Σινεμά - Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου επιλέγει: Οι πολιτικές παρακολουθήσεις και η γονική μέριμνα

Πλησιάζει τα τέλος της σεζόν και οι καλές ταινίες αυξάνονται και πληθαίνονται. Φυσικά επικεφαλής βρίσκονται, ως επιλογές και προτάσεις, φιλμ που τα γνωρίζουμε, σε επανέκδοση.

Στα θερινά λοιπόν ξεχωρίζει για τα 50 χρόνια του «΄Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου» που κουβαλάει τέσσερα Όσκαρ, δυο κορυφαίους σταρ και μια τεράστια φήμη.΄Ενας βαλκάνιος, ο Ρουμάνος Μουνγκίου, μας έρχεται με τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα από το φεστιβάλ των Καννών και το «Φιόρδ». Αξίζει

«’Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου». Ο ΄Αλαν Τζ. Πακούλα, με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ντάστιν Χόφμαν, γυρίζει έναν ύμνο στη δημοσιογραφία αξιοποιώντας την ιστορία των δυο ρεπόρτερς από την Ουάσιγκτον Ποστ που αποκάλυψαν το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, σε ότι αφορά τον πρόεδρο Νίξον και τους βοηθούς του που παρακολουθούσαν και κατέγραφαν τις συνομιλίες των δημοκρατικών σε ένα ξενοδοχείο. Αργόρυθμο, πολιτικό νεονουάρ μεγάλης διάρκειας, έξοχα φωτογραφημένο, με υπέροχους σταρ, πάντα θα είναι στην καρδιά μας. Χωρίς υπερβολές, λιτό, ειλικρινές, με πολύ διάλογο. Αξίζει βέβαια.

«Φιόρδ». Τι συμβαίνει όταν μια Νορβηγίδα μαζί με τον Ρουμάνο σύζυγό της και τα πέντε παιδιά τους (το ένα νεογέννητο) πηγαίνουν να ζήσουν στην πατρίδα της. Θα συλληφθούν για κακοποίηση κάποιων τέκνων τους και θα χάσουν την γονική μέριμνα. Όπως τα φιόρδ στην Νορβηγία χωρίζουν μεγάλους ορεινούς όγκους, έτσι είναι και η απόσταση της νορβηγικής από την βαλκανική κουλτούρα. Αν δώσεις δυο ξυλιές στο παιδί σου για παραδειγματισμό αυτό είναι μη ανεκτό στην Σκανδιναβία. Αργόρυθμο, λίγο φλύαρο και με υπερβολική διάρκεια, κοινωνικό δράμα με συνεχείς ανατροπές. ΄Αλλοτε οι θεατές νοιώθουν στο πλευρό της οικογένειας, άλλοτε σ΄ εκείνο της νορβηγικής μέριμνας. Είναι τελικά θέμα οπτικής, με εξαιρετικούς σταρ, διλήμματα και ελλείψεις. Θα αρέσει.

Ευπρόσδεκτη είναι πάντα μια ταινία με την Ιζαμπέλ Ιπέρ και τώρα έχουμε την γαλλική ταινία «Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο». Η πάμπλουτη κληρονόμος Μαριάν γνωρίζει τον φιλόδοξο φωτογράφο και συγγραφέα Πιέρ και συνδέονται με μια δυνατή φιλία αμφίσημη και επικίνδυνη. Όσο η έλξη τους μεγαλώνει τόσο εκείνη του χαρίζει όλο και περισσότερα εκνευρίζοντας τον οικογενειακό της περίγυρό. Η μυθοπλασία είναι εμπνευσμένη από το πολύκροτο σκάνδαλο της υπόθεσης Λιλιάν Μπετανκούρ της κληρονόμου της L΄ Oreal. Η κόρη της εκνευρίστηκε απ΄ αυτή τη σχέση και ξεκίνησε μια δικαστική και ιδιωτική έρευνα όπου αποκαλύπτονται θαμένα οικογενειακά μυστικά και ξεσπάει σκάνδαλο. Έχουμε μια άκρως ψυχαγωγική «κατάμαυρη» κωμωδία που θα αρέσει πολύ.Συνδυάζει ντοκιμαντέρ, νεονουάρ, ψυχολογικό δράμα με φανταστική στην κυριολεξία Ιζαμπέλ Ιπέρ. Εξαιρετικοί και οι άλλοι ηθοποιοί, ενώ ξεχωρίζω τις δηκτικές πολιτικές αναφορές. ΄Εξοχη φωτογραφία, πειστικό ντεκόρ, πολύ διάλογο, σωστό μοντάζ, μου άρεσε πάρα πολύ.

Και πάμε τώρα στο σινεμά αλά αμερικέν. «One night only». Η ΄Αλι, αθεράπευτα ρομαντική κοπέλα, γνωρίζεται με τον Όουεν, που μόλις βγήκε από έναν χωρισμό. Σε μια φουτουριστική Νέα Υόρκη, ρομαντικό ριμέικ της γνωστής ταινίας τρόμου «Κάθαρση». ‘Όλα γίνονται σ΄ ένα 12ωρο, τη μοναδική νύχτα του χρόνου που επιτρέπεται νόμιμα στους ανθρώπους να κάνουν σεξ. Τρέχουν λοιπόν στο Μανχάταν ένας άνδρας και μια γυναίκα να βρει ο ένας τον άλλον. Θα αρέσει ή όχι, εξαρτάται. Είναι καλοφτιαγμένο και παίζει με τις προθεσμίες.

«Ανταρσία». Ο Κόουλ ταξιδεύει και κατηγορείται άδικα για τον φόνο του πάμπλουτου αφεντικού του. Το σκάζει με ένα εμπορικό πλοίο. Σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, στη μέση του ωκεανού, ετοιμάζει την αντεπίθεση του και εμπλέκεται σε μια διεθνή συνωμοσία. Ο Στέιθαμ είναι πάντα έξοχος στο να παίζει μπουνιές, αλλά η ταινία είναι μια από τα ίδια. Ξύλο, ξύλο, ξύλο.

«Insidious: ΄Εξω από το απώτερο». Πέμπτο σίκουελ και έκτο συνολικά κεφάλαιο, όπου η νέα μητέρα Τζέμα ανακαλύπτει να έχει την ικανότητα να ταξιδεύει στο απώτερο. Μεταφυσική παραψυχολογία με πολλά εφέ και κλισέ, όλα γίνονται χωρίς καμιά έννοια ύπαρξης παρά μόνο για τα CINEPLEXX.

Και τώρα κινούμενο σκίτσο. «Minions and Monsters».΄Εβδομη συνολικά ταινία της σειράς και τρίτο πρίκουελ (αν είναι δυνατόν). Είναι το σύμπαν του «Απαισιότατου» όπου τα Minions θέλουν να γυρίσουν δική τους ταινία τρόμου και να γίνουν μεγάλοι αστέρες του σινεμά. Απελευθερώνοντας πραγματικά τέρατα, ξεσπά το απόλυτο χάος. Στο είδος του εξαιρετικό με σινεφίλ αναφορές και έξοχο μοντάζ. 

«Ερωτικά γράμματα». Γαλλική ταινία, που συμμετείχε στο φεστιβάλ των Καννών. Η 32χρονη Σελίνα και η σύζυγό της Νάντια περιμένουν το πρώτο τους παιδί μέσα από εξωσωματική γονιμοποίηση από Δανό δότη. Η Νάντια κυοφορεί αλλά η γαλλική νομοθεσία δεν αναγνωρίζει αυτόματα την Σελίν ως μητέρα. ΄Ετσι αρχίζει ένας γραφειοκρατικός εφιάλτης, διαδικασίες και δικαστήρια. Το περιβάλλον δρα επικριτικά. Εξαιρετική στο είδος της ταινία, αποφεύγει τους μελοδραματισμούς, με πολύ δυνατή χημεία των δύο σταρ. Μεγάλο βραβείο επιτροπής για διεθνή ταινία μυθοπλασίας σε Newfest, (Νέα Υόρκη2026), βραβείο κοινούστο Queer screen film fest( 2026), ειδική μνεία στο φεστιβάλ της Ζυρίχης (2026). Film fest Αμβούργου βραβείο κοινού (2026),Unifrance: Tomorrow in Sight βραβείο από το Υπουργείο Εξωτερικών (2026). Θετική έκπληξη.

Και κλείνω με την τολμηρότατη ταινία «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μιάσμα», καλτ νεανική ταινία, συνδυασμός σάτιρας και τρόμου. Έκαμε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ Καννών και κέρδισε το μεγάλο βραβείο Queer Φοίνικας. Στο φεστιβάλ Σαν Φρανσίσκο πήρε το βραβείο κοινού. Η Κρις νεαρή queerσκηνοθέτιδα νοσταλγεί τα φιλμ τρόμου και αιματοχυσιών του ’80. Προσλαμβάνεται για να αναβιώσει το franchiseτρόμου «CampMiasma». Θέλει να βρει το κορίτσι που έπαιξε στην ταινία τρόμου εκείνης της εποχής. Θα βρεθούν, οπότε πραγματικότητα και σινεμά θα «μπερδευτούν» και αρχίζουν σφαγές, ερωτική ένταση και κυκλοφορεί ένας παραληρηματικός αέρας. Ψυχικά «τραύματα» καταπιεσμένες επιθυμίες, σεξουαλικότητα, ποπ κουλτούρα, όλα μαζί ανάκατα. Έξοχη η Τζίλιαν Άντερσον, όλα καλά αλλά με επιφυλάξεις. Απευθύνεται σε ειδικό κοινό, βασικά νεανικό.η για όλους.

Τέλος, τεράστιο γεγονός αποτελεί για τα 20 χρόνια του η επαναπροβολή του Οσκαρικού ποιητικού αριστουργήματος του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο «Ο Λαβύρινθος του Πάνα». Συγκλονιστική αντιφρανικική πολιτική αλληγορία. Δεν χάνεται με τίποτα.