«Ἀνὰστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει».
Ἴσως νὰ ἀκούγεται παράδοξη ἡ προτροπὴ γιὰ χαρὰ καὶ πανήγυρι σὲ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἀνθρωπότητα διέρχεται περίοδο ταραχῆς καὶ ἀβεβαιότητας. Ἡ κατάλυση κάθε μορφῆς δικαίου, οἱ πόλεμοι, ἡ κοινωνικὴ ἀδικία καὶ οἱ αὐθαιρεσίες τῶν ἰσχυρῶν ἔχουν βυθίσει τὸν κόσμο σὲ σύγχυση καὶ θλίψη. Κατήφεια καὶ ἀπελπισία βασιλεύει στὶς καρδιὲς καὶ δυσκολευόμαστε νὰ εἰσέλθουμε στὸ πανηγύρι τῆς Ἀναστάσεως.
Πῶς ὅμως νὰ ἀντισταθεῖ κανεὶς στὸ σκίρτημα τῆς ζωῆς ὅταν τὸ φῶς αὐτῆς τῆς νύχτας μᾶς παρασύρει πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς λογικῆς; Πῶς νὰ συγκρατήσει κανεὶς τὴ χαρὰ τῆς Ἀνάστασης, ἡ ὁποία ἀκτινοβολεῖ ἀκόμη καὶ ὅταν ὅλα στρέφονται ἐναντίον μας; Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε καὶ παραμένει διαμέσου τῶν αἰώνων πρόκληση γιὰ τὴ λογικὴ καὶ πρόσκληση στὴν πίστη στὸν Ἀναστάντα καὶ στὸ πανηγύρι τῆς ζωῆς.
Χαρεῖτε, λοιπόν, ἀδελφοί μου! Χριστὸς Ἀνέστη καὶ ἡ μαρτυρία αὐτὴ εἶναι παναληθής. Ὁ θάνατος καταργήθηκε, ἀγαλλιᾶσθε. Ἀναστάσεως ἡμέρα, ὑψώστε τὴ φωνή, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας μας ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καὶ τὴ χαρὰ αὐτὴ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσει. Ἀκόμη καὶ ὅταν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους καὶ τοῦ θανάτου φαίνονται νὰ κυριαρχοῦν, ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει νὰ πιστεύει στὴ ζωὴ καὶ θὰ κηρύττει πάντα τὴ ζωή. Ἂς ἀφήσουμε, λοιπόν, πίσω μας τὴ νύχτα τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀπογοήτευσης ποὺ ἐνσπείρουν οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς καὶ τὰ δικά μας λάθη. «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεύεται»· Ἀνέστη Χριστὸς καί, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, φωτίζεται ἡ ὕπαρξή μας, ἀναζωπυρώνεται ἡ ἐλπίδα καὶ τὰ πάντα ἀνακαινίζονται.
Πάσχα Κυρίου Πάσχα· πέρασμα σὲ ἕναν ἄλλο τρόπο σκέψης καὶ ὕπαρξης, πέρασμα στὴν ὁδὸ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς χάριτος. Ἡ Ἀνάσταση δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, ἀλλὰ τὴν ἀπαρχὴ μιᾶς νέας ζωῆς γιὰ ὅλους· εἶναι γεγονὸς ὀντολογικὸ καὶ βιωματικό, «βίος ἕτερος, ἄλλον ζωῆς εἶδος», πού ἀνοίγει νέες προοπτικὲς γιὰ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία.
Ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς δὲν παραδίδει μία νέα θρησκεία ἢ ἰδεολογία, ἀλλὰ ἕναν νέο τρόπο ζωῆς. Μᾶς καλεῖ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῆς αὐτάρκειας, καὶ νὰ ζοῦμε μὲ πνεῦμα ἑνότητας, δικαιοσύνης καὶ ἀλληλεγγύης, χωρίς ἀγκυλώσεις, φανατισμοὺς καὶ ἀντιπαλότητες. Μᾶς προσκαλεῖ νὰ συγχωρήσουμε καὶ νὰ γεφυρώσουμε διαφορές, νὰ ὑπερβοῦμε ἐγωκεντρισμοὺς καὶ ἀνισότητες, καὶ νὰ ἀντισταθοῦμε σὲ κάθε μορφὴ καταπιεστικῆς ἐξουσίας.
Μέγας ἢ πρῶτος δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ διαθέτει χρήματα, δόξα, πολιτικὴ δύναμη ἢ στρατιωτικὴ ἰσχύ, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ ἀνταποκρίνεται στὴν σκανδαλώδη καὶ ἀκατανόητη γιὰ τοὺς στενόκαρδους καὶ καιροσκόπους πρόσκληση τοῦ τελεσιουργοῦ τοῦ ἱεροῦ νιπτῆρος: «εἴ τὶς θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος». Αὐτὴ ἡ πορεία συνεπάγεται εὐθύνη, πόνο καὶ σταυρὸ· μυρίζει Γεθσημανὴ καὶ Γολγοθᾶ. Δὲν ἀρκεῖ νὰ μιλοῦμε περὶ σεβασμοῦ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καὶ τῆς ζωῆς. Ἀπαιτεῖται ὑπεύθυνος λόγος, ἀποφασιστικὸ ἔργο καί, πάνω ἀπ’ ὅλα, προσωπικὸ παράδειγμα. Νὰ ἀναμορφώσουμε τὴν σκέψη καὶ τὴν ζωή μας κατὰ Χριστόν. Νὰ δροῦμε μὲ τὸ δικό Του κενωτικὸ φρόνημα. Νὰ καταστοῦμε πρότυπα ζωῆς ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα, μιμούμενοι τὸ ἦθος τῆς σταυρικῆς Του θυσίας. Μόνον ἔτσι μπορεῖ νὰ οἰκοδομηθεῖ ἕνας νέος κόσμος: ὁ κόσμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης.
Ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα μᾶς καλεῖ νὰ μεταμορφώσουμε τὰ κριτήρια μὲ τὰ ὁποῖα ἑρμηνεύουμε τὸν κόσμο καὶ τὴ σύγχρονη πραγματικότητα. Παρὰ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ἡ ἀνθρωπότητα ἐξακολουθεῖ νὰ δοκιμάζεται ἀπὸ κρίσεις ἠθικές, κοινωνικές, πολιτικὲς καὶ οἰκονομικές, ποὺ γεννοῦν βία καὶ συγκρούσεις, ἀκόμη καὶ πολέμους. Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ σιωπᾶ, ὅταν ὁ πόλεμος ἐξακολουθεῖ νὰ χρησιμοποιεῖται ὡς μέσο ἐπιβολῆς καὶ ἐκμετάλλευσης. Ἀντιθέτως, ἀπαντᾶ στὴ σκοτεινὴ αὐτὴ πραγματικότητα μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν· εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν» (Ἰω. 14,27). Ἡ εἰρήνη δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας χαιρετισμὸς ἢ ἕνα μήνυμα· εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. «Αὐτὸς γὰρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφ. 2,14). Γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς εἰρήνη σημαίνει συμφιλίωση, ὁμόνοια, ὑπέρβαση τοῦ μίσους καὶ τῆς ἐχθρότητας, θυσιαστικὴ συνύπαρξη καὶ ἑνότητα, στὴν ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἀνυπόκριτη καὶ ἀνυστερόβουλη ἀγάπη·
ἀγάπη ποὺ δὲν ζητεῖ τά ἑαυτῆς. Ἡ εἰρήνη ποὺ τόσο λαχταρᾶ ὁ κόσμος δὲν οἰκοδομεῖται μὲ τὰ ὅπλα, ἀλλὰ μὲ ἀνοιχτὲς καρδιὲς καὶ τὴν ἄοπλη θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.
Ἀδελφοί μου καὶ παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἡ ζωὴ νίκησε τὸν θάνατο. Τὸ φῶς τῆς Ἀνάστασης πλημμυρίζει τὰ πάντα καὶ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα ἀντηχεῖ παντοῦ. Ἡ φθορὰ καὶ τὸ κακὸ δὲν ἔχουν τὸν τελευταῖο λόγο στὴν προσωπικὴ καὶ κοινωνική μας ζωή. Κάθε Γολγοθᾶς προετοιμάζει μία πιὸ λαμπρὴ Ἀνάσταση. Πάντα ὑπάρχει Ἀνάσταση καὶ πάντα θὰ θριαμβεύει.
Χριστὸς Ἀνέστη! Αὐτὸς εἶναι ἡ ζωή, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀνάστασή μας.
