Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Τη βγάλαμε και το 2025 λοιπόν και αισίως μπήκαμε στο ’26. Σε δύο μέρες ακόμη μάλιστα τελειώνουν και οι γιορτές και επιστρέφουμε καθένας στον αγώνα του. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, όπως λέει σκωπτικά η παροιμία.
Παρασυρμένοι από την ρουτίνα μας και τις αυξημένες απαιτήσεις της καθημερινότητάς μας οι άνθρωποι, συνηθίσαμε να παραπέμπουμε για τις γιορτές των Χριστουγέννων -το τέλος του χρόνου και την προσμονή του επόμενου- την λήψη αποφάσεων για την ζωή μας. Κάνουμε τον απολογισμό μας, αξιολογούμε την πορεία μας με τα λάθη και τα σωστά μας και παίρνουμε κάποιες αποφάσεις αναπροσαρμογής, τροποποίησης, ή διόρθωσης της πορείας μας.
Όταν λέω «ταμείο», φυσικά και δεν το περιορίζω μόνον στα οικονομικά τα οποία για ευνόητους λόγους μας απασχολούν έντονα καθ’ όλην τη διάρκεια του έτους, ούτε στα θέματα της υγείας που μας κινητοποιούν όποτε μας προκύπτουν, αλλά σε όλο το εύρος των θεμάτων που μας απασχολούν κυρίαρχα και τα οποία καθορίζουν εν πολλοίς την ποιότητα της ζωής μας: Η εξέλιξη των παιδιών, τα «προσωπικά μας με την στενή έννοια του όρου, ο τρόπος ζωής μας, οι επιλογές στα επαγγελματικά μας, η προστασία της υγείας μας, ο οικογενειακός μας προγραμματισμός, τα σχέδιά μας.
Αφήνω για το τέλος, τα όσα σχετίζονται με το «ταμείο» της ψυχής μας. Το τι λέμε δηλαδή, μόνοι μας απέναντι στη συνείδησή μας. Αν φερθήκαμε καλά, αν είμαστε ευχαριστημένοι από την συμπεριφορά μας, στον περίγυρό μας, την οικογένειά μας, τους συναδέρφους μας, τους γείτονες, τους φίλους, τους ανταγωνιστές, εν γένει εκείνους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε.
Κατά τη γνώμη μου, αυτό το κομμάτι του «ταμείου» είναι το σπουδαιότερο, καθώς εκεί κρίνεται το αν και σε ποιον βαθμό θα διδαχτούμε από την εμπειρία μας. Από τα λάθη μας -τα δικά μας ή των άλλων- από τα σωστά των άλλων, από το αν μπορέσουμε να αντιληφθούμε τον τρόπο που εξελίσσεται ο κόσμος γύρω μας και να προσαρμοστούμε στις συνθήκες της νέας εποχής.
Αν και εφόσον έχουμε ως ύψιστο σκοπό μας προϊόντος του χρόνου να γινόμαστε όλο και καλύτεροι άνθρωποι, σε αυτόν τον τομέα- της ψυχής- πρέπει να δώσουμε το βάρος.
Προκειμένου να κάνουμε κάποια βήματα οφείλουμε να δούμε τη διαδρομή μας χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς του «εγώ» σκαρφιζόμενοι δικαιολογίες και να κάνουμε βήματα αυτοβελτίωσης σε όλα τα επίπεδα, αφενός διορθώνοντας τη συμπεριφορά μας κι αφετέρου αφήνοντας πίσω ανθρώπους που δεν αξίζουν να είναι δίπλα μας και συμπεριφορές που μας πλήγωσαν ή που μας έκαναν να πληγώσουμε άδικα άλλους.
*Καθώς κλείνει ένας ακόμα χρόνος, είπα να ρίξω μία ματιά στους φακέλους των μεγάλων έργων της πόλης, εκείνων δηλαδή που έχουν εξαγγελθεί τα προηγούμενα χρόνια και την υλοποίηση των οποίων ανέλαβαν με τυμπανοκρουσίες οι κυβερνώντες με την συνδρομή και την πίεση εκείνων που στελεχώνουν την τοπική μας ηγεσία.
Σε αντίθεση με ανάλογες απολογιστικές διεργασίες προηγούμενων χρόνων, οφείλω να ομολογήσω ότι τα πράγματα φέτος κύλησαν κάπως καλύτερα του αναμενόμενου.
Ας γίνω πιο συγκεκριμένος:
*Το Μετρό πηγαίνει μια χαρά. Αγκαλιάστηκε από τους πολίτες, τα προβληματάκια που παρουσιάστηκαν ήταν μικρά και αντιμετωπίστηκαν τάχιστα. Με μικρή καθυστέρηση των αρχικών χρονοδιαγραμμάτων προχωρούν και οι τελευταίες προετοιμασίες για την επέκταση προς Καλαμαριά. Το κλείσιμο του 2025 έφερε μάλιστα και την υπογραφή από τον Χρίστο Δήμα (να είσαι καλά Νίκο Ταχιάο) της εκταμίευσης πλέον των 5 εκατομμυρίων ευρώ για να πληρωθούν απαλλοτριώσεις της πολύπαθης Πόντου -του δρόμου δηλαδή στον άξονα του οποίου θα κινείται κυρίως η επέκταση του Μετρό.
Όπως όλα δείχνουν, την άνοιξη θα έχουμε Μετρό μέχρι τη Μίκρα. Καλύτερα εξελίσσονται τα πράγματα και με τον ΟΑΣΘ που ανακουφίστηκε λόγω Μετρό (περιορίστηκε η επιβατική κίνηση) και βελτιώθηκαν οι προσφερόμενες υπηρεσίες λόγω νέων λεωφορείων.
*Καλός είναι και ο απολογισμός από την πορεία των έργων του FlyOver αλλά και από την - επιτέλους- εκκίνηση των έργων κατασκευής του 6ου προβλήτα του ΟΛΘ (ιδιωτικό έργο μεν, τεράστιας οικονομικής σημασίας για την περιοχή δε).
Περισσότερο ικανοποιημένος παρά απογοητευμένος είμαι από την εξέλιξη της διαμόρφωσης του πρώην στρατοπέδου του Παύλου Μελά, (αργοί ρυθμοί, αλλά οκ), όπως και από με τα δύο project που ξεφεύγουν από το στενό δημόσιο, το Μουσείο Ολοκαυτώματος και το ThesIntec που όμως απέχουν παρασάγγες από το να μας κάνουν να χαμογελάσουμε με ικανοποίηση.
*Τέλος καλά επί του σχεδιασμού τουλάχιστον αναφορικά με την ανάπλαση της ΔΕΘ που απαλλάχτηκε από το βάρος του real estate και αισιοδοξούμε να προχωρήσει πλέον στη φάση της κατασκευής.
*Τα υπόλοιπα, είτε με ρυθμούς χελώνας είτε έχουν βαλτώσει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας είτε πάσχουν από χρηματοδότηση, είτε είτε είτε…
- Το παραλιακό μέτωπο,(η περίφημη ανάπλαση από το Καλοχώρι μέχρι την Περαία) είναι όπως ακριβώς ήταν και πέρυσι. (Οι μόνες διαφοροποιήσεις έγιναν στη νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, που ο Δήμος Θεσσαλονίκης καθάρισε τα παρκάκια και περιποιήθηκε τις δενδροστοιχίες και τα φωτιστικά)
- Παρομοίως ακινησία επικρατεί και αναφορικά με τη σύνδεση του λιμανιού με το σιδηροδρομικό δίκτυο, τη νέα Εγνατία.
- Το κέντρο logistics στο πρώην στρατόπεδο Γκόνου, εμφάνισε τελευταία κάποια σημάδια ζωής. Υποτίθεται θα παραδίδονταν το έργο κι ακόμη δεν αποσαφηνίστηκε, τι θα γίνει, ποιος θα το κάνει, ποιος θα το πληρώσει, πότε θα ξεκινήσει.
*Τέλος, σε μεγάλο μπελά για την Θεσσαλονίκη εξελίσσεται η ιστορία με τη Μαρίνα της Αρετσούς, καθώς το υπερταμείο επιμένει να μην θέλει να προχωρήσει αυτό καθ αυτό το έργο- το οποίο αποδέχεται η πόλη και ζητά ο Δήμος Καλαμαριάς, αλλά το επιβαρύνει με ξενοδοχεία, σπίτια και μεγάλο αριθμό καταστημάτων. (Μιλάνε για Μαρίνα, αλλά στην ουσία ενδιαφέρονται για να χτίσουν ένα χωριό στα πρανή της Αρετσούς, πράγμα απαράδεκτο). Στοιχηματίζω πως δεν θα τους περάσει…
*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 04.01.2025