Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Περνάω τα καλοκαίρια μου στη Χαλκιδική από τότε που είμαι πέντε χρονών. Και όμως στο Πανηγύρι του Αγίου Μάμα, πήγα πρώτη φορά φέτος το καλοκαίρι. Και έχω να σας πω, με ώριμη πλέον σκέψη ότι το πανηγύρι ήταν πιο σεβαστικό από πολλές άλλες μεγάλες διοργανώσεις.
Εξηγούμαι αμέσως. Πήγα στο πανηγύρι τη δεύτερη μέρα της έναρξής του και ξαναπήγα την τελευταία. Με ξενάγησε ο πρόεδρος της κοινότητας, τον οποίο χαιρετούσαν όλοι οι έμποροι και ο ίδιος αρνήθηκε να τον κεράσουν οτιδήποτε, για να μπορεί να τους βάζει τους κανόνες που πρέπει.
Το πρώτο πράγμα που μου έδειξε ο πρόεδρος της Κοινότητας Αγίου Μάμαντος Γιώργος Ζαμπούνης (καμία σχέση με τον άλλο κ. Ζαμπούνη, όπως με διαβεβαίωσε), ήταν οι τουαλέτες στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Όλα, το ομολογώ, ήταν πεντακάθαρα στις κουζίνες τους και όλα είχαν ράμπα για τα ΑμεΑ. Στην ομώνυμη εκκλησία πιστοί προσκυνούσαν με σεβασμό τις εικόνες και δεν είχε γίνει καμία εικαστική παρέμβαση στο κτίριο αλλά και στο μνημείο που ήταν δίπλα.
Πάμε τώρα στα προϊόντα. Όπως μου είπαν πολλές φίλες μου είναι ξακουστό το πανηγύρι. Για τα βρακιά, τα τηγάνια, τις κάλτσες και τα σιντί του. Εξ ου και ψωνίσαμε τα δέοντα. Ξακουστό είναι και ένα σταντ με μπλούζες από ροκ και μέταλ συγκροτήματα. Ψωνίσαμε και πάλι. Οι φίλες μου έφαγαν λουκουμάδες. Μας κέρασαν γραβιέρα και ρακί. Δεν καθίσαμε να φάμε «βρώμικο».
Έβγαλα άπειρες φωτογραφίες στο ντιπάρτμεντ με τα κιλίμια, διότι ήταν σαν να βρίσκομαι στο Μαρόκο. Καλτ φόντο τα σκόρδα σε αρμαθιές, πέντε ευρώ το ένα. Πήρα και δώρο για την εγγονή μου. Είδα και γνωστούς. Συγκεκριμένα τον δήμαρχο νέας Προποντίδας με τη σύζυγό του. Τον ρώτησα γιατί αφού η ανάπλαση στη Νέα Ποτίδαια είναι έτοιμη και έχουν βάλει άπειρα φώτα, δεν τα ανάβουν. Μου είπε ότι περιμένει τον ΔΕΔΔΗΕ.
Με έπιασε νευρικό γέλιο. Και σιντί πήραμε με λαϊκούς αοιδούς. Και το νέο κλασσικό πλέον αντικείμενο είδαμε σε όλες εκδοχές, την πλαστική καρέκλα. Και τους πωλητές είδαμε να αλλάζουν τα μωρά πάνω στα κιλίμια.
Γιατί τώρα συγκρίνω με άλλες μεγάλες διοργανώσεις. Το πανηγύρι είναι αυθεντικό. Είναι έθνικ και φολκλόρ, δεν έχει τίποτα δήθεν και είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια σε όλη την Ελλάδα. Δεν θίγει κανένα και δεν πειράζει ούτε προβάλλει κανένα μνημείο.
Είναι καλτ από τη φύση του, και εάν η Πολιτεία είχε ενδιαφερθεί θα αποτελούσε όντως πόλο έλξης και επιμήκυνσης της σεζόν για τη Χαλκιδική. Αλλά τι γράφω τώρα. Εμείς θέλουμε σκαλωσιές και μεγάλες διοργανώσεις. Και αυτό θα λάβουμε.
Υ.Γ. Στο παζάρι των ζώων δεν πήγαμε.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 12-13.09.2026
