμβεί τουλάχιστον δύο μεγάλοι πόλεμοι. «Είμαστε κατακλυσμένοι καθημερινά με εικόνες απίστευτης αγριότητας. Εικόνες βίας, ανισορροπίας, φρίκης. Η Εκάβη σήμερα θα μπορούσε να είναι μια Ουκρανή, που έχει χάσει στον πόλεμο τα παιδιά της, μια Παλαιστίνια, μια Ιρανή. Είναι όμως η Εκάβη της Τροίας. Και είναι βασίλισσα. Μια αιχμάλωτη βασίλισσα που στο πρώτο μέρος του έργου δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Κάθε νέα αναγγελία τη βυθίζει όλο και περισσότερο στην οδύνη και την απόγνωση. Είναι μια ρημαγμένη γυναίκα. Ένα τίποτα. Και όπως λέει και η ίδια: ‘Ένα τίποτα τα μεγαλεία, ένα τίποτα’».

Η ματιά της πάντα απέναντι σε έναν ρόλο είναι κυρίως πού ακουμπάει το βλέμμα της. «Η Εκάβη δεν υπάρχει χωρίς τις Τρωάδες, τις γυναίκες της Τροίας. Θέλω να πω πως έχει μεγάλη σημασία για να πλησιάσεις τέτοια μεγέθη, το περιβάλλον γύρω σου. Πού στρέφεις τα μάτια σου και τι feedback έχεις. Τι δίνεις και τι παίρνεις. Το 2020 ήταν η Μαρία, ο Νικόλας, η Μομώ, η Ελευθερία, η Χρύσα, η Άννα, ο Χρήστος και άλλοι. Σήμερα είναι η Μαρία, η Ελένη, η Άλκηστις, η Ιωάννα, ο Οδυσσέας, ο Απόστολος, ο Δημήτρης, η Σοφία, ο Πάνος, η Παναγιώτα, η Μυρτώ, η Πέλια, η Ηρώ, η Μαίρη, η Υακίνθη… Μαζί θα φτιάξουμε έναν χώρο που θα είναι ο τόπος της Τροίας, με τις διαφορετικότητές μας και τις μοναδικότητές μας», τονίζει η ηθοποιός.

Τα τραγούδια του Δημήτρη Λάγιου, αυτού του μεγάλου συνθέτη, που ακούγονται στην παράσταση και συνομιλούν με τις Τρωάδες, είναι μια τολμηρή ιδέα του Στέλιου Βραχνή. «Από όσο μπορώ να αφουγκραστω δέκα μέρες από τις πρόβες, φαίνεται να είναι αποκαλυπτική. Στο αντιπολεμικό αυτό έργο, που απηχεί σε όλες τις εποχές, γιατί σε όλες τις εποχές υπάρχουν πόλεμοι, φαίνεται σαν η απάντηση δια μέσου της μουσικής και των τραγουδιών του Δημήτρη Λάγιου, να είναι η Αγάπη. Η αίσθησή μου από τα τραγούδια που ακούω είναι πως οι γυναίκες αυτές, και δεν είναι τυχαίο πως είναι γυναίκες, αναζητούν την αγάπη, για να μπορέσουν να αντέξουν στη συμφορά», υπογραμμίζει η Γιώτα Φέστα.

Έτσι, έχει την εντύπωση πως το κοινό θα ταυτιστεί με τις Τρωαδίτισσες, που ανάμεσά τους είναι και η Εκάβη, γιατί πάντα, όπως υποστηρίζει, οι γυναίκες ήταν αυτές που επιβίωναν στα δύσκολα, κι αυτό είναι κι ένα είδος θαυμασμού που έχουν οι άντρες για τις γυναίκες. «Στην παράστασή μας υπάρχουν τέσσερις άντρες, τέσσερις Ταλθύβιοι, που υπάρχουν στον χώρο για να επιτελέσουν ένα έργο που ξέρουν στο βάθος ότι είναι άδικο και αυτό τους οδηγεί σε ένα είδος αμηχανίας, τόσο αναγνωρίσιμης ακόμη και σήμερα. Η μουσική και τα τραγούδια του Δημήτρη Λάγιου στα στόματα των γυναικών αυτών μοιάζουν σαν να είναι η απάντηση της δύναμης της Αγάπης απέναντι στη φρίκη του πολέμου. Τώρα και πάντα».

Ήταν μεγάλη έκπληξη για εκείνη με πόση αθωότητα, χωρίς σχεδόν να το καταλάβουν, μπήκαν σ' αυτό το μουσικό σύμπαν του Δημήτρη Λάγιου. «Όσο και να γνώριζε κανείς τα τραγούδια, η πρωτοφανής εργασία που έχει κάνει ένας πολύ νέος συνθέτης, ο Θωμάς Λαζάρου, μετατρέποντας ένα έργο από μονοφωνικό σε πολυφωνικό, είναι κάτι πολύ καινούργιο και τρομερά γοητευτικό. Σε όλη αυτή τη δουλειά υπάρχει η μαέστρος Σοφία Γιολδάση, η οποία και μας διδάσκει τα τραγούδια με τον πιο εύκολο τρόπο που έχω ποτέ συναντήσει. Υπάρχουν στην ομάδα εξαιρετικές φωνές αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι σαν όλοι να τραγουδάμε υπέροχα. Ας πούμε εγώ δεν έχω τις δυνατότητες που έχουν τα περισσότερα κορίτσια αλλά φαίνεται σαν κι εγώ να ξέρω τι κάνω! Έχει κάνει η Σοφία ένα μικρό θαύμα. Είναι μεγάλη χαρά για μένα να είμαι μέρος αυτής της ομάδας τόσο νέων και ταλαντούχων ανθρώπων. Νέοι ηθοποιοί με πολύ υψηλά στάνταρ. Και χαίρομαι διπλά γιατί αυτό συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη!»

Η μνήμη που ζητά δικαίωση

Σε έναν κόσμο που δεν σταματά να παράγει ερείπια, η επιστροφή της Γιώτας Φέστα ως Εκάβη πλαισιωμένη από την Ιωάννα Πηλιχού και μια ομάδα δεκαεννέα εξαιρετικών καλλιτεχνών, αποκτά μια βαθιά πολιτική και ανθρώπινη διάσταση. Όταν η αρχαία τραγωδία συναντά τον λαϊκό θρήνο και η ατομική οδύνη μετατρέπεται σε συλλογική πολυφωνία, η θεατρική πράξη παύει να είναι απλή αναπαράσταση. Μεταμορφώνεται σε έναν ζωντανό τόπο δημόσιου πένθους, αλλά και σε μια κραυγή ελπίδας. Εκεί όπου η αγάπη επιστρατεύεται ως η έσχατη άμυνα απέναντι στη βαρβαρότητα, ο «Άη Λαός» έρχεται να μας θυμίσει ότι, ακόμα και μέσα από τα χαλάσματα, η μνήμη επιμένει να επιβιώνει και να ζητά δικαίωση. Η πρεμιέρα στο Θέατρο Γης στις 29 Ιουλίου είναι μόνο η αρχή ενός ταξιδιού που μας αφορά όλους».