Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα ψηφίσουν Τσίπρα για εκατοντάδες χιλιάδες λόγους. Επειδή θα φορολογήσει τους πλούσιους, επειδή του χρωστά η ιστορία, επειδή μπορεί να τα βάλει με τον Μητσοτάκη, γενικώς ο θεός και η ψυχή τους. Αλλά αποκλείεται να υπάρχει άνθρωπος που θα πει «αφού ο Μίλτος Πασχαλίδης θα ψηφίσει Τσίπρα, Τσίπρα και εγώ». Εγγυημένα!
Τότε τι νόημα έχουν οι λίστες καλλιτεχνών-υποστηρικτών Τσίπρα, πανεπιστημιακών-υποστηρικτών Τσίπρα, δημοσιογράφων-υποστηρικτών Τσίπρα που άρχισαν πάλι να κυκλοφορούν στην πιάτσα; Απολύτως κανένα, είναι μία τρύπα στο νερό. Αλλά αν έχεις περάσει από την Αριστερά, περπατησιά δεν αλλάζεις, ακόμη κι αν έχεις βάλει τους καλύτερους συμβούλους επικοινωνίας να σου κάνουν rebranding. Αργά η γρήγορα η χρυσόσκονη των γιάπηδων φεύγει και έρχεται στην επιφάνεια το ένστικτο.
Οι ίδιοι μάλλον έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Αλλά για μας, τους υπόλοιπους, έχει πλάκα. Γενικώς, ένα ωραίο φάρμακο για την κακοκεφιά είναι να μπαίνεις στο διαδίκτυο και να διαβάζεις ποιοι υπέγραφαν κάτω από γελοία κείμενα κατά την περίοδο του «αντιμνημονιακού αγώνα». Ένας συνηθισμένος άνθρωπος που δημοσίως έχει υποστηρίξει τέτοιες ανοησίες, μετά θέλει να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Στα χωριά, όπου υπάρχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια από όση στην δημόσια ζωή, κάνει καιρό να περάσει έξω από το καφενείο.
Αλλά οι Αριστεροί δεν είναι συνηθισμένοι άνθρωποι. Μπορούν χωρίς ντροπή να πουν τα πάντα και τα αντίθετά τους, εάν αυτό λέει η «γραμμή». Σα να μην είχαν προσπαθήσει να παρασύρουν έναν λαό στην καταστροφή της χρεοκοπίας, στην απώλεια του ευρωπαϊκού κεκτημένου, στις συμμαχίες με τους Μουλάδες, σα να μην είχαν πέσει έξω σε ό,τι είπαν, ανέβηκαν στη σκηνή, μπήκαν στις αίθουσες, έγραψαν στις εφημερίδες τους σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.
Ο ίδιος ο Τσίπρας, με ποια μούτρα κατεβαίνει πάλι στις εκλογές; Εάν όντως πίστευε ότι θα βαράει τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές, ότι η Ελλάδα μπορούσε να απομακρυνθεί από τη Δύση χωρίς να καταστραφεί ή ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα μας δάνειζαν άνευ όρων για να χρηματοδοτούμε ένα φαύλο ασφαλιστικό σύστημα, σαφώς ήταν άσχετος από οικονομία και γεωπολιτική. Αν δεν τα πίστευε και ωστόσο αποκαλούσε τους αντιπάλους του «όχι και τόσο Έλληνες», ήταν απατεώνας. Άσχετος ή απατεώνας, αν είχε λίγο φιλότιμο έπρεπε να παραδεχθεί ότι δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά και να αποσυρθεί από την πολιτική ζωή. Να μονάσει, παρέα με τον Κώστα Καραμανλή και να συζητάνε για την σκευωρία της ΕΛΣΤΑΤ.
Το ότι επιστρέφει και μάλιστα θεωρείται ελπίδα από ένα υπολογίσιμο μέρος του εκλογικού σώματος δεν σημαίνει ότι η Ιστορία τον έχει καθάρει. Μιλάμε για το εκλογικό σώμα που θα βάλει στη βουλή την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο, την Κωνσταντοπούλου, μπορεί τον Βαρουφάκη, ίσως και τον Κασιδιάρη. Με κάθε ευκαιρία επιβεβαιώνεται ότι το Δημοψήφισμα του 2015 υπήρξε η αυθεντικότερη καταγραφή των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους η ελληνική κοινωνία συλλαμβάνει την πραγματικότητα. Με αυτό θα ζούμε και τη χώρα θα σώζει το 40%.
Ανήκει και το ΠΑΣΟΚ στο 40%; Με εθνικούς όρους, αναμφισβήτητα. Το ΠΑΣΟΚ έφθασε στα όρια του πολιτικού αφανισμού επειδή ανέλαβε τις ευθύνες του και προσπάθησε να σώσει τη χώρα μισό βήμα πριν από τον γκρεμό. Παραδόξως, αντί να υπερασπισθεί την ιστορική του κληρονομιά και να αποτελέσει εναλλακτική επιλογή για τον χώρο της λογικής, επέλεξε να βουτήξει στα βρώμικα νερά της συνωμοσιολογίας, της άρνησης και σχεδόν του «αντισυστημισμού». Αγνόησε τους Κεντρώους ψηφοφόρους που αποτελούν τον πυρήνα του και προσπάθησε να «συνομιλήσει» με τους Αυριανιστές.
Φυσικά, όπως και το 2015, οι Αυριανιστές του γυρίζουν την πλάτη και σπεύδουν να φιλήσουν το χέρι του Τσίπρα. Αυτό δεν μπορεί να αποτέλεσε συνειδητή πολιτική επιλογή. Ίσως κάποτε μάθουμε και ποιοι το επέβαλαν.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 07.06.2026
