Παντελής Μπακατσέλος: Το έθνος είναι ζωντανός οργανισμός, αλλάζει μαζί με εμάς

Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Σε γνωρίζω / Nation in Progress» μιλάει στο emakedonia.gr με αφορμή τις τελευταίες παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google

-Tι σημαίνει να είμαστε Έλληνες.
-Τι σχέση έχουμε σήμερα με τα σύμβολα, όπως τη σημαία ή τον εθνικό ύμνο και κατ' επέκταση με όσα αντιπροσωπεύουν;
-Γιατί βλέπουμε μία άβολη στάση απέναντι σε κάθε τι που ονομάζουμε εθνικό;
-Γιατί δεν οικειοποιούμαστε πια αυτά τα σύμβολα - γιατί τα νιώθουμε ξένα;

Από αυτά τα ερωτήματα γεννήθηκε η παράσταση «Σε γνωρίζω / Nation in Progress» που επιστρέφει για ένα ακόμη τριήμερο στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης. Την παράσταση ανεβάζει η ομάδα yapi21 η οποία δημιουργήθηκε με αφορμή την παράσταση και αποτελείται από νέες και νέους επαγγελματίες του θεάτρου και των παραστατικών τεχνών. Μάλιστα, αυτή την εβδομάδα, και μέχρι το τέλος των παραστάσεων την Κυριακή 22/11, διοργανώνουν παράλληλα μια μια πολυμεσική έκθεση με φωτογραφίες, video art και digital collage με υλικό που συγκεντρώθηκε για την παράσταση. Την έκθεση υπογράφουν τα μέλη της ομάδας, Γεωργία Αθανασοπούλου, Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου και Γιώτα Ορφανίδου. Φιλοξενείται στην Toss Gallery, Βηλαρά 1, περιοχή Βαλαωρίτου.

Όπως λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Παντελής Μπακατσέλος στο emakedonia.gr, η ομάδα θέλει να ασχοληθεί με θέματα που της προκαλούν «περιέργεια, αμηχανία ή σύγχυση». «Ο πρώτος στόχος είναι νομίζω να καταλάβουμε εμείς που παίζουμε. Να είναι ειλικρινής η απορία μας δηλαδή, τι σημαίνει για εμάς όλο αυτό; Τι μέλλον μπορεί να υπάρξει όντως στην Ελλάδα για εμάς;» σημειώνει.

«Κατασκευάσαμε αυτή την παράσταση προσπαθώντας να πάρουμε και τα στερεότυπα, αλλά και διάφορες απόψεις, να τις αναποδογυρίσουμε, μπας και τις καταλάβουμε. Απαντήσεις, δεν ξέρω αν βρήκαμε - σίγουρα όμως αποκτήσαμε ακόμη περισσότερες ερωτήσεις, που είναι νομίζω γόνιμο και για εμάς και για τον κόσμο. Και εμείς και το κοινό καταλήγουμε να ταρακουνάμε λίγο όσα θεωρούσαμε δεδομένα και σίγουρα,»

Για τον Παντελή, το έθνος είναι «τα πράγματα που κάνουμε και όταν τα κάνουμε θεωρούμε ότι είμαστε Έλληνες ή τώρα είμαστε μέρος αυτής της συλλογικότητας που ονομάζουμε Ελλάδα. Και αυτά μπορεί να είναι από τα πράγματα που συνήθως ακούγονται περισσότερο εθνικά, όπως να συμμετάσχουμε στην παρέλαση, να πάω στο στρατό ή να βγάλω τη σημαία μου έξω στο μπαλκόνι την 28η Οκτωβρίου, ή από την άλλη μπορεί να είναι πράγματα με τα οποία εμείς γιορτάζουμε το έθνος, όπως με το να πάμε στην πορεία του Πολυτεχνείου ή να κάνουμε μία πεζοπορία στο βουνό και να δούμε τη χώρα μας από πολύ ψηλά. Το πώς τιμά κανείς το έθνος μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό για τον καθένα.»

Δεν ξέρει αν συγκεκριμένες ομάδες έχουν οικειοποιηθεί τα σύμβολα αλλά παρατηρεί ότι οι περισσότεροι όταν βλέπουν πολλές σημαίες μαζί σκέφτονται «α! να, εθνικισμός». «Μάλλον πιο πολύ εμείς τα έχουμε παραχωρήσει ως σύμβολα στο μυαλό μας. Οπότε αυτή η παράσταση ήταν και μια πράξη επανοικειοποίησης των συμβόλων μέσα στο μυαλό μας» σημειώνει.

Στον τίτλο, το «Σε γνωρίζω» προέρχεται από τους πρώτους στίχους του Ύμνου στην Ελευθερία, του εθνικού μας ύμνο. «Είναι χαρακτηριστικό ότι και ο Διονύσιος Σολωμός αλλά και το μετέπειτα ελληνικό κράτος επέλεξαν να ξεκινήσουν τον εθνικό ύμνο λέγοντας ότι το ειδοποιό στοιχείο, αυτό που αναγνωρίζει τη χώρα μου, είναι η βία και το αίμα. Έτσι κι εμείς ξεκινήσαμε να σκεφτόμαστε από τι τα αναγνωρίζουμε: είναι και η βία και το αίμα και άλλα χίλια δύο άλλα πράγματα. Το «Nation in Progress» είναι επίσης μία από τις συνειδητοποιήσεις που είχαμε σαν ομάδα στις πρόβες: το έθνος είναι ζωντανός οργανισμός, αλλάζει μαζί με εμάς. Το έθνος είμαστε όλοι εμείς με τόσα εκατομμύρια διαφορετικές απόψεις οι οποίες αλλάζουν κιόλας στη διάρκεια της ζωής μας. Ένα έθνος δεν μένει σταθερό και ακίνητο, προχωράει, είτε το θέλουμε είτε όχι. Η πρόκληση είναι να προχωρήσει προς τα εκεί που το θέλουμε.» 

-Και προς τα που το θέλουμε;

(το σκέφτεται)

- Η αμηχανία μου να απαντήσω είναι και η πιο απτή ένδειξη ότι δημιουργήσαμε ερωτήματα αλλά πέσαμε και σε αδιέξοδα. Αν είχα έτοιμη την απάντηση ίσως και να μη χρειαζόταν για μένα να πάω την Παρασκευή και να παίξω. 

-Και κάθε φορά που παίζεις βρίσκεις την απάντηση;

-Δεν ξέρω αν βρίσκω την απάντηση, σίγουρα όμως κάθε φορά βλέπω και κάτι καινούριο. Αυτό με ενδιαφέρει και γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό να μιλάω με το κοινό μετά την παράσταση. Μου λένε πράγματα που δεν είχα σκεφτεί. 

«Απέδρασα προς το θέατρο και τελικά παγιδεύτηκα σε αυτό»

Ο Παντελής Μπακατσέλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης. Στα 18 του μπήκε στη Νομική Θεσσαλονίκης, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν έβρισκε νόημα σε αυτό που έκανε και αποφάσισε να αλλάξει πορεία, επιλέγοντας το Τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ.

«Κάποιες φορές το μετανιώνω αλλά συνήθως όχι. Ίσως ήταν μια μορφή απόδρασης όλο αυτό. Απέδρασα προς το θέατρο και τελικά παγιδεύτηκα σε αυτό, οπότε τώρα κάνω παραστάσεις προσπαθώντας να αποδράσω και από αυτό» εξηγεί.

Σήμερα εργάζεται ως σκηνοθέτης και ηθοποιός, αν και, όπως λέει, στην Ελλάδα και ειδικά στη Θεσσαλονίκη αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να κάνει και πολλές άλλες δουλειές. «Είμαι και βοηθός μάγειρα, δάσκαλος σκι και τώρα ψάχνω την επόμενη δουλειά».

Δεν διαχωρίζει τις ιδιότητες του σκηνοθέτη και του ηθοποιού, ούτε προτιμάει καμία. Τα κάνει και τα δύο γιατί… συμφέρει: αφενός εκφράζεται και με τους δύο τρόπους, αφετέρου με το να επωμίζεται περισσότερους ρόλους μειώνει και τα έξοδα.

Στο «Σε γνωρίζω/Nation in progress» για πρώτη φορά παίζει και σκηνοθετεί ταυτόχρονα, κάτι που χαρακτηρίζει ως «τρομακτικό» αλλά, όπως λέει, θα το ξανακάνει αν χρειαστεί. «Δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου και δεν ξέρω πώς εντάσσεται όλο αυτό στην παράσταση ή αν το κάνω καλά. Φυσικά, είναι και ένα πολύ καλό τεστ εμπιστοσύνης, γιατί πρέπει να εμπιστευτώ τους ηθοποιούς, όπως με εμπιστεύονται κι εκείνοι για να μου πουν τη γνώμη τους».

Στο γιατί δεν έφυγε για την Αθήνα απάντησε πως έφυγε, τώρα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και δεν αποκλείει να ξαναφύγει.

-Νομίζω ότι ένα χαρακτηριστικό της γενιάς μας είναι ότι είμαστε όχι μόνο in progress, αλλά και in... travelling - διαρκώς. Δεν ξέρεις πού θα βρεις την ευκαιρία ή πού θα κάτσει η μπίλια. Η ζωή μας είναι σαν μια ρουλέτα που γυρίζει συνέχεια και μόνο όταν σταματήσει κάπου η μπίλια μπορούμε να πούμε ότι χάσαμε ή κερδίσαμε.

- Θέλουμε όμως να σταματήσει αυτή η μπίλια;

(το σκέφτεται λίγο)

- Χμ, όχι. Φυσικά και δεν θέλουμε να σταματήσει - αν σταματήσει θα πεθάνουμε.

Info

«Σε γνωρίζω/nation in progress» στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης

Παρασκευή 20, Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Νοεμβρίου

Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00
Εισιτήρια: more.com

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google
Loader
ESPA