Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Πιάνω τον εαυτό μου με μια ευκολία να επικρίνει τους δικαστές. Ότι επηρεάζονται από την εξουσία (κυρίως πολιτική αλλά και οικονομική), ότι κάνουν τα στραβά μάτια στους ισχυρούς, ότι ηθελημένα παραβιάζουν την ισονομία, ότι, ότι , ότι…
Έρχονται όμως κάποιες περιπτώσεις, που, επιχειρώντας με το μυαλό μου να μπω στη θέση τους, ζαλίζομαι, ιδρώνω, με πιάνει πανικός.
Να για παράδειγμα σκέφτομαι τους δικαστικούς (ανακριτή και εισαγγελέα σε αυτήν τη φάση, δικαστικό συμβούλιο στη συνέχεια, δικαστές πρώτου και δεύτερου βαθμού στη συνέχεια) που χειρίζονται ή που θα αναλάβουν να διαλευκάνουν αυτήν την υπόθεση με τις εταιρείες που διαφέντευαν την εστίαση της Θεσσαλονίκης -κυρίως «τη νύχτα»- και κατάκλεβαν ΦΠΑ και εισφορές χρησιμοποιώντας αχυρανθρώπους και εικονικές πτωχεύσεις και διαδοχές εταιρειών.
Δυο δωμάτια γεμάτα φακέλους με στοιχεία και αριθμούς, χίλιοι διακόσιοι εμπλεκόμενοι, εκατοντάδες εταιρείες που ανοίξανε, κλείσανε ή λειτουργούν ακόμη. Πού να βγάλεις άκρη; Και μόνο που σκέφτομαι από πού θα έπρεπε να άρχιζα αν ήμουν στην θέση ανακριτή και εισαγγελέα που ανέλαβαν την υπόθεση, αρρωσταίνω. Φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή, εισφοροδιαφυγή, εισφοροαποφυγή, πλαστογραφία, παραποίηση στοιχείων, εικονικές αγοραπωλησίες κι ένα δαιδαλώδες κουβάρι συνδεόμενων και αποσυνδεόμενων εταιρειών με χιλιάδες υπαλλήλους που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται, που πληρώνονται άσπρα ή μαύρα. Και μαζί με αυτούς, οι εμπειρότατοι και ικανότατοι επαγγελματίες (δικηγόροι, λογιστές κλπ) που ανοιγοκλείνουν εταιρείες παίζοντας άδειες λειτουργίας καταστημάτων, καταστατικά ιδιοκτησίας, δηλώσεις πτώχευσης, συμβόλαια αγοραπωλησιών και πάει λέγοντας.
Τρέλα. Τρέλα που γίνεται μη αντιμετωπίσιμη λόγω του εύρους της δικογραφίας. Ειδικά, αν ισχύει το αξίωμα «καλύτερα δέκα ένοχοι ελεύθεροι, παρά ένας αθώος στη φυλακή», σηκώνω τα χέρια ψηλά και υποκλίνομαι στους δικαστικούς, την εκπαίδευσή τους, τις γνώσεις και την ικανότητά τους να βρίσκουν την άκρη του γόρδιου δεσμού και να τον λύνουν χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να τον κόψουν με μαχαίρι, καίγοντας και κάποια χλωρά δίπλα σε μια θημωνιά ξερών…
* Όπως διαβάζω εγώ την υπόθεση, πέντε είναι οι κατηγορίες των ανθρώπων που εμπλέκονται:
Πρώτη, οι επικεφαλής ομίλων διασκέδασης, που έστηναν μαγαζιά και οργάνωναν ομάδες λειτουργίας τους και συστήματα κλοπής του δημοσίου. Αυτοί απολάμβαναν την εξουσία των βασιλιάδων της νύχτας, ενώ παράλληλα θησαύρισαν, ή εν πάση περιπτώσει έζησαν πλουσιοπάροχα κολυμπώντας στο χρήμα – και στις πισίνες των πολυτελών σπιτιών τους.
* Δεύτερη, τα καλοπληρωμένα εργαλεία του «κόλπου». Δικηγόροι, υπεύθυνοι λειτουργίας μαγαζιών (όχι οι εικονικοί αλλά οι πραγματικοί), λογιστές, ανιχνευτές αχυρανθρώπων, σεκιουριτάδες και λοιπά γρανάζια του συστήματος. Όλοι εκείνοι δηλαδή που έψαξαν νόμους, κανονισμούς και τρόπο λειτουργίας των ελεγκτικών μηχανισμών, αναζητώντας τα παράθυρα για να αποφύγουν φόρους, εισφορές κι ευθύνες.
* Τρίτη κατηγορία, οι μεροκαματιάρηδες. Εκείνοι δηλαδή που δουλεύσαν στα μαγαζιά ως προσωπικό (λατζέρηδες, μάγειροι, σερβιτόροι, λουλουδούδες, πορτιέρηδες, επιφορτισμένοι με τις προμήθειες και τις πληρωμές κλπ. Όλοι αυτοί δηλαδή που δουλεύαν και πληρωνόταν κάποιο τμήμα της συμφωνίας τους νομοτύπως και κάποιο άλλο σε μαύρα ώστε να νιώθουν κι αυτοί συνένοχοι κατά κάποιον τρόπο.
* Τέταρτη κατηγορία οι διάφοροι μικροεπιχειρηματίες που κάποια στιγμή ζορίστηκαν οικονομικά και προσέφυγαν στους επικεφαλής των συστημάτων για στήριξη και συνέργεια (τους έδωσαν κάποια χρήματα και το knowhow της κλοπής του δημοσίου με τη χρήση αχυρανθρώπων και τους πήραν ποσοστό).
* Πέμπτη ομάδα, οι φουκαράδες που μη έχοντας τίποτα πέραν του ονόματος, της υπογραφής και του ΑΦΜ τους, τα προσέφεραν αυτά έναντι μιας μικρής μηνιαίας αποζημίωσης, χωρίς να περνά από το μυαλό τους πως κινδυνεύουν να βρεθούν στη φυλακή με δεκάδες εκατομμύρια πάνω στο κεφάλι τους.
* Άντε τώρα να ξεχωρίσει η δικαιοσύνη τον αφελή από τον επιτήδειο, τον εκβιαστή από τον εκβιαζόμενο, τον πρωτεργάτη από τον υπάλληλό του, τον «μπροστινό» από τον πραγματικό, τον κλέφτη από τον εργαζόμενο σε μια ανυπόληπτη επιχείρηση.
* Και τώρα, τι θα γίνει τώρα; Θα πληρώσουν, πόσοι και πώς; Θα βρεθούν τα διαφυγόντα ποσά και θα επιστρέψουν στα δημόσια ταμεία, ή θα οδηγηθεί όλη η ιστορία σε ένα μεγαλοπρεπές φιάσκο; Είναι δυνατόν να δικαστούν μαζί εκατοντάδες άτομα, με χιλιάδες μάρτυρες και άλλες τόσες δικηγόρων;
Μαθαίνω ότι από τους πρωτεργάτες της ιστορίας, δύο κρύβονται στην πόλη (οι δικηγόροι τους ενημέρωσαν την ανακρίτρια πως θα εμφανιστούν όταν κληθούν), άλλοι δύο ξέφυγαν προς Βουλγαρία (ενδεχομένως μέσω της γειτονικής χώρας να χάθηκαν σε κάποιον κρυφό Παράδεισο) κι ένας πήγε Γερμανία. Δεν ξέρω αν θα εμφανιστούν ή συλληφθούν όταν βγει διεθνές ένταλμα.
* Σε αυτό το σημείο, να κάνω μια παρατήρηση: αφού όλη η πόλη ήξερε τον συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας αυτών των ανταγωνιστικών ή παράλληλα δραστηριοποιούμενων ομάδων, γιατί περίμεναν τόσα χρόνια για να τους πιάσουν όλους μαζί και δεν τους τσάκωναν όταν είχαν στοιχεία για μια ομάδα; Φοβήθηκαν- υποτίθεται- μήπως οι άλλοι διόρθωναν τη λειτουργία τους; Ε και; Αυτό δεν θέλανε; Γιατί τους άφησαν να συνεχίσουν να κλέβουν επί τριετία (τόσα χρόνια είπαν πως τρέχει η έρευνα). Και γιατί έσκασε η περίπτωση Θεσσαλονίκης όταν είναι κοινό μυστικό πως παντού γίνεται στο ίδιο (ιδιαίτερα Αθήνα, Κρήτη και κοσμικά νησιά).
* Να υποθέσουμε πως μαζέψαν όλα τα στοιχεία και τα έβγαλαν τώρα είτε για να κάνουν πάταγο και επίδειξη πολιτικής βούλησης κάθαρσης, είτε για να κυριαρχήσουν στην επικαιρότητα διώχνοντας από αυτήν τα σκάνδαλα με πολιτικό αντίκτυπο;
Όχι τίποτα άλλο, αλλά η μαζική -ολοκληρωτική θα 'λεγα- αυτή δίωξη προς τη νύχτα της Θεσσαλονίκης (αφορά τη συντριπτική περίπτωση κλαμπ, νυχτερινών κέντρων διασκέδασης, νεανικά bar-restaurant, καφέ πολυτελείας και όχι μόνο) θα φέρει ντόμινο αρνητικών επιπτώσεων. Σταδιακά θα κλείσουν όλα αυτά τα μαγαζιά, θα καταστραφούν οικονομικά όσοι τους προμήθευαν επί πιστώσει (κάβες, ξηροκαρπάδικα, κλπ) θα χάσουν τη δουλειά τους πολλές εκατοντάδες άνθρωποι, στην τελική θα πληγεί ο τουρισμός της πόλης καθώς οι επισκέπτες δεν θα περνούν καθόλου καλά με την εξαφάνιση της… νυχτερινής Θεσσαλονίκης.
* Βέβαια οι αρχές, διαβλέποντας αυτούς τους κινδύνους, απέφυγαν να επαναλάβουν το λάθος που έκαναν στην περίπτωση της πίτσας Fan να κλείσουν όλα τα καταστήματα αφήνοντας εκατοντάδες οικογένειες χωρίς εισόδημα. Αλλά με αυτό το κλίμα, με εξαφανισμένα αφεντικά, με υπεύθυνους λειτουργίας να ετοιμάζουν την απολογία τους ή να βρίσκονται προφυλακισμένοι, θεωρώ πιθανότερο να κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, μόλις τελειώσουν τα αποθέματα προμηθειών που υπήρχαν, ή μόλις σκάσουν οι πρώτοι απλήρωτοι λογαριασμοί σε νοίκια, κοινή ωφέλεια, ΔΟΥ, ΕΦΚΑ κλπ.
Καλά ξεμπερδέματα, που για να κλείσω το σχόλιό μου με τη γνώμη μου, δεν το βλέπω.
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 15.11.2026
