Γιατί ο Μπουτάρης πέρασε ΣΥΡΙΖΑ

- Newsroom

Της Τίνας Ιωάννου

Η εβδομάδα που πέρασε έφερε μια τεράστια έκπληξη. Ο αστός Γιάννης Μπουτάρης, ο ηγέτης που μπήκε μπροστά στη στήριξη του «ΝΑΙ» στο καταστροφικό δημοψήφισμα και ουσιαστικά το πήρε επάνω του μαζί με τον Γιώργο Καμίνη, ο μπροστάρης στον αγώνα απέναντι στο λαϊκισμό, ο επιχειρηματίας που θέλησε -ή έτσι έπεισε ένα ακροατήριο που τον λάτρεψε- να λειτουργήσει το δήμο και το δημόσιο σαν να ήταν επιχείρηση, κόντεψε να βρεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου για την Ευρωβουλή του ΣΥΡΙΖΑ. 

Του κόμματος με ηγέτη τον Τσίπρα, που έφερε το καταστροφικό δημοψήφισμα, προπαγάνδισε το «όχι», στοχοποίησε τους ταγούς του «ναι», λαΐκισε όσο κανείς άλλος, κυβέρνησε χάρη στο λαϊκιστή και αμφίθυμο Πάνο Καμμένο, έδειξε καθαρά τη σιχασιά του για τους αστούς από τζάκι τύπου Μπουτάρη, επανέφερε έναν άκρατο και ιδιοτελέστατο κρατισμό.

Τι δουλειά είχε ο Μπουτάρης με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Πλέον, έχοντας περάσει και έχοντας ακούσει πολλά ως κοινωνία, εμπεδώσαμε το «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και (έστω και λίγη) φωτιά». Έτσι, η αόριστη και πλήρως αδιανόητη φήμη ότι ο Μπουτάρης συζητά για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ έγινε πολύ συγκεκριμένη πριν από λίγες ημέρες.

Το σχέδιο ήταν να ηγηθεί του ευρωψηφοδελτίου. Αυτό προϋποθέτει την αλλαγή του νόμου σύμφωνα με τον οποίο οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διενεργούνται με σταυρό, αλλά αυτό είναι κάτι πολύ απλό.

Η προσέγγιση Τσίπρα - Μπουτάρη είχε αρχίσει από τον Δεκαπενταύγουστο του 2015. Τότε, 6 μήνες μετά την έναρξη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, λίγο μετά το δημοψήφισμα που μας πέταξε στα βράχια και μία μόλις ημέρα μετά την ψήφιση από τη Βουλή των Ελλήνων του τρίτου -αχρείαστου αλλά, λόγω Τσίπρα, αναγκαστικού- μνημονίου, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης έγραψε στην «Καθημερινή» ένα άρθρο στο οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, στήριζε ουσιαστικά τον Τσίπρα. 

Είναι άγνωστες οι λεπτομέρειες της ξαφνικής αγάπης του Μπουτάρη για τον Τσίπρα, αλλά ο ίδιος τις συνοψίζει με τη γενικής χρήσεως φράση «Εγώ είμαι πάντα με το γκουβέρνο». Δηλαδή, δήμαρχε, πες ότι γίνεται μια αμιγώς ακροδεξιά κυβέρνηση. Σε μια τέτοια περίπτωση θα εξακολουθήσετε να είστε με το γκουβέρνο;

Το «γκουβέρνο» και η ΔΗΜΑΡ

Έκτοτε ο Γιάννης Μπουτάρης ξεδίπλωσε το μοναδικό του ταλέντο να είναι με όλους, εντός κι εκτός γκουβέρνου. Δίνει «την ευλογία του», όπως λένε κάποιοι ειρωνικά, σε όποιον συναντά και πολιτεύεται. 

Αλίμονο σε όσους τον πάρουν στα σοβαρά και πιστέψουν ότι όντως τους στηρίζει. Μια μικρή ματιά στον τρόπο που λειτούργησε και άφησε να διαλυθεί η δημοτική παράταξη «Πρωτοβουλία» θα πείσει και τον πιο δύσπιστο, ιδίως εάν θελήσει να μάθει και λίγο τις παρασκηνιακές κινήσεις. Εάν ανατρέξει, δε, στις εκλογές για αρχηγό της κεντροαριστεράς, θα γελάσει πικρά βλέποντας τον Μπουτάρη να κάνει πως στηρίζει όλους τους υποψηφίους. Πριν από αυτό, όμως, είχε διατελέσει ιδρυτικό μέλος της Δράσης, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, δημοτικός σύμβουλος του ΚΚΕ, και Πασοκάρα για πάντα. «Εγώ είμαι πιο Πασόκος από τους Πασόκους», έλεγε και οι Πασόκοι πίστευαν ότι είναι ο άνθρωπός τους.

Κάποια στιγμή -του ξέφυγε; Το είπε επίτηδες; Δεν ξέρουμε- δήλωσε ότι το 2015 ψήφισε ΔΗΜΑΡ, επειδή ήταν υποψήφιος ο πολύ καλός φίλος του Απόστολος Σοφιαλίδης, δικηγόρος από τη Θεσσαλονίκη. Ποιος μπορεί να ξέρει ότι έλεγε αλήθεια ή ψέματα; Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι ο Μπουτάρης επηρεάζεται βαθιά από τον Σοφιαλίδη, ο οποίος δραστηριοποιείται στο χώρο της προσπάθειας δημιουργίας ενός στιβαρού κεντροαριστερού πόλου. Μόνο που αυτός «ο πόλος» ρίχνει «Γέφυρα» προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Νίκος Μπίστης, ο οποίος κινεί το project, άλλωστε, είχε από χρόνια προσπαθήσει να φέρει τον Μπουτάρη επικεφαλής αυτού, για να δεχτεί την άρνηση του δημάρχου, ο οποίος δήλωνε ότι δεν επιθυμεί να εμπλακεί στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Όμως, μετά τα γεγονότα του περασμένου Μαΐου με την επίθεση στον Λευκό Πύργο και τη στήριξη από τον Τσίπρα, άλλαξαν πολλά. Έχοντας πάρει την απόφασή του ο Μπουτάρης να μην είναι εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος, άνοιγε ο δρόμος για τη συζήτηση μιας νέας προοπτικής. Η Ευρωβουλή δεν είναι καθόλου άσχημη, άσε δε που πληρώνει και πολύ καλά. Ο κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος και γνωστός στο εξωτερικό από τα πάμπολλα δημοσιεύματα για τον εξωστρεφή δήμαρχο με τα σκουλαρίκια που παλεύει για το Μουσείο Ολοκαυτώματος θα ήταν πολύ καλός στα έδρανα των Βρυξελλών και του Στρασβούργου.

Για τον Τσίπρα θα ήταν το μάννα εξ ουρανού. Θα άρπαζε το μήλο της Έριδος από τα χέρια της original κεντροαριστεράς και θα αρωμάτιζε με αυτό το νέο κεντροαριστερό κόμμα που ονειρεύεται. Το φαντάζεστε; Να έχει τον Μπουτάρη επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου; Θα πετούσε στα ουράνια, θα έκανε καινούργιο κόμμα, θα άλλαζε όνομα, θα διατηρούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως μία μόνο συνιστώσα. Ο μόνος από πλευράς Μπουτάρη που γνώριζε για την πρόταση Τσίπρα από την αρχή ήταν ο Απόστολος Σοφιαλίδης.

Το «όχι» και τα γεμιστά της Θεανώς

Το κακό, όμως, για τους εμπλεκόμενους είναι ότι οι ψηφοφόροι του Μπουτάρη δεν μπορούν καν να το διανοηθούν, όχι να φανταστούν και την εικόνα. Αυτό είναι κάτι που ο Μπουτάρης το ξέρει κι ευτυχώς το έλαβε υπ’ όψιν του. Οι ψηφοφόροι του θα εξαγριώνονταν. Του έχουν συγχωρήσει πολλά, τους χαριεντισμούς με τον Ψωμιάδη, την (πέρα από κάθε δημαρχιακή αρμοδιότητα) χείρα βοηθείας στον Κοτζιά μέσω της φιλοξενίας Ζάεφ την Πρωτοχρονιά του 2018, ακόμη και τις εκκεντρικές εκφράσεις του για τους ψηφοφόρους του.

Αλλά αυτό δεν θα το συγχωρούσαν. Έτσι, το μεσημέρι της Τρίτης ο Μπουτάρης πήρε την πτήση της Aegean και πήγε στον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Δεν είναι γνωστές οι λεπτομέρειες, αλλά του είπε το μεγάλο «ΟΧΙ». Γιατί στον Τσακαλώτο; Δεν είναι σαφές, ωστόσο σημειώστε ότι το βράδυ της Δευτέρας ο Τσακαλώτος είχε κάνει μία αιφνιδιαστική συνάντηση για τις εκλογές, με τη Θεανώ Φωτίου να δηλώνει «εγώ ήρθα, για να φτιάξω γεμιστά» και τον Χαρίτση «εκλογές; Καλέ, πότε έχει εκλογές;».

Λέγεται ότι η απόφαση Μπουτάρη θα προκαλούσε μια σειρά πολιτικών εξελίξεων. Ότι εφόσον τον είχε καπαρώσει για το ευρωψηφοδέλτιο, ο Τσίπρας θα είχε όλον το χρόνο να οργανωθεί ως τον Οκτώβριο με το νέο κόμμα και το νέο όνομα. Αλλά είχε έρθει η ώρα να πληρωθεί με ένα «όχι» από τον αλλοτινό μπροστάρη του «ναι».

* Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 3 Μαρτίου 2019