Κριτική στην ταινία "Ευτυχισμένος Όσκαρ" του Ρούπερτ Έβερετ

Έγχρωμο 2018 ,διάρκεια 105´,συμπαραγωγή Ηνωμένο Βασίλειο-Γερμανία-Ιταλία-Βέλγιο

Σκηνοθεσία: Ρούπερτ Έβερετ

Παίζουν: Ρούπερτ ΄Εβερετ,Κόλιν Φέρθ , ΄Εμιλυ Γουότσον

Στα 1900 ,στα 46 του, ο ΄Οσκαρ Ουάλιντ ,στο κρεβάτι ενός φθηνού ξενοδοχείου στο Παρίσι, βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου. Με αναδρομές στο παρελθόν παρακολουθούμε  κομμάτια της ζωής του και τις σχέσεις του με τους δύο  βασικούς εραστές του.

Μια ακόμα προσπάθεια ,να διερευνηθεί  η ζωή και το έργο του διακεκριμένου Βρετανού λογοτέχνη και συγγραφέα θεατρικών έργων , καταλήγει σε άνισα αποτελέσματα.

Με αισθητική  τηλεοπτικού  τύπου  κατασκευαστικές αξίες και τον Έβερετ  να τα δίνει όλα  ,για τον ρόλο της ζωής του, ενώ διαφαίνεται και η προσπάθεια μιας άλλης αφήγησης.

Με συνειρμικό μοντάζ,με συρραφή θραυσμάτων και ψηφίδων,με κενά και ελλείψεις ,ο σκηνοθέτης επιχειρεί  να πλάσει την εικόνα  μιας εποχής ,όπου ,ο τρόπος της ζωής στα άκρα, προσφέρεται με παρακμιακές εικόνες.

Ημίφωτα ,υπεροχή των χρωμάτων του κίτρινου και  του καφέ,η αίσθηση ενός τηγμένου σύμπαντος  και μιας κατακερματισμένης προσωπικότητας, μας πλημμυρίζουν. Η ευπρέπεια όμως ποτέ δεν κατέληξε σε μεγάλο σινεμά.

Ο « Ευτυχισμένος ΄Οσκαρ» αποτελεί τυπικό παράδειγμα  μιας τέτοιας περίπτωσης.