Πράσινο Μπαλκόνι: Το μεράκι και η «αθάνατη» μπουκαμβίλια της κ. Μαρίας, κέρδισαν τη Θεσσαλονίκη

Πίσω από το Γαλλικό Ινστιτούτο, ένα κατάφυτο μπαλκόνι ορθώνεται στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας, το οποίο μοιάζει να αιωρείται πάνω από τον δρόμο. Ένα πυκνό σύνολο από φυτά και μικρά δέντρα, γλάστρες και ζαρντινιέρες που ξεπροβάλλει μέσα από το τσιμέντο της πόλης.

Η καταπράσινη βεράντα της Μαρίας Χατζηκυριακού, την οποία φροντίζει με μεράκι από το 1976, έχει κάτι από τους θρυλικούς, κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας και φέτος αναδείχθηκε η νικητήρια του διαγωνισμού «Πράσινο Μπαλκόνι», τον οποίο διοργάνωσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης.

Η ενασχόληση της κ. Μαρίας με το μπαλκόνι ξεκίνησε ενεργά το 1988, όταν πέθανε ο πατέρας της και ανέλαβε η ίδια τη φροντίδα του χώρου, συνεχίζοντας μια συνήθεια που είχε ξεκινήσει η οικογένεια. Η εικόνα του μπαλκονιού, βέβαια, έχει αλλάξει αρκετές φορές μέσα στις δεκαετίες. Οι περίπου 80 τριανταφυλλιές που υπήρχαν παλαιότερα σταδιακά μειώθηκαν, καθώς αρκετές δεν άντεξαν τις καιρικέ συνθήκες, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Σήμερα έχουν απομείνει περίπου 30.

Στη θέση των υπόλοιπων έχουν έρθει διαφορετικά είδη, που διαμορφώνουν πλέον ένα πολύ πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο πράσινο σκηνικό: γιασεμιά, μπουκαμβίλιες, νυχτολούλουδα, λεμονοκυπάρισσα, σεφλέριες και ορτανσίες, μαζί με άλλα φυτά εξωτερικού χώρου. Ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει και μία μπουκαμβίλια που έχει τη δική της ιστορία.

Παρασκευή 26 Ιου 2026, 12:00

Θεσσαλονίκη: Οι νικητές του διαγωνισμού «Πράσινο Μπαλκόνι» βραβεύτηκαν - Συμμετοχή χιλιάδων πολιτών

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η μπουκαμβίλια που αναστήθηκε

Αγοράστηκε το 1987 και, όταν η κ. Μαρία ήταν ακόμη μικρή και δυστυχώς κάποια στιγμή ξεράθηκε. Ο πατέρας της είχε θυμώσει, και μαζί του, κι εκείνη. «Δε μπορούσα να πιστέψω ότι ξεράθηκε, την πότιζα, τη λίπανα κι αυτή το ανταπέδωσε έτσι. Ε, τσαντίστηκα. Θυμάμαι ότι της το κρατούσα γινάτι, στο πότισμα την προσπερνούσα. Κι όμως, η μαγεία της φύσης. Κατά περίεργο τρόπο, μετά από δύο-τρεις μήνες ξηρασίας η μπουκαμβίλια άνθισε ξανά. Σήμερα την έχω ακόμη», λέει μιλώντας στοemakedonia.gr.

Η ιστορία εκείνης της μπουκαμβίλιας είναι χαρακτηριστική της σχέσης που έχει αναπτύξει η ίδια με τα φυτά. Δεν είναι μόνο η φροντίδα ενός όμορφου μπαλκονιού, αλλά μια καθημερινή ενασχόληση που με τα χρόνια έγινε όλο και πιο συστηματική και απαιτητική.

Σχεδόν μισός αιώνας φροντίδας

Αρκετά από τα φυτά έχουν πλέον ηλικία τριών δεκαετιών και κάποια περισσότερων. Κάποια ξεκίνησαν ως μικρά φυτά που είχε αγοράσει ο πατέρας της και με τα χρόνια μεγάλωσαν σε δέντρα. Η Μαρία συνεχίζει, όπου μπορεί, να τα πολλαπλασιάζει, κρατώντας έτσι στον ίδιο χώρο φυτά που έχουν μεγαλώσει μαζί με την ίδια και την οικογένειά της.

Η φροντίδα τους, μάλιστα, έχει εντατικοποιηθεί με τα χρόνια. Το μπαλκόνι μπορεί σήμερα να αποτελεί έναν μικρό κήπο πάνω από την πόλη, όμως για να διατηρηθεί έτσι χρειάζονται καθημερινή ενασχόληση, πολλές ώρες εργασίας και προσαρμογές στις ολοένα δυσκολότερες καιρικές συνθήκες. «Τα τελευταία χρόνια που έχει πολύ ζέστη έχω κόπο να τα διατηρήσω. Οι τέντες σώζουν την κατάσταση, αν και πολλά καίγονται», εξηγεί.

Παλαιότερα χρειαζόταν περίπου μιάμιση ώρα κάθε ημέρα μόνο για το πότισμα. Σήμερα το αυτόματο πότισμα έχει περιορίσει σημαντικά τον χρόνο και την κατανάλωση νερού, χωρίς όμως να έχει μειώσει τη συνολική φροντίδα. Η κ. Μαρία παρακολουθεί τα φυτά για ασθένειες και περίπου κάθε 15 ημέρες κάνει τις απαραίτητες εργασίες προστασίας. Παράλληλα, αφιερώνει μία ολόκληρη ημέρα για να σκαλίσει το χώμα, να κλαδέψει, να καθαρίσει και να τακτοποιήσει τη βεράντα. «Έχει μεγάλη φροντίδα, πολλές ώρες», λέει.

Τον χειμώνα, η δουλειά γίνεται ακόμη πιο απαιτητική. Τα φυτά εσωτερικού χώρου μεταφέρονται μέσα στο σπίτι, ενώ όσα παραμένουν στη βεράντα προστατεύονται με νάιλον και πλέξιγκλας από το κρύο και τον Βαρδάρη. «Παγώνουν», λέει, περιγράφοντας μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, καθώς τα φυτά χρειάζονται προστασία τόσο από τον καύσωνα όσο και από τον χειμώνα.

Διαμαντάκης: Η εικόνα επιβεβαιώνει την επιλογή των πολιτών

Συνολικά, στο μπαλκόνι βρίσκονται περίπου 500 φυτά, αριθμός που εξηγεί και την έκταση της καθημερινής ενασχόλησης που απαιτείται για να διατηρηθεί ο χώρος σε αυτή την κατάσταση. Ο αντιδήμαρχος Πρασίνου και Περιβάλλοντος του Δήμου Θεσσαλονίκης, Βασίλης Διαμαντάκης, που επισκέφθηκε το βραβευμένο μπαλκόνι έπειτα από πρόσκληση της Μαρίας, είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει από κοντά το μέγεθος της προσπάθειας.

«Ωραίο μπαλκόνι, περίπου 500 φυτά, θέλει μέρες και ώρες ενασχόλησης. H εικόνα που αντίκρισα επιβεβαιώνει την επιλογή των πολιτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία του διαγωνισμού, ανέφερε χαρακτηριστικά, μιλώντας στο emakedonia.gr. Η επίσκεψη έγινε στο πλαίσιο της δράσης του Δήμου Θεσσαλονίκης για την ανάδειξη των πιο πράσινων μπαλκονιών της πόλης, η οποία συγκέντρωσε περισσότερες από 7.500 ψήφους.

Η συμμετοχή στον διαγωνισμό

Η σχέση της με τα φυτά έχει πλέον ξεπεράσει την πρακτική φροντίδα ενός κήπου. Όπως λέει, έχει τη συνήθεια να τους «μιλάει», κάτι που έχει κρατήσει από την παιδική της ηλικία. Στον ίδιο χώρο μεγάλωσε η ίδια και η οικογένειά της, ενώ από το σπίτι και τη βεράντα πέρασαν φίλοι και συγγενείς σε διαφορετικές φάσεις της ζωής τους.

«Εδώ μεγαλώσαμε. Με φίλους σαν παιδιά παίξαμε, κάναμε βαφτίσεις, αποφοιτήσεις, γέννες, υποδεχτήκαμε παιδιά, αποχαιρετήσαμε παιδιά δυστυχώς. Τα φυτά δεν είναι απλώς μέρος της εικόνας του μπαλκονιού. Πολλά από αυτά αποτελούν πλέον κομμάτι της ιστορίας του σπιτιού, έχοντας παραμείνει εκεί για δεκαετίες», περιγράφει.

Στον διαγωνισμό «Πράσινο Μπαλκόνι» η Μαρία συμμετείχε έπειτα από παρότρυνση φίλων και ανθρώπων του περιβάλλοντός της, οι οποίοι γνώριζαν τον χρόνο και τη φροντίδα που αφιερώνει στον χώρο. Πέρυσι δεν είχε αντιληφθεί εγκαίρως τον διαγωνισμό. Φέτος, είδε το σχετικό πόστερ τις τελευταίες ημέρες και κατάφερε να δηλώσει συμμετοχή κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. «Πολλοί που με τίμησαν με την ψήφο τους μου έλεγαν να συμμετάσχω», αναφέρει.

Η διάκριση της έδωσε χαρά, ενώ ο διαγωνισμός πρόσθεσε και ένα ακόμη φυτό στη συλλογή της. Μια μπανανιά, που όπως λέει χαριτολογώντας, της έλειπε. «Ευτυχώς που έγινε ο διαγωνισμός, γιατί μου έλειπε μια μπανανιά και μου την έφεραν δώρο» ανέφερε αστειευόμενη.

Μια όαση μέσα στο σπίτι

Για τη Μαρία Χατζηκυρικού, πάντως, το νόημα ενός «Πράσινου Μπαλκονιού» δεν βρίσκεται μόνο στη βράβευση. Είναι κυρίως το κίνητρο που μπορεί να δώσει στους κατοίκους μιας πυκνοδομημένης πόλης να δημιουργήσουν τον δικό τους μικρό χώρο πρασίνου.

«Εμείς δεν έχουμε χωριό, οπότε με αυτόν τον τρόπο έχουμε ένα κίνητρο να ομορφύνουμε τη γωνία μας», λέει. Η ενασχόληση με τα φυτά, προσθέτει, δημιουργεί «μια όαση μέσα στο σπίτι σου» και προσφέρει τη δυνατότητα επαφής με τη γη ακόμη και μέσα στην πόλη. Ιδιαίτερα την άνοιξη, όταν τα φυτά ανθίζουν, η βεράντα αλλάζει ξανά όψη.

Παράλληλα, θεωρεί ότι η φροντίδα ενός μπαλκονιού μπορεί να λειτουργήσει ως αφορμή ώστε και άλλοι κάτοικοι της ίδιας γειτονιάς να ασχοληθούν με τους δικούς τους χώρους. «Δίνουμε κίνητρο και στη γειτονιά να κάνει πράγματα. Ο ένας με τον άλλο κάνουμε κάτι, δεν είναι σκέτο μπετόν τα μπαλκόνια», σημειώνει.