Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Όσο και να προσπαθώ, αδυνατώ να κατανοήσω πώς ένα δομημένο, άρτια στελεχωμένο, έμπειρο και ισχυρό σύστημα εξουσίας -στην ελληνική κυβέρνηση αναφέρομαι- αιφνιδιάζεται σε τέτοιο βαθμό από μια προαναγγελμένη εξέλιξη, ώστε να καταφεύγει σε αντιδράσεις που χαρακτηρίζονται από προχειρότητα, σπασμωδικότητα και τελικά, αναποτελεσματικότητα.
Ήξεραν ότι θα έσκαζαν» οσονούπω οι δικογραφίες της Κοβέσι. Ήξεραν επίσης -μέσες άκρες- τι ψάχνει η ευρωπαϊκή εισαγγελία. (Είχαν προηγηθεί οι ιστορίες για Βορίδη-Αυγενάκη και τα ωραία για Φραπέ, Χασάπη, Πόρσε, εκατομμύρια ανύπαρκτα πρόβατα κλπ). Όπως και ήξεραν ότι οι αναμενόμενες δικογραφίες αφορούσαν την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ κατά την οποία πρόεδρος στον διαβόητο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν ο Μελάς. Δεν θα μπορούσαν να τον ρωτούσαν να τους προϊδεάσει με ποιους μιλούσε και τι έλεγε;
Σίγουρα θα τους προειδοποιούσε για το τι θα προέκυπτε, ή έστω θα ήξεραν πως δεν του είχαν ζητήσει να παρατυπήσει βουλευτές άλλων κομμάτων για να επενδύσουν στον συμψηφισμό και στο επιχείρημα του όλοι τα ίδια κάνουν, πάντα τέτοια γίνονται κλπ, οπότε θα ήταν προετοιμασμένοι για το τι τους περίμενε.
Αυτά βεβαίως ανήκουν στο χθες. Όπως στο χθες ανήκει και η πρώτη αντίδραση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος θέλοντας να αλλάξει την ατζέντα, έριξε την… βόμβα για το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή και την αναπλήρωση του βουλευτή από τον επιλαχόντα για όσο διάστημα αυτός ασκεί κυβερνητικά καθήκοντα.
Η απόπειρα του Μαξίμου να ξεφύγει από την δυσχερή θέση στην οποία περιήλθε με τις αποκαλύψεις, εντάσσεται στο πλαίσιο της ορθής επιλογής κάθε συστήματος εξουσίας να κατέχει πάντα την πρωτοβουλία και όταν για κάποιο λόγο την χάνει, να επιδιώκει με αλλαγή ατζέντας να μεταφέρει αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.
Αυτό επεδίωξε να κάνει και αυτήν τη φορά, αλλά για λόγο που δεν μπορώ να ερμηνεύσω, το έκανε με απόλυτα άστοχο τρόπο. Η αναπλήρωση βουλευτή από επιλαχόντα για όσο διάστημα αυτός ασκεί κυβερνητικά καθήκοντα, είναι αφενός αδύνατη τεχνικά (συνταγματικά) και αφετέρου, ανώφελη πολιτικά.
Εξηγούμαι δια παραδείγματος:
Υπουργοποιούνται τέσσερις βουλευτές από την Α Θεσσαλονίκης (Γκιουλέκας, Καλαφάτης, Ράπτη, Ευθυμίου) και στην θέση τους μπαίνουν οι τέσσερις επιλαχόντες. Σκεφτείτε στον ανασχηματισμό έξι μήνες μετά, να μείνουν για οποιονδήποτε λόγο εκτός κυβέρνησης ο Γκιουλέκας και η Ράπτη. Τότε αυτοί θα επιστρέψουν στην βουλή και θα χάσουν τις έδρες τους ο πρώτος και ο τρίτος επιλαχών που είχαν καταλάβει τις θέσεις τους, ενώ θα παραμείνουν ο δεύτερος και ο τέταρτος που αναπληρώνουν τον Καλαφάτη και την Ευθυμίου. (ΣΣ Σοβαρά πράγματα είναι αυτά που μπορούν να σταθούν; ).
Αλλά και πολιτικά, ποιο το όφελος; Μπορεί να πιστέψει κανείς ότι ένας υπουργός αφού θα έχει ανασταλεί η βουλευτική του ιδιότητα, δεν θα ακούει και δεν θα εισακούει τα αιτήματα των ψηφοφόρων του, αν και θα γνωρίζει πως στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να επανεκλεγεί; Τι τρέλα είναι αυτή;
* Αν θέλει η κυβέρνηση να κοπεί ή έστω να μειωθεί δραστικά το ρουσφέτι, έχει άλλα εργαλεία να το κάνει. Σίγουρα και δραστικά.
Πρώτο, για παράδειγμα να απαγορέψει τις απευθείας επαφές των βουλευτών με διοικητές οργανισμών και εκτελεστική εξουσία γενικά. Όχι μόνον δεν το κάνει αυτό, αλλά κουραστήκαμε να ακούμε πως σε κάθε συνάντηση του πρωθυπουργού με την κοινοβουλευτική ομάδα, ακούγονται παράπονα από τους βουλευτές για…κλειστές πόρτες των υπουργείων και των οργανισμών τους και να επαναλαμβάνονται οι εντολές οι υπουργοί να δέχονται στα γραφεία τους και να ακούνε τους βουλευτές… (Τι να τους ακούνε αν όχι για ρουσφέτια;)
Δεύτερο εργαλείο, κατάργηση του σταυρού και αλλαγή του εκλογικού συστήματος με εγκαθίδρυση μονοεδρικών περιφερειών (η μισή Ευρώπη τέτοιο σύστημα έχει). Όλα τα άλλα, είναι αλχημείες και απόπειρες να σκορπιστεί προσωρινά στάχτη στα μάτια του κοσμάκη.
* Επί του προκειμένου τώρα, το πρώτο σχέδιο αντίδρασης στις δικογραφίες (παραιτήσεις και άμεση αντικατάσταση των εμπλεκόμενων υπουργών, δήλωση ότι θα υποστηριχθεί η άρση της ασυλίας για όλους τους βουλευτές που περιλαμβάνονται και εξαγγελία για το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή με τον περίεργο τρόπο του μπες-βγες), δεν στάθηκε ικανό για να μεταφέρει την κουβέντα από το περιεχόμενο των πορισμάτων της ευρωπαϊκής εισαγγελίας.
Στο κενό που δημιουργήθηκε, έσπευσαν οι μισοί υπουργοί και βουλευτές (προεξάρχων ο Άδωνις Γεωργιάδης) να υποβαθμίσει τα κατηγορητήρια ή ακόμη και να αθωώσει τους εμπλεκόμενους, την ώρα που επίσημα η κυβέρνηση κατέφυγε στο να προβάλει το γεγονός ότι από τις δικογραφίες δεν κατηγορείται κανείς από τους βουλευτές ότι αποκόμισε οικονομικό όφελος.
* Με το τελευταίο, συμφωνώ απόλυτα. Κανείς από τους βουλευτές δεν κατηγορείται στις τρέχουσες δικογραφίες πως έκανε αυτό που έκανε για να πάρει μίζα. Κατηγορείται σε βαθμό πλημμελήματος ή κάποιοι κακουργήματος ότι το κάνανε. Το αν το έκαναν επειδή λυπήθηκαν συνανθρώπους τους, επειδή το θεώρησαν δίκαιο, επειδή τους χρωστούσαν χάρη για την ψήφο τους ή προσδοκώντας να πάρουν τον σταυρό τους, ή επειδή θα είχαν και κάποιο μπαξίσι, δεν απασχολεί την τρέχουσα δικογραφία η οποία στηρίζεται αποκλειστικά και μόνον στις συνομιλίες που είχαν με τον τότε πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και από τον οποίο ζητούσαν να παραβιάσει τους κανόνες για να κάνουν την δουλειά τους ορισμένοι… πελάτες τους. Δεν θα ήταν δυνατόν να τηλεφωνούσε κάποιος τον κ. Μελά και να του έλεγε κάτι του στυλ: ξέρεις φίλε έχω κανονίσει να πάρω μια μίζα αν σπρώξεις αυτό το αίτημα, οπότε κάνε μου τη χάρη…
Είπαμε ρουσφέτια κάνανε οι άνθρωποι. Δεν είναι χαζοί.
* Με αφορμή ωστόσο τη «γραμμή» που έπεσε να επικεντρωθεί η επιχειρηματολογία στο ότι οι παρεμβάσεις έγιναν για να βοηθηθούν οι άνθρωποι και όχι για να εξασφαλιστεί…μπαξίσι, είπα να σκαλίσω τα πόθεν έσχες των δεκατριών έτσι για να δω τις αλλαγές που έχουν στις δικές τους δηλώσεις από το 2019 μέχρι το 24. Όχι ότι ακόμη κι αν υπάρχουν σοβαρές αλλαγές αυτές δεν θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν αν κι εφόσον τους ζητούνταν από την αρμόδια υπηρεσία ελέγχου δηλώσεων πόθεν έσχες, αλλά έτσι για την κουβέντα.
Αλίευσα λοιπόν λαβράκια. Αλλά θέλω να επεξεργαστώ κάποια στοιχεία πριν επανέλθω συγκεκριμένα με περίεργες αλλαγές στην περιουσιακή κατάσταση ορισμένων βουλευτών. Ας μην τους σκιάσω κι άλλο τις γιορταστικές μέρες.
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 11-12/4/2026
