Ἀγαπητοί μου,
ἑορτάζουμε Πάσχα καί Ἀνάσταση μέσα σέ κλίμα σοβαρῶν πολεμικῶν συγκρούσεων. Ἡ ἀνθρωπότητα καί πάλι βρίσκεται ἀντιμέτωπη μέ ἕναν γενικευμένο πόλεμο. Μέσα ὅμως στίς κλαγγές τῶν ὅπλων, στίς αἱματοχυσίες τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων, στίς κραυγές των ἀθώων θυμάτων καί πάλι ἀκούγεται ἡ γαλήνια φωνή τοῦ Ἰησοῦ νά λέγει: «εἰρήνη ὑμῖν». Καί παρ’ ὅτι φαίνεται ὁ θάνατος νά θριαμβεύει καί πάλι στή γῆ, ὁ νικητήριος παιάνας «Χριστός Ἀνέστη» καταλύει τό θάνατο καί χαρίζει ζωή στούς ἀνθρώπους. Ὅπως διαλαλεῖ ὁ μέγας Πατέρας, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Κανείς νά μή φοβᾶται τό θάνατο, γιατί μᾶς ἐλευθέρωσε ὁ θάνατος τοῦ Σωτήρα. Αὐτός ἐκμηδένισε τό θάνατο, ὄντας αἰχμάλωτός του! Αὐτός πού κατέβηκε στόν Ἅδη, λήστεψε τόν Ἅδη!... Ποῦ, λοιπόν, εἶναι τό κεντρί σου, θάνατε; Ποῦ εἶναι ἡ νίκη σου, Ἅδη; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί σύ Ἅδη ἔχασες τήν ἐξουσία σου! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί καταβαραθρώθηκαν οἱ δαίμονες! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί οἱ ἄγγελοι χαίρονται! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί ἡ ζωή κυβερνᾶ! Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί κανένας νεκρός δέ μένει στόν τάφο».
Δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅτι κατά τήν ἔναρξη τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, τή Γέννηση Του, οἱ Ἅγγελοι ἐπαγγέλθηκαν στή γῆ τήν ἔλευση τῆς εἰρήνης, ὅπως ἐπίσης δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅτι κατά τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἐπί γῆς παρουσίας Του, μετά τήν Ἀνάσταση Του, ὁ χαιρετισμός πού ἀπηύθυνε πρός τούς ταραγμένους μαθητές Του ἦταν τό «εἰρήνη ὑμῖν», «εἰρήνη σέ ἐσᾶς». Ἡ ἔλευσή Του σκόρπισε εἰρήνη, ἡ παρουσία Του σκόρπισε εἰρήνη, ἡ διδαχή Του σκόρπισε εἰρήνη, ἡ Ἀνάστασή Του σκόρπισε εἰρήνη. «Αὐτός εἶναι ἡ εἰρήνη μας», μᾶς διδάσει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφ. 2,14).
Τό ἐρώτημα, ὅμως, πού τίθεται εἶναι: γιατί, παρ’ ὅτι ἔχουν περάσει 2000 καί πλέον χρόνια ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στή γῆ, δέν ἔχουμε εἰρήνη; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀπλή. Γιατί συνεχόμενα ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν Χριστό. Γιατί διαρκῶς ἀρνούμαστε τή παρουσία Του στή ζωή μας. Γιατί τόν ἐκδιώξαμε ἀπό τήν καθημερινότητά μας. Χωρίς Χριστό, χωρίς ἐφαρμογή τῶν ἐντολῶν Του, χωρίς βίωση τῶν ἀληθειῶν Του, ἡ ἀνθρωπότητα θά δοκιμάζεται ἀπό ταραχές καί πολέμους. Ὅπως ἔγραψε ὀ μεγάλος Ρῶσσος λογοτέχνης Ντοστογιέφσκι: «χωρίς Θεό, ὅλα ἐπιτρέπονται». Στ’ ἀλήθεια, τί καί ποιός θά μποροῦσε νά σταματήσει κάποιον ἀπό τό νά σπέρνει θάνατο, ὅταν ἀπό μέσα του ἀπουσιάζει ὁ Θεός; Κανείς, κυριολεκτικά κανείς.
Ἀγαπητοί μου,
μήν ἀφήσουμε τόν φόβο νά φωλιάσει μέσα στίς καρδιές μας. Μήν ἐπιτρέψουμε τή θλίψη νά διαλύσει τή χαρά μας. Δέν θά νικήσει τό κακό, δέν θά ἐπιβληθεῖ ἡ ἀσχήμια, δέν θά ἐπικρατήσουν ἡ βία, ὁ φόβος, ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ νικητής τοῦ θανάτου, ὁ Χριστός εἶναι ὁ θριαμβευτής τῆς ἱστορίας, ὁ Χριστός πού εἶναι τό πᾶν.
Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν, μέ χαρά καί ἐλπίδα τήν λαμπροφόρα τούτη ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. Ἄς σκορπίσουμε σέ ὅλους τήν ἀγάπη μας, γιά νά εὐωδιάσει ζωή στίς πόλεις καί στά χωριά μας, στά σπιτικά καί στίς ἐργασίες μας, στήν πατρίδα μας καί σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Καί σάν ἀδελφοί, πού εἴμαστε ἐν Χριστῷ, ἄς συγχωρέσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ἄς ἀγκαλιαστοῦμε καί ἄς ψάλουμε μέ ὅλη τήν καρδιά μας τό «Χριστός Ἀνέστη». Ἔτσι «ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, πού ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινο λογισμό, θά φρουρήσει τίς καρδιές σας καί τίς σκέψεις σας μέ τή Χάρη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Φιλιπ. 4,7).
Ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μου σᾶς εὐλογῶ ὅλους μαζί καί ξέχωρα τόν καθένα καί τήν κάθε μία, καί σᾶς εὔχομαι νά ἔχετε ὑγεία στό σῶμα καί στήν ψυχή, φώτιση στή σκέψη, ἀγάπη στήν καρδιά, χαρά στήν ὕπαρξή σας, στήν Πατρίδα μας πρόοδο καί στόν κόσμο ὁλόκληρο εἰρήνη.
Χριστός Ἀνέστη, ἀδελφοί!
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!
