Μιχάλης Αλεξανδρίδης

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο η ακυβερνησία. Αλλά κάτι εξίσου -αν όχι περισσότερο- επικίνδυνο: η απώλεια κάθε ιδεολογικής άρα και πολιτικής γραμμής. Το τέλος της πολιτικής όπως τη γνωρίζαμε

Σε δύο μέρες τελειώνουν και οι γιορτές και επιστρέφουμε καθένας στον αγώνα του

Ουδείς νοιάζεται αν εκτός από τα προνομιακά σπίτια που θα πουληθούν, θα υπάρξει όφελος για την κοινωνία, αφού τα νέα ξενοδοχεία και μαγαζιά απλά θα πάρουν κάποιο μερίδιο αγοράς εις βάρος των σημερινών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή

Χρειαζόμαστε μια κοινωνία που θα αγκαλιάζει πριν τιμωρήσει. Που θα προστατεύει πριν φυλακίσει. Που θα βλέπει το παιδί πριν δει τον «παραβάτη». Που θα φροντίσει τα παιδιά να είναι παιδιά κι όχι κακοποιοί...

Η πραγματικότητα μας επιφυλάσσει τα πιο ευφάνταστα σενάρια, έτσι και η σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας μας, είναι πιο δύσκολο να προβλεφθεί ακόμη κι από τα πλέον αμφίρροπα στοιχήματα

Αν η επιδίωξη ήταν να διαμορφωθεί η πεποίθηση ότι το πολιτικό σύστημα και ειδικά η κυβέρνηση θέλησε με αυτήν την επιλογή να βρει την ρίζα των χρόνιων παθογενειών -του διαχρονικού κακού- και να διορθώσει τα πράγματα, πλανήθηκε πλάνη οικτρή

Για το αν ασκούσε πλημμελώς τα καθήκοντα της η Γενική Διευθύντρια της ΕΡΤ3, όπως αναφέρεται στο αιτιολογικό της αποπομπής από τη θέση της, αυτό είναι τελείως αβάσιμο και προκλητικό.

Για άλλη μια χρονιά το «αγροτικό θέμα» εξαντλείται σε μια συζήτηση για επιδόματα και παροχές, χωρίς να τολμάει κανείς να θίξει την ουσία του ζητήματος που δεν είναι άλλη από την ανάγκη ανασχεδιασμού του πρωτογενούς τομέα και αναζήτησης τρόπων σχεδιασμού