Νάσος Αρώνης: «Η τέχνη μας ενώνει και μας ενανθρωπίζει»

«Στο Δάσος»… Επίκαιρη η τοποθεσία κάθε καλοκαίρι, δυστυχώς όχι για ευχάριστους λόγους. Οι φωτιές που σημειώθηκαν και φέτος είτε κοντά, είτε και πιο μακριά συγκλόνισαν, αναστάτωσαν, προβλημάτισαν.

Πέρα από αυτά τα τραγικά περιστατικά όμως, ποιοι μπορεί να είναι οι πραγματικά ευχάριστοι ήχοι ενός δάσους; Το θρόισμα και το σφύριγμα του αέρα μέσα στα κλαδιά και τα φύλλα, το κελάρυσμα από τα ρυάκια, τις πηγές και τις σταγόνες που κυλούν, η βροχή καθώς πέφτει στα δέντρα και στο έδαφος, τα κελαηδίσματα, σφυρίγματα ή φτερουγίσματα των πουλιών, το τρίξιμο από τα πατήματα, οι τριγμοί από τους κορμούς των δέντρων καθώς μεγαλώνουν ή λυγίζουν… Αυτή είναι η αισιόδοξη πλευρά ενός δάσους.

Άλλη μια θετική ματιά όμως συνιστά πως υπάρχουν και… «θόρυβοι» που μπορεί να συνθέτουν ένα ολόκληρο άλμπουμ υπό αυτό τον γενικό τίτλο. Αυτοί είναι οι μουσικές του Νάσου Αρώνη που μετά τα «Μπλουζ της Δευτέρας» έρχεται «Στο Δάσος» με έναν διαφορετικό, ξεχωριστό τρόπο.

Τετάρτη 21 Ιαν 2026, 07:00

Τραγούδια σαν φυλαχτό, μέσα στον θόρυβο της εποχής

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο στιχουργός και τραγουδοποιός μιλά στο emakedonia για τους συμβολισμούς που έχει αυτός ο τόπος κατά εκείνον και πώς αποτυπώνει τη δημιουργική και προσωπική του πορεία από τον πρώτο μέχρι τον δεύτερο δίσκο. «Το δάσος είναι ένας τόπος όμορφος, ήσυχος, πράσινος, γεμάτος ζωή και οξυγόνο, αλλά είναι και ένας τόπος μυστήριος, άγριος, σκοτεινός και τρομακτικός. Πολλές φορές νιώθω να διασχίζω ένα δάσος εδώ μέσα στην πόλη μου. Ή σαν να έχω ένα δάσος μέσα μου τελικά. Αυτό το δάσος λοιπόν διασχίζω και προχωρώ…».

Στο νέο αυτό άλμπουμ συνεργάζεται με πολλούς διαφορετικούς ερμηνευτές, από τον Σπύρο Γραμμένο και τον Γρηγόρη Κλιούμη μέχρι τη Μυρτώ Βασιλείου και την Joanna Drigo. Πώς επιλέγει ποια φωνή ταιριάζει σε κάθε τραγούδι και πόσο επηρεάζει ο ερμηνευτής την τελική μορφή του; «Όταν ολοκληρωθεί το τραγούδι αρχίζω να σκέφτομαι ποιος θα μπορούσε να το πει τελειότερα, με την έννοια να το πει όσο καλύτερα γίνεται ώστε να μεταφέρει με τον ιδανικό τρόπο το κομμάτι. Πρέπει να ταιριάξει η προσωπικότητα του τραγουδιστή με το νόημα του τραγουδιού, αυτό προσπαθώ να κάνω. Να βάλω στο στόμα του τις λέξεις που όντως θα ήθελε να πει. Πόσο επηρεάζει; καθοριστικά! Δεν υπάρχει καλό τραγούδι χωρίς καλή ερμηνεία».

Τα τραγούδια του άλμπουμ κινούνται ανάμεσα στην ενδοσκόπηση και την αισιοδοξία. Σε μια εποχή που κυριαρχεί η αβεβαιότητα, ο Νάσος Αρώνης υπογραμμίζει τον ρόλο της μουσικής και ευρύτερα της τέχνης στην ανθρώπινη ύπαρξη και στην κοινωνία. «Η μουσική, η τέχνη γενικότερα, είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητη και τώρα και πάντα. Ναι, κυριαρχεί η αβεβαιότητα αλλά πάντα η αβεβαιότητα κυριαρχούσε, πάντα η σκληρότητα κυριαρχούσε, πάντα οι καιροί είναι δύσκολοι, πάντα όμως η τέχνη είναι απαραίτητη στον άνθρωπο. Η τέχνη είναι και καταφύγιο και ελπίδα και διαμαρτυρία και αντίσταση αλλά κυρίως η τέχνη μας ενώνει και μας ενανθρωπίζει. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη, γιατί μας ενανθρωπίζει…».

Το τραγούδι «Στο δάσος που καίγεται» μοιάζει να συνδέει την οικολογική καταστροφή με τις προσωπικές μας «πυρκαγιές». Ήταν εξαρχής αυτή η πρόθεσή του ή προέκυψε μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας; «Πολύ εύστοχη ερώτηση και θυμάμαι ακριβώς! Προέκυψε μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας, δεν ήταν η πρόθεσή μου εξαρχής. Γενικά, ποτέ δεν έχω καμία πρόθεση, αυτός είναι ο δικός μου τρόπος: ξεκινάω χωρίς να ξέρω το θέμα για το οποίο θα μιλήσω, αρχίζω να μπαίνω σε ένα δημιουργικό περιβάλλον και αν είμαι τυχερός αυτό κάπου αρχίζει να πηγαίνει από μόνο του», απαντά.

Έχει ήδη γράψει τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει σημαντικοί καλλιτέχνες, ενώ πλέον παρουσιάζει και τη δική του προσωπική ταυτότητα ως τραγουδοποιός. Τώρα ο Νάσος Αρώνης αναφέρεται στο επόμενο βήμα που ονειρεύεται και τι θα ήθελε να έχει αποκομίσει ο ακροατής όταν ολοκληρώσει την ακρόαση του καινούριου του άλμπουμ. «Ονειρεύομαι πρώτα από όλα να συνεχίσω να είμαι δημιουργικός, να είμαι τυχερός ώστε να με επισκέπτεται η έμπνευση ενίοτε και να καταφέρω να γράψω σημαντικά τραγούδια. Ελπίζω επίσης να παραμείνω συγκεντρωμένος στο στόχο μου, να κάνω πράγματα που βρίσκω ουσιαστικά και να κυνηγάω με γνησιότητα το προσωπικό μου καλλιτεχνικό αίτημα, να μη χάσω τον δρόμο μου. Τι θα ήθελα να έχει αποκομίσει ο ακροατής του δάσους: θα ήθελα να βρει κάτι από τον εαυτό του μέσα στο δάσος, να βρει κάτι που το έχει νιώσει κι αυτός, θα ήθελα να συγκινηθεί, να ανυψωθεί και να βγει ένας λίγο αλλαγμένος άνθρωπος μετά την ακρόαση… αυτό δεν είναι εξορισμού η ψυχαγωγία;».