Όσπρια γίνονται... έργα τέχνης - Η Θεσσαλονικιά Βιβή Κολοκυθά ζωγραφίζει πάνω στις μικρότερες επιφάνειες

- Newsroom

Ένα σπυρί φακής, ένα φασόλι, ένας κόκκος ρυζιού -μικροσκοπικές κουκκίδες και πρώτη ύλη για νόστιμα πιάτα, γίνονται καμβάδες και μετατρέπονται σε έργα τέχνης στα χέρια της Θεσσαλονικιάς Βιβής Κολοκυθά, που ασχολείται με τη μικροζωγραφική τα τελευταία δύο χρόνια. Επιλέγοντας ως επιφάνειες αντικείμενα και υλικά που για τους περισσότερους περνούν απαρατήρητα και μετά βίας διακρίνονται διά γυμνού οφθαλμού δημιουργεί έργα τέχνης extra small. 

Με ένα λεπτό πινέλο και κινήσεις που θέλουν σχεδόν χειρουργική ακρίβεια, η κ. Κολοκυθά ζωγραφίζει τοπία και παραστάσεις (από καράβια και παραλίες μέχρι γάτες και σκυλάκια) στις επιφάνειες των οσπρίων που μετατρέπονται σε πίνακες λίγων μόλις εκατοστών - πίνακες που εύλογα δεν μπορούν να κρεμαστούν στον τοίχο λόγω μεγέθους, αλλά στον λαιμό.

Κυριακή 30 Αυγ 2026, 11:15

«Ζωγραφίζοντας» με λουλούδια - Η πανάρχαια ιαπωνική τέχνη της ικεμπάνα φέρνει τον άνθρωπο σε επαφή με τη φύση

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«Όσο πιο μικρή είναι η επιφάνεια, τόσο μεγαλύτερη είναι η πρόκληση», λέει, μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, και σημειώνει ότι όλο αυτό θέλει υπομονή και επιμονή.

«Ένα τοπίο, μια θάλασσα, μια βάρκα, ακόμη και ένας ολόκληρος μικρόκοσμος μπορούν να χωρέσουν μέσα σε λίγα εκατοστά. Σε επιφάνειες τόσο μικρές, που μοιάζουν σχεδόν αδύνατο να ζωγραφιστούν, πολλοί μου λένε: “αποκλείεται” είναι τυπωμένα ή τα κοιτούν και τα ξανακοιτούν, αλλά είναι αληθινά και μάλιστα για να τα φωτογραφίσω τα βάζω στη μύτη του δαχτύλου», εξηγεί.

Η κ. Κολοκυθά είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν ως χόμπι τη ζωγραφική σε τόσο μικρές επιφάνειες και η ιδέα για τη μικροζωγραφική ήρθε σχεδόν τυχαία στη ζωή της. Η ίδια, άλλωστε, είχε πάντα την ανάγκη να ζωγραφίζει σε ασυνήθιστες επιφάνειες και να δίνει νέα ζωή σε παλιά αντικείμενα.

«Μου άρεσε πάντα να επαναξιοποιώ αντικείμενα, να μετατρέπω με χρώματα παλιά αντικείμενα. Έφτιαχνα παλιά σουρωτήρια, βεντάλιες, αλλά η ιδέα της μινιατούρας ήρθε εντελώς ξαφνικά, όταν είδα στο διαδίκτυο ανθρώπους να ζωγραφίζουν σε πολύ μικρές επιφάνειες και είπα να δοκιμάσω εξάλλου τις μινιατούρες σχεδόν μια ζωή», σημειώνει.

Από εκείνο το πρώτο «δοκιμάζω» μέχρι σήμερα, η μικροζωγραφική έγινε ένα ξεχωριστό κομμάτι της δημιουργικής της δραστηριότητας και η δυσκολία, όπως λέει, είναι ακριβώς αυτή που την κρατά δημιουργικά σε εγρήγορση.

«Η ζωγραφική σε τόσο μικρές επιφάνειες απαιτεί ιδιαίτερη σταθερότητα στο χέρι, καλό φωτισμό και μεγάλη προσήλωση. Το πινέλο πρέπει να αγγίζει την επιφάνεια με ελάχιστη ποσότητα χρώματος, ενώ ακόμη και η παραμικρή λάθος κίνηση μπορεί να επηρεάσει το τελικό αποτέλεσμα. Η διαδικασία είναι χρονοβόρα. Για ένα μικροσκοπικό έργο μπορεί να χρειαστούν έως και τρεις ώρες, ανάλογα με την επιφάνεια και την πολυπλοκότητα της παράστασης», περιγράφει.

Η ίδια, μάλιστα, αντιμετωπίζει με χιούμορ και τις απαιτήσεις που έχει η συγκεκριμένη ενασχόληση από την όρασή της και τα πειράγματα φίλων και γνωστών για την «αετίσια» όρασή της παίρνουν και δίνουν. «Θέλει υπομονή και επιμονή. Ο οφθαλμίατρος που πήγα τελευταία μου είπε ο άνθρωπος ότι “δεν πάω καλά!”. Ευτυχώς, όμως, τα μάτια μου είναι μια χαρά και θέλω να πιστεύω ότι θα είναι για πολλά χρόνια ακόμη, για να συνεχίσω να ζωγραφίζω», λέει με χιούμορ.

Η ζωγραφική ήταν κάτι με το οποίο ασχολήθηκε από μικρή. Θυμάται τον εαυτό της να ζωγραφίζει διαρκώς και όσο για την μικροζωγραφική έχει ήδη δημιουργήσει μια αξιόλογη συλλογή από έργα μινιατούρες, το καθένα από τα οποία κρύβει τη δική του ιστορία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που της ζητούν να τους φτιάξει ένα μικροσκοπικό έργο τέχνης.

«Το πιο παράξενο που έχω κάνει νομίζω, είναι το μικρό σουρωτήρι και η κρεμάστρα, που ήταν και δική μου ιδέα. Αγάπησα όμως πολύ, σαν ιδιαίτερη επιφάνεια, το καρύδι, που το έκανα σπιτάκι για ένα μικρό κουνελάκι και έφτιαξα έτσι ώστε να μπορεί να κρεμαστεί », αναφέρει.

Μέχρι στιγμής, η πιο μικρή επιφάνεια που έχει χρησιμοποιήσει ως καμβά είναι ένας κόκκος ρυζιού, πάνω στον οποίο έχει απεικονίσει έναν ανεμόμυλο δίπλα στη θάλασσα και ετοιμάζει το επόμενο έργο τέχνης, περιμένοντας και προκλήσεις ιδέες από τον κόσμο για να δει και η ίδια μέχρι πού μπορεί να φτάσει... Γιατί όχι και στο Γκίνες!