Πέθανε ο ιστορικός τέχνης Ντένης Ζαχαρόπουλος

- Newsroom

Πέθανε σε ηλικία 74 ετών ο ιστορικός τέχνης Ντένης Ζαχαρόπουλος, ο οποίος δίδαξε για πολλά χρόνια σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ευρώπης, ενώ ήταν και ομότιμος καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης και διευθυντής του Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης της αυστριακής πρωτεύουσας.

Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και σπούδασε αρχικά μουσική και ιστορία της μουσικής στο Ωδείο Αθηνών.

Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, με αντικείμενο τη φιλολογία και την αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Aix-en-Provence και την κοινωνιολογία της τέχνης και τη σημαντική των αναπαραστατικών συστημάτων στην École des hautes études en sciences sociales (Παρίσι).

Στις μεταπτυχιακές του σπουδές, ο Ντένης Ζαχαρόπουλος μελέτησε τομείς της ιστορίας και θεωρίας της τέχνης, φιλοσοφίας και αισθητικής (1980-1985), ενώ μεταξύ των καθηγητών του ήταν οι Jean Cassou, Gaëtan Picon, Louis Marin, Roland Barthes και Hubert Damisch.

Η πορεία και το έργο του Ντένη Ζαχαρόπουλου

Κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990, ο Ντένης Ζαχαρόπουλος δίδαξε σε διάφορα ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως η Ανωτάτη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της Γενεύης, το Le Magasin - Centre National d'Art Contemporain της Γκρενόμπλ, η Rijksacademie van Beeldende Kunsten, στο Άμστερνταμ, και η Hochschulle fur Kunst und Gestaltung της Βέρνης.

Μεταξύ άλλων, εκλέχτηκε ομότιμος καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης και διευθυντής του εκεί Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης, ενώ δίδαξε ιστορία της τέχνης και μουσειολογία, από το 2002, στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, στη Μυτιλήνη.

Ο Ντένης Ζαχαρόπουλος διετέλεσε διευθυντής του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης και Πολιτισμού και Πάρκου Γλυπτικής, Domaine de Kerguehennec στη Βρετάνη (1992-1999), συν-διευθυντής της Documenta IX του Κάσσελ, 1992, κομισάριος του Γαλλικού Περιπτέρου στη 48η Μπιενάλε της Βενετίας, 1999, σύνεδρο μέλος της επιτροπής διεθνούς πολιτιστικής πολιτικής του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας, σύμβουλος της Επιτροπής Αναγνώρισης Ανωτάτων Διπλωμάτων Καλών Τεχνών του Ομοσπονδιακού Συνεδρίου Δημόσιας Εκπαίδευσης της Ελβετίας, γενικός Επιθεωρητής Καλών Τεχνών του υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας, σύμβουλος και σύνεδρο μέλος της Εθνικής Συλλογής Σύγχρονης Τέχνης της Γαλλίας και μέλος της Επιτροπής Εκθέσεων του Υπουργείου Πολιτισμού της Ισπανίας.

Μεταξύ άλλων, επιμελήθηκε και οργάνωσε πολυάριθμες εκθέσεις σε Μουσεία και Κέντρα Τέχνης, σε Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία, Ελλάδα, Αυστρία, Βέλγιο, Ισπανία, Ολλανδία, Μαυροβούνιο και τις ΗΠΑ, ενώ υπήρξε συντονιστής του Ελληνικού Μήνα στο Λονδίνο (1975-1976), στο Institute of Contemporary Arts.

Ως κριτικός τέχνης, συνεργάστηκε με περιοδικά, δημοσίευσε βιβλία, καταλόγους, μελέτες και σημαντικό αριθμό μονογραφιών για σύγχρονους και ιστορικούς καλλιτέχνες. Έδωσε διαλέξεις και συμμετείχε, διηύθυνε και οργάνωσε συνέδρια σε πολλά μουσεία, ιδρύματα και πανεπιστήμια στην Ευρώπη και την Αμερική. Από το 2006 υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης.

Θ. Μισιρλόγλου: Είχε κερδίσει το σεβασμό διανοούμενων και καλλιτεχνών εντός και εκτός Ελλάδας»

Τον Ντένη Ζαχαρόπουλο αποχαιρετά η καλλιτεχνική διευθύντρια του MOMUS-Μουσείου, Θούλη Μισιρλόγλου, με ανάρτησή της στα social media στην οποία σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι ο Ν. Ζαχαρόπουλος «είχε κερδίσει το σεβασμό διανοούμενων και καλλιτεχνών εντός και εκτός Ελλάδας. Τον άνθρωπο που ένωσε τη θεωρία, την ιστορία, την αισθητική, τη φιλοσοφία με τη μουσική. Αυτόν που έκανε την πιο βιωματική μουσειολογία στη σύγχρονη τέχνη».

Η ανάρτηση της κας Μισιρλόγλου:

Πολύ νεαρή ακόμη, έχοντας φύγει από το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ο Ντένης ήταν εκείνος που με φώναξε πίσω. Είχε μόλις αποφασίσει ότι, μετά από μια μεγάλη διαδρομή, κυρίως στη Γαλλία αλλά και σε τόσα άλλα μέρη του κόσμου, μπορούσε στη Θεσσαλονίκη να κάνει ένα βήμα που θα άξιζε τον κόπο όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά για ένα άλλο μουσειολογικό παράδειγμα. Κι εγώ μόλις αποφάσιζα ότι θα επέστρεφα για εκείνον. Δουλέψαμε αρχικά για τους «Τόπους», μια τεράστια έκθεση όπου παρουσιάσαμε τη μόνιμη συλλογή του ΜΜΣΤ σε πέντε χώρους στην Αθήνα, και ακολούθησαν αμέτρητες εκθέσεις και αμέτρητοι καλλιτέχνες.

Ατέλειωτες συζητήσεις, ατέλειωτα βράδια, ατέλειωτες αναμνήσεις από τον τελευταίο πιο λαμπερό, βαθιά μορφωμένο, θεωρητικό, ιστορικό και κριτικό τέχνης που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα και είχε κερδίσει το σεβασμό διανοούμενων και καλλιτεχνών εντός και εκτός Ελλάδας. Τον άνθρωπο που ένωσε τη θεωρία, την ιστορία, την αισθητική, τη φιλοσοφία με τη μουσική. Αυτόν που έκανε την πιο βιωματική μουσειολογία στη σύγχρονη τέχνη. Που απεχθανόταν τους φιλολογίζοντες ιστορικούς τέχνης και ήταν χαρισματικός συνομιλητής. Που διατήρησε μέχρι τελευταία στιγμή αμείωτη την περιέργειά του για το ανθρώπινο πνεύμα και την αμφισβήτησή του για την παγιωμένη ανάγνωση της ιστορίας. Τον άνθρωπο που υπήρξε ο μοναδικός μου μέντορας.

Kαλό ταξίδι, Ντένη.