Κάτι δεν πάει καλά στην Κρήτη, όσο και εάν κάνουμε πως δεν βλέπουμε, άλλοι από συμπάθεια και άλλοι από πολιτική ορθότητα. Η πατρίδα του Καζαντζάκη, του Ξυλούρη, του Μαρκόπουλου, του Βενιζέλου ακούγεται συχνότατα για κακό. Ανθρωποκτονίες, κακοποιήσεις, εμπόριο ναρκωτικών, βεντέτες, ψευτοπαλληκαριές - αφήστε στην άκρη την οπλοφορία που μάθαμε να αντιμετωπίζουμε ως γραφικότητα.
Αν η γενίκευση αδικεί τη δημιουργική, φιλόξενη και αλέγκρα πλευρά της Κρήτης, πολύ περισσότερο αδικεί την Ήπειρο ή τη Θράκη που ελάχιστα απασχολούν το αστυνομικό δελτίο. Και, πάντως, δεν μπορεί να κοιτάει αλλού η Πολιτεία η οποία, στην Κρήτη αντάλλαξε την επιβολή του νόμου με κακομαθημένες ψήφους. Πράγμα γενικώς εύκολο και ειδικώς ευκολότερο στην Περιφέρεια η οποία κατ’ εξοχήν «βάφεται» πράσινη, γαλάζια, ροζ, αναλόγως με το ποιος έρχεται στην εξουσία. Ό,τι συνέβη και με τους οικισμούς των Ρομά, με λίγο διαφορετικούς όρους.
Το φαινόμενο λειτουργεί ως φαύλος κύκλος. Η απουσία των δικαστικών και κατασταλτικών μηχανισμών ενθαρρύνει την παραβατική συμπεριφορά, αυτή εντείνεται και καθιστά ακόμα δυσκολότερη την επιβολή του νόμου. Εδώ και δεκαετίες, υπό την ανοχή των τοπικών πολιτικών, ευρύτατες περιοχές της ορεινής Κρήτης αποτελούν άβατο. Εάν ποτέ το κράτος αποφασίσει να επιστρέψει, θα χρειαστεί πολεμική επιχείρηση, με νεκρούς και τραυματίες. Ποια κυβέρνηση θα στείλει αστυνομικούς στο στόμα του λύκου; Ποια θα αναλάβει το κόστος θανάτων, έστω και σκληρών κακοποιών; Καμία! Και ποιοι είναι τα πρώτα θύματα του άβατου; Όπως και στις γειτονιές των Ρομά, οι άνθρωποι που ζουν εκεί και ζητούν την προστασία του νόμου.
Μπορεί μία γυναίκα που κακοποιείται στο Ζεφύρι να καλέσει την Αστυνομία; Μέχρι να φτάσει το περιπολικό, θα το έχουν κάνει κόσκινο τα Καλάσνικωφ. Μπορούσε ο άμοιρος αγρότης στα Βορίζια που εκβίαζαν θείος και ανιψιοί, να υποστηρίξει την καταγγελία του έως τέλους; Ποιος θα τον προστάτευε όταν θα έβλεπε σφαίρες στην πόρτα του; Μόνο αφελείς ή ιδεοληπτικοί μπορούν να υποστηρίζουν την ρομαντική πρόσληψη της τσιγγάνικης και κρητικής «ιδιαιτερότητας», η οποία προσέφερε το ιδεολογικό υπόβαθρο στον πολιτικό καιροσκοπισμό. Και δυστυχώς, πολλοί τέτοιοι υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Ειδικά στον χώρο του «πνεύματος» και της «τέχνης».
Ωστόσο, το φαινόμενο των αυτονομημένων από τη νομιμότητα περιοχών της Κρήτης δεν ταυτίζεται με το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ναι μεν και εδώ υπάρχει ευρύτατη συμμετοχή του αγροτικού και κτηνοτροφικού πληθυσμού αλλά αυτή είναι η βάση της πυραμίδας. Υψηλότερα υπάρχουν φοροτεχνικοί, ιδιοκτήτες κέντρων υποδοχής, ενδεχομένως και στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κατά τούτο, εδώ έχουμε «έγκλημα λευκού κολλάρου». Ούτε το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ περιορίζεται στην Κρήτη. Όποια πέτρα και αν σηκώσεις οπουδήποτε στην Ελλάδα, από κάτω θα υπάρχει ένας αγρότης που δήλωσε ανύπαρκτες καλλιέργειες και ένας κτηνοτρόφος που πήρε επιδοτήσεις για ανύπαρκτα κοπάδια.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί ψηφίδα της «λαϊκής διαφθοράς» που προκάλεσε στην Ελλάδα, ως παρενέργεια, το κοινοτικό χρήμα εδώ και πέντε δεκαετίες. Με την συνέργεια ενός εξίσου διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος το οποίο, αντί να επιβάλει την αξιοποίηση του ποταμού ευρωπαϊκού χρήματος για να ανασυγκροτήσει και εκσυγχρονίσει το παραγωγικό μοντέλο, ενθάρρυνε την λεηλασία του. Και αυτή είναι η κορυφή της πυραμίδας.
Όλες οι κυβερνήσεις ήξεραν για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καμία δεν επέλεξε να χαλάσει καρδιές. Οι διάλογοι που αποκαλύφθηκαν μπορεί -πλην εξαιρέσεων- να μην συνιστούν ποινικά αδικήματα, αποτυπώνουν όμως την χυδαιότητα της ψηφοθηρικής διαπλοκής. Όντως, μπορεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να παίζει περίεργα παιχνίδια, όπως την κατηγορεί η κυβέρνηση ξεχνώντας την θεσμικότητα την οποία θυμάται όταν μιλά για τα Τέμπη. Αλλά ποιος μιλάει εδώ για αξιοπιστία;
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 31.05.2026
