Ο 24χρονος Θεσσαλονικιός Κωνσταντίνος Σταφυλίδης κέρδισε το πρώτο βραβείο στον 25ο Διεθνή Λυρικό Διαγωνισμό «Ottavio Ziino»

- Newsroom

Από μια υποχρεωτική συνάντηση με το τραγούδι στα 19 του χρόνια, πέντε χρόνια αργότερα βρέθηκε να κατακτά έναν διεθνή λυρικό διαγωνισμό και να έχει ήδη ξεκινήσει την πορεία του ως τραγουδιστής όπερας. Η διαδρομή του 24χρονου βαρύτονου Κωνσταντίνου Σταφυλίδη προς τη διεθνή λυρική σκηνή, αν και δεν ήταν προδιαγεγραμμένη, χαράχτηκε με επιμονή, διαρκή αναζήτηση και ανατρεπτικές αποφάσεις.

Ο νεαρός Θεσσαλονικιός, που βρίσκεται σήμερα στο δεύτερο και τελευταίο έτος της ακαδημίας για νέους τραγουδιστές του Teatro di San Carlo στη Νάπολη, κέρδισε το πρώτο βραβείο στον 25ο Διεθνή Λυρικό Διαγωνισμό «Ottavio Ziino», αξίας 10.000 ευρώ, ενώ απέσπασε και το βραβείο ανερχόμενης φωνής (Emerging Voice), ύψους 1.000 ευρώ, για τραγουδιστές κάτω των 25 ετών.

Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου στο Auditorium Parco della Musica στη Ρώμη, ενώ στην 11μελή επιτροπή συμμετείχαν καλλιτεχνικοί διευθυντές και στελέχη κορυφαίων ευρωπαϊκών θεάτρων και φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το Teatro di San Carlo της Νάπολης, το Bregenz Festival, το Savonlinna Opera Festival, το Salzburg Festival και η Académie de l'Opéra National de Paris.

«Δεν συμμετείχα για να κερδίσω, αλλά για να καταφέρω να μείνει το όνομά μου στο αφτί αυτής της επιτροπής», δηλώνει μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Κωνσταντίνος Σταφυλίδης. Κάτι που μάλλον το κατάφερε, αφού εκτός από τις δύο διακρίσεις, η συμμετοχή του στον «Ottavio Ziino» του άνοιξε επαγγελματικές προοπτικές, μεταξύ των οποίων μια ακρόαση στην Opéra Bastille στο Παρίσι και μία ακόμη στο Salzburg Festival το ερχόμενο καλοκαίρι.

Κυριακή 12 Ιου 2026, 15:30

Μια 21χρονη από τα Γιαννιτσά κάνει καριέρα στη λυρική σκηνή της Αγγλίας και της Γαλλίας

ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο νεαρός βραβευμένος βαρύτονος βρέθηκε να ταξιδεύει από χώρα σε χώρα ήδη από τις πρώτες ημέρες μετά τη διάκριση. Η συζήτησή μας έγινε ενώ βρισκόταν στη Βενετία, καθ' οδόν προς το αεροδρόμιο για το Παρίσι, έχοντας μόλις επιστρέψει από τη Σόφια.

Ο πρώτος διαγωνισμός και τα 11.000 ευρώ

Στον «Ottavio Ziino» δήλωσε συμμετοχή στέλνοντας ηλεκτρονικά βιογραφικό και βίντεο με τραγούδι. Από τους υποψηφίους που εξετάστηκαν, οι συμμετέχοντες στις επόμενες φάσεις περιορίζονταν σταδιακά, μέχρι να διαμορφωθεί η τελική ομάδα των φιναλίστ. «Φέτος, αντί για 12 ήταν 13, γιατί εκτίμησαν ότι το επίπεδο ήταν τόσο υψηλό, που ήθελαν να κρατήσουν περισσότερους», εξηγεί ο κ. Σταφυλίδης.

Για τον ίδιο, ήταν ο πρώτος διαγωνισμός φωνής στον οποίο συμμετείχε. «Στον χώρο είναι μια δεδομένη διαδικασία: αφού ολοκληρώσεις τις σπουδές σου και θεωρείσαι σχεδόν έτοιμος να βγεις στη σκηνή, κάνεις ακροάσεις και συμμετέχεις σε διαγωνισμούς. Εκεί σε ακούν άνθρωποι που είτε σε καλούν στους χώρους που διαχειρίζονται είτε είναι σε θέση να σε προτείνουν για διανομές», σημειώνει.

Η πρώτη του απόπειρα λοιπόν, συνοδεύτηκε από το πρώτο βραβείο των 10.000 ευρώ και το βραβείο ανερχόμενης φωνής των 1.000 ευρώ. Το χρηματικό έπαθλο, όπως επισημαίνει, αποκτά ιδιαίτερη πρακτική αξία για έναν νέο τραγουδιστή, καθώς η συγκεκριμένη επαγγελματική πορεία απαιτεί συνεχείς και συχνά δαπανηρές μετακινήσεις. «Αυτή η δουλειά έχει πάρα πολλά ταξίδια. Ακούγεται πολύ όμορφο, όμως στην πραγματικότητα ξοδεύω πολλά χρήματα για πτήσεις και διαμονή. Επιλέγω κάτι οικονομικό για να μείνω, πηγαίνω στο εκάστοτε θέατρο, τραγουδάω και φεύγω κατευθείαν. Δεν υπάρχει δυνατότητα να κάνεις ούτε τουρισμό ούτε να περάσεις ιδιαίτερα καλά», λέει.

Από τη σύνθεση στο λυρικό τραγούδι

Η πορεία του προς την όπερα ξεκίνησε μάλλον απρόβλεπτα. Στα μαθητικά του χρόνια δεν είχε σαφή προσανατολισμό για το μέλλον του. Η επαφή του με τη μουσική περιοριζόταν τότε στην ηλεκτρική κιθάρα που έπαιζε στα 16 του, όντας αυτοδίδακτος, και στη συνέχεια αποφάσισε να σπουδάσει Μουσικολογία και Σύνθεση στο ΑΠΘ. «Στο λύκειο δεν διάβαζα ιδιαίτερα και περνούσα ίσα-ίσα. Στις Πανελλήνιες, όμως, έγραψα πολύ περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν, επειδή ήθελα πάρα πολύ να περάσω στο Μουσικών Σπουδών. Δεν έβρισκα κάποια άλλη κατεύθυνση που να με ενέπνεε», θυμάται.

Η σύνθεση, ωστόσο, δεν έμελλε να γίνει το επαγγελματικό του αντικείμενο και μάλιστα εγκατέλειψε το ΑΠΘ, μόλις ένα εξάμηνο πριν την ολοκλήρωση των σπουδών του. «Έως τα 19 μου δεν είχα τραγουδήσει ποτέ στη ζωή μου. Στο πλαίσιο του υποχρεωτικού μαθήματος χορωδίας στο πανεπιστήμιο, γνώρισα το τραγούδι και μου άρεσε τόσο πολύ, που άρχισα να αναζητώ το σολιστικό του κομμάτι. Μετά άρχισα να σπουδάζω παράλληλα μονωδία στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και σιγά-σιγά όλα τα άλλα άρχισαν να μην έχουν τόση σημασία. Δηλαδή σκεφτόμουν περισσότερο να μελετήσω ρεπερτόριο για σολίστ παρά να γράψω τη διπλωματική μου στη σύνθεση», αναφέρει.

Μια απόφαση που άλλαξε την πορεία του

Οι σπουδές του στο Κρατικό Ωδείο επίσης δεν ολοκληρώθηκαν. Αφορμή στάθηκε μια ακρόαση για οπερατική παραγωγή στην Καβάλα, σε παραγωγή της διεθνούς σοπράνο Αλεξίας Βουλγαρίδου. Η συμμετοχή του απαιτούσε να απουσιάσει για περισσότερο από έναν μήνα από το Ωδείο, κάτι που, σύμφωνα με όσα του είχαν εξηγήσει, σήμαινε ότι δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει κανονικά τη χρονιά.

Βρέθηκε έτσι μπροστά σε ένα δίλημμα: να παραμείνει στο Ωδείο και να ολοκληρώσει τις σπουδές του ή να αποδεχθεί μια επαγγελματική ευκαιρία που θεωρούσε ιδιαίτερα σημαντική για το επίπεδό του εκείνη την εποχή. Επέλεξε το δεύτερο. «Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αφήσω τελείως το Κρατικό Ωδείο. Αν είχα μείνει, θα έπαιρνα το δίπλωμα φωνής, κλασικού τραγουδιού, σε έναν χρόνο από τώρα. Δηλαδή, ό,τι έχω κάνει μέχρι σήμερα θα είχα ξεκινήσει να το κάνω πολύ αργότερα και συγκεκριμένα θα είχα μείνει πίσω περίπου τρία χρόνια», υπογραμμίζει.

Μετά το ντεμπούτο του στην Καβάλα, στα 21 του έφυγε για πρώτη φορά στο εξωτερικό, πραγματοποιώντας ακροάσεις σε Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο. Έγινε δεκτός σε ακαδημία στη Martina Franca της Απουλίας, όπου παρέμεινε περίπου τρεις μήνες. Εκεί, όμως, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν ακόμη στην αρχή της καλλιτεχνικής του διαμόρφωσης. «Ακόμη δεν ήξερα να τραγουδάω. Δεν θα μπορούσα να βγω στη σκηνή και να θεωρηθώ ολοκληρωμένο προϊόν. Ήμουν ακόμη υπό διαμόρφωση. Ήμουν απλώς ένας υποσχόμενος τραγουδιστής», λέει με ειλικρίνεια.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε να μελετά μόνος του, βασίζοντας σε μεγάλο βαθμό τη μελέτη του σε παλαιότερες ηχογραφήσεις, από τις δεκαετίες του 1920, του 1930 και του 1940.

«Η φωνή πρέπει να μάθει να ζει πάνω στη σκηνή»

Σήμερα, διανύοντας το δεύτερο και τελευταίο έτος της Accademia του Teatro di San Carlo στη Νάπολη, θεωρεί την παραμονή του στην Ιταλία ιδιαίτερα σημαντική, καθώς το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στο ιταλικό ρεπερτόριο. «Για μένα είναι απαραίτητο να βρίσκομαι εδώ, γιατί ασχολούμαι κυρίως με το ιταλικό ρεπερτόριο. Το σημαντικό είναι ότι ένας τραγουδιστής βρίσκεται μέσα σε ένα θέατρο, βλέπει καθημερινά πώς λειτουργεί, δουλεύει με τη χορωδία και την ορχήστρα, γνωρίζει τους μαέστρους και αποκτά εικόνα για όλη αυτή την εσωτερική λειτουργία», σημειώνει.

Όπως εξηγεί, η εμπειρία αυτή δεν αφορά μόνο την εξοικείωση με το επάγγελμα, αλλά και την ίδια την τεχνική του τραγουδιστή. «Είναι πολύ σημαντικό να έχεις πρόσβαση σε μια πραγματική θεατρική σκηνή και να καταλάβεις πώς λειτουργεί η φωνή εκεί, σε μια διαφορετική ακουστική από αυτήν ενός σπιτιού ή ενός ωδείου. Η κλασική φωνή είναι φτιαγμένη για να υπάρχει ακουστικά πάνω σε μια θεατρική σκηνή. Αν δεν έχεις πρόσβαση στη σκηνή, σου λείπει ένα βασικό σημείο αναφοράς για το πώς αναπτύσσεται η τεχνική σου. Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, συχνά υποτιμάται», αναφέρει.

«Η ηλικία δεν πρέπει να καθορίζει τη φωνή»

Στα 24 του, ο Κωνσταντίνος Σταφυλίδης βρίσκεται αντιμέτωπος και με ένα ιδιαίτερο ζήτημα: τη σχέση ανάμεσα στην ηλικία ενός τραγουδιστή και στο ρεπερτόριο που του προτείνεται. Ο ίδιος θεωρεί ότι δεν είναι πάντα αυτονόητο πως ένας ρόλος που χαρακτηρίζεται δραματουργικά «ώριμος» απαιτεί και μια αντίστοιχα ώριμη φωνή. «Ως φωνή και ως καλλιτέχνης, σίγουρα θα έχω έναν διχασμό όσον αφορά την ηλικία. Υπάρχει ρεπερτόριο που συνήθως το προσεγγίζει κάποιος στα 30 ή στα 35, για λόγους που μπορεί να είναι σωστοί ή και να βασίζονται στην παράδοση. Δεν είναι όμως πάντα δεδομένο ότι αυτό συνδέεται με την υγεία της φωνής», τονίζει.

Την ίδια στιγμή, υποστηρίζει ότι η επιλογή ρόλων δεν θα έπρεπε να καθορίζεται υπερβολικά από την εξωτερική εικόνα ενός τραγουδιστή. «Πολλές φορές η αντίληψη για το ρεπερτόριο βασίζεται στην εμφάνιση και στο αν κάποιος ταιριάζει εξωτερικά σε έναν ρόλο, ενώ η φωνή γίνεται δευτερεύον στοιχείο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε λάθος επιλογές. Η φωνή που είναι κατάλληλη για έναν συγκεκριμένο ρόλο στα 25 σου δεν παύει να είναι κατάλληλη για τον ίδιο ρόλο στα 30 ή στα 50 σου», εκτιμά.

Ο στόχος του, όπως λέει, είναι να βρει την ισορροπία ανάμεσα σε ένα νεανικό ρεπερτόριο και σε επιλογές που υπηρετούν πραγματικά τη φωνή του. «Θα ήθελα να συνεργαστώ με ένα πρακτορείο που να καταλαβαίνει τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω και να ξέρει πώς να με παρουσιάσει, ώστε να εμπνέω εμπιστοσύνη σε εκείνον που με προσλαμβάνει. Δεν θέλω να με βλέπουν ως τον πιτσιρικά που κέρδισε ένα βραβείο και νομίζει ότι μπορεί να τα κάνει όλα», δηλώνει.

Γιατί, όπως εξηγεί, η σεμνότητα απέχει πολύ από την αυτοϋποτίμηση. Και παρά τις δυσκολίες ενός επαγγέλματος στο οποίο η οικονομική αποκατάσταση δεν είναι εύκολη, ο ίδιος έχει ήδη αποφασίσει ότι θέλει να το υπηρετήσει. «Αν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει κάποια άλλη δουλειά, ίσως είναι καλύτερα να κάνεις την άλλη δουλειά! Αν θέλεις να ασχοληθείς με την όπερα, πιστεύω ότι αξίζει μόνο αν πραγματικά το έχεις ζωτική ανάγκη. Ως επάγγελμα θα σου φέρει πολλές δυσκολίες και όχι εύκολα χρήματα. Όταν, όμως, μπορείς να βιοπορίζεσαι από κάτι που αγαπάς τόσο πολύ, η ικανοποίηση και η χαρά είναι τόσο μεγάλη, που στο τέλος λες ότι άξιζαν όλα», καταλήγει.