Η ζωή δεν αγαπάει τα κενά
Ας πρόσεχαν όσοι νόμισαν πως τα κενά… ξεχνιούνται και η ζωή συνεχίζεται χωρίς πειστικές απαντήσεις στα γιατί που την κηλίδωσαν
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Γονείς του οι δάσκαλοι Παύλος κι Εριέττα- Ερμοφίλη. Δημοτικό στην Κατερίνη, εξατάξιο γυμνάσιο Α' Κατερίνης, Θ' και Πρώτο Θεσσαλονίκης από το οποίο αποφοίτησε.
Αν και σπούδασε Φυσική στο ΑΠΘ, τον κέρδισε η δημοσιογραφία, που έγινε το επάγγελμα του.
Ξεκίνησε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» του δημοσιογραφικού συγκροτήματος Ι. Βελλίδη.
Εργάστηκε έκτοτε σε διάφορες εφημερίδες, στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, γραφεία Τύπου, διαφήμιση, ευρωπαϊκά προγράμματα.
Υπήρξε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ3 από το 93 έως το 2001.
Σήμερα είναι διευθυντής στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής» και στο σάιτ emakedonia.gr και παράλληλα Πρόεδρος του ΔΣ της ΔΕΠΘΕ (δημοτικής εταιρείας πληροφόρησης Θεσσαλονίκης), στην οποία ανήκουν το ενημερωτικό FM100, η TV 100 και το έντεχνο FM 100,6
Έχει διατελέσει:
- Πρόεδρος της ΦΕΑΠΘ (φοιτητική ένωση ΑΠΘ) 1982-1984
- Μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΜΘ 1989-1993
- Δημοτικός Σύμβουλος του δήμου Θεσσαλονίκης 1986-1994
Έχει δύο παιδιά, τον Παύλο (γενν. 1988) και την Εριέττα (γενν. 2004).
Να οργιστώ ή να κλάψω;
Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο που ενώ θεωρητικά θρηνεί τονάδικο χαμό του συναδέρφου του ο οποίος πλήρωσε λάθη, παραλείψεις κι εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων, αντί να απαιτεί σκληρή τιμωρία των ενόχων να λέει «κάτω τα χέρια από τον εργοδότη μας»;
Δύο στιγμές περηφάνειας και μια τρίτη που θα ακολουθήσει
Ο ρόλος και ο λόγος της «Μακεδονίας» και του emakedonia.gr, είναι καθοριστικός και επιδραστικός. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής μας και η χρησιμότητά μας. Αυτό έκανε το συγκρότημά μας εδώ και 115 χρόνια, αυτό κάνουμε σήμερα, αυτό θα συνεχίσουμε...
Το «ιταλικό μοντέλο» στην ενέργεια και μια σύγκρουση που μας αφορά όλους. Του Μιχάλη Αλεξανδρίδη
Στο τέλος της μέρας, ο λογαριασμός δεν είναι μόνο οικονομικός, είναι κοινωνικός και πολιτικός. Και η συζήτηση δεν είναι για λίγους, αλλά για όλους μας
Πόσο κρίμα και πόσο άδικο
Φαντάζομαι το δεκαθέσιο με τα παλικαράκια να κάνουν χαβαλέ πανευτυχείς. Και σε μια στιγμή, η καταραμένη ώρα, όλα τέλος. Τέλος γι’ αυτούς, δυστυχία για τους ανθρώπους τους που έμειναν πίσω με ένα γιατί για πάντα σφηνωμένο στο μυαλό τους
Η Δύση χωρίς δίχτυ ασφαλείας
Το πρόβλημα δεν είναι η Αμερική ως κράτος, ούτε μια σκληρή αλλά αναγνωρίσιμη πολιτική γραμμή. Είναι ένας άνθρωπος και οι «χουλιγκάνοι» οπαδοί του. Ένας τύπος που καταπατά ό,τι μάθαμε ποτέ για τη Δύση, ακόμη και για την ίδια την Αμερική
Το 2026 των... εκπλήξεων. Του Μιχάλη Αλεξανδρίδη
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο η ακυβερνησία. Αλλά κάτι εξίσου -αν όχι περισσότερο- επικίνδυνο: η απώλεια κάθε ιδεολογικής άρα και πολιτικής γραμμής. Το τέλος της πολιτικής όπως τη γνωρίζαμε
Καλώς μας ήρθες 2026. Ώρα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Του Μιχάλη Αλεξανδρίδη
Σε δύο μέρες τελειώνουν και οι γιορτές και επιστρέφουμε καθένας στον αγώνα του
