Πυρκαγιές, επιχορηγήσεις και… σοβαρές απουσίες από το πολιτιστικό προσκήνιο

-Άδοξα έληξε φέτος, όπως γνωρίζουμε, μία από τις μεγαλύτερες και αγαπημένες διοργανώσεις της Βόρειας Ελλάδας, το Φεστιβάλ Κασσάνδρας. Οι φωτιές δεν επέτρεψαν να συνεχιστεί το πρόγραμμα, καθώς το δάσος γύρω από το αμφιθέατρο της Σίβηρης κάηκε, ενώ από την πυρκαγιά προκλήθηκαν ζημιές και σε καλώδια του θεάτρου και σε άλλα υλικά.

Λογικό ήταν, λοιπόν, ο δήμος και οι υπεύθυνοι να αποφασίσουν την ολοκλήρωση του θεσμού πριν από την ώρα του, όχι μόνο για τεχνικούς αλλά κυρίως για ηθικούς λόγους. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, τα ζώα τους, ολόκληρη την περιουσία τους και οι υπόλοιποι να συνεχίζουν να γιορτάζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Μπράβο και στον Δήμο Νέων Μουδανιών που ακύρωσε την παράσταση της 13ης Αυγούστου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θάλασσας, σε ένδειξη συμπαράστασης προς τα θύματα και τον γειτονικό δήμο.

Οι αρμόδιοι του Φεστιβάλ Κασσάνδρας, πάντως, δεν το έβαλαν κάτω. Συνέχισαν, έστω, τις παράλληλες εκδηλώσεις σε άλλες περιοχές και αποφάσισαν να επισφραγίσουν τη φετινή διοργάνωση με μια παράσταση που ήταν ήδη προγραμματισμένη και θα πραγματοποιηθεί στο Ιερό του Άμμωνος Διός στην Καλλιθέα Χαλκιδικής.

Εκεί, στον υπέροχο αυτό αρχαιολογικό χώρο, θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά η όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» την Παρασκευή 28 Αυγούστου, υπό τον γενικό τίτλο «Πανσέληνες Βραδιές στην Κασσάνδρα». Η είσοδος θα είναι δωρεάν, γι’ αυτό όσοι αποφασίσετε να περάσετε το τελευταίο Σαββατοκύριακο του πιο ζεστού μήνα του χρόνου στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής μην το χάσετε. Ώρες: 8.30 μ.μ. – 11 μ.μ.

Μπορεί το Φεστιβάλ Κασσάνδρας να μην κατάφερε να φτάσει φέτος μέχρι το τέλος του προγράμματός του, όμως τουλάχιστον θα αποχαιρετήσει το καλοκαίρι με μουσική, θέατρο και πανσέληνο. Και αυτό, μέσα σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, δεν είναι λίγο.

-Είδαμε τις επιχορηγήσεις του Υπουργείου Πολιτισμού για σχήματα που ασχολούνται με το θέατρο και τον χορό και ομολογώ ότι κάτι μας εξέπληξε. Εκτός από τα «Μερκούρεια» του Δήμου Νεάπολης-Συκεών, κανένα άλλο θεσσαλονικιώτικο σχήμα δεν επιχορηγήθηκε ούτε στη μία τέχνη ούτε στην άλλη - εκτός αν κάτι μας διέφυγε.

Μας έκανε εντύπωση γιατί η Θεσσαλονίκη και καλλιτεχνικό δυναμικό διαθέτει και ομάδες που έχουν παρουσία και ανθρώπους που επιμένουν να δημιουργούν και να δουλεύουν, παρά τις γνωστές δυσκολίες. Δεν ξέρω, λοιπόν, γιατί αυτή τη φορά η πόλη παραγκωνίστηκε έτσι.

Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην κατατέθηκαν άλλα αιτήματα από θεσσαλονικιώτικους φορείς. Αυτό δεν το γνωρίζω. Γι’ αυτό και αν κάποιος από τους ανθρώπους του χώρου έχει διαφορετικά στοιχεία, πολύ ευχαρίστως να μας τα δώσει.

Πάντως, μέχρι στιγμής, από αυτά που βλέπουμε εμείς, τίποτε δεν φαίνεται να κερδίζει η πόλη από τη συγκεκριμένη διεργασία.

Μας έκανε εντύπωση επίσης ότι ανάμεσα στους φορείς που επιχορηγήθηκαν είδαμε πολλές Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες. Δεν λέμε ότι αυτό είναι κατ’ ανάγκη κακό ή ότι υπάρχει κάτι μεμπτό. Απλώς το καταγράφουμε. Γιατί και αυτό είναι μια πραγματικότητα του σημερινού πολιτιστικού τοπίου που αξίζει ίσως λίγο περισσότερη αναζήτηση.

-Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, σε ηλικία 89 ετών, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος από αυτήν εδώ τη στήλη. Ο σημαντικός κοινωνιολόγος, πανεπιστημιακός και διανοούμενος υπήρξε πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, από το 2016 έως το 2022, και με αυτή την ιδιότητα συνδέθηκε και με τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Μάλιστα, στη 16η ΔΕΒΘ, το 2019, ήταν εκείνος που μίλησε για τη μεγάλη παρουσία του κόσμου στην Έκθεση και για τη σημασία του βιβλίου ως ενός από τα σημαντικότερα πολιτιστικά διακυβεύματα.

Και επειδή μόλις πριν από λίγες εβδομάδες γράφαμε εδώ για τη ΔΕΒΘ, για τη σχέση της με τη Θεσσαλονίκη αλλά και για το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ουσιαστικός δεσμός της διοργάνωσης με την πόλη, αξίζει να θυμηθούμε και κάποιους ανθρώπους που πέρασαν από τον θεσμό και τον υπηρέτησαν.

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς ήταν ένας από αυτούς.

Ένας σπουδαίο πνευματικό στήριγμα για τη χώρα, που πέρασε από τον χώρο του πολιτισμού, όχι ως άνθρωπος του «φαίνεσθαι», αλλά με το βάρος της σκέψης και της γνώσης του. Και αυτό, στις μέρες μας, δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση.