Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Ούτε που μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα στο σημείο να παρακαλώ να αλλάξει απόφαση ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να κάνει εκλογές αρχές Νοεμβρίου μήπως και ησυχάσουμε κάπως. Δεν αντέχεται τόσο μακρά προεκλογική περίοδος και δεν καταλαβαίνω αυτοί που το σχεδίασαν αυτό, τι επιδίωκαν και τι νομίζουν πως θα πετύχουν.
Πάντα είχαμε έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις στη χώρα, καθώς η ιδιότυπη πολιτική κουλτούρα μας, περιλαμβάνει παντελή απουσία ουσιαστικού διαλόγου και συναινέσεων. Φέτος όμως, το κακό έχει παραγίνει.
Η οξύτητα στην αντιπαράθεση, η τοξικότητα στην κριτική και η προκλητικότητα στην υπερασπιστική γραμμή έχουν ξεπεράσει τις κόκκινες γραμμές και τα όρια ανοχής. Και είμαστε ακόμη αρχές Οκτωβρίου. Πώς μπορούμε να αντέξουμε άλλους έξι, επτά ή και οκτώ ακόμη μήνες μια τόσο ζοφερή κατάσταση;
Κι αν δεν μπορούμε να αντέξουμε εμείς οι δημοσιογράφοι, που απλά ακούμε, σχολιάζουμε και αναμεταδίδουμε, πώς θα την αντέξουν οι πολιτικοί αρχηγοί που καθημερινά πρέπει να παράγουν ειδήσεις, να παρακολουθούν τους αντιπάλους τους μην αφήνοντας αναπάντητη κάθε δική τους πρωτοβουλία, να κάνουν περιοδείες σε κάθε γωνιά της επικράτειας;
Θεωρητικά, η μακρά προεκλογική περίοδος, βολεύει τα παραδοσιακά κόμματα: Τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Τα κόμματα δηλαδή που έχουν οργανώσεις, στελέχη και διεργασίες και που διαθέτουν κάποιας μορφής συλλογικότητα στη διεκπεραίωση των αυξημένων απαιτήσεων μίας προεκλογικής περιόδου που κρατάει για μήνες. Να υποθέσω ότι αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξε ο πρωθυπουργός αυτήν την στρατηγική;
Δεν νομίζω, καθώς η πολύμηνη πορεία προς τις εκλογές θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στη λειτουργία του κράτους και κυρίως στην οικονομία, πράγμα που σε τελική ανάλυση δεν ωφελεί επ’ ουδενί την κυβέρνηση.
Πιστεύω ότι η επιλογή που έκανε την άνοιξη να δείξει πως πηγαίνει για πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο, την έκανε προκειμένου να ακυρώσει τη στρατηγική των κυοφορούμενων -τότε- κομμάτων (Τσίπρα, Καρυστιανού, Σαμαρά), που χρειαζόταν χρόνο για να ωριμάσουν τις προετοιμασίες τους. Η επιλογή αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, ήταν επιτυχημένη κατά τα δύο τρίτα. Έβγαλε από το καβούκι τους Τσίπρα και Καρυστιανού, αναγκάζοντάς τους να ανακοινώσουν άρδην τα κόμματά τους, χωρίς να προετοιμάσουν κατάλληλα το απαιτούμενο υπόβαθρο. Έτσι, εκτέθηκαν υπό το φως της δημοσιότητας, μιας και φανερώθηκε η ανυπαρξία του στελεχιακού τους δυναμικού και η απουσία προγραμματικού λόγου και επεξεργασμένων προτάσεων για την πορεία της χώρας.
Ο μόνος που δεν «τσίμπησε» ήταν ο πολύπειρος Αντώνης Σαμαράς που κρατά ως αποκλειστικό του προνόμιο το πότε, πού και με ποιο τρόπο θα ανακοινώσει την πολιτική του πρωτοβουλία, υποβάλλοντας τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, στο μαρτύριο της σταγόνας.
Το κακό της υπόθεσης είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλοντας να μην αιφνιδιαστεί από τον Σαμαρά, επιθυμεί να βρίσκεται με φουλ τις μηχανές την ώρα της εξαγγελίας του και με σχεδόν έτοιμα τα ψηφοδέλτιά του. Όσο, λοιπόν, ο Μεσσήνιος πολιτικός αργεί, τόσο η Νέα Δημοκρατία παραμένει με το πόδι να σανιδώνει το γκάζι, παρασύροντας σε προεκλογικούς ρυθμούς τα κόμματα και όλους όσοι υποχρεούμαστε να τους παρακολουθούμε.
* Δημοσιεύτηκε στη «ΜτΚ» στις 04.10.2026
