Σινεμά - Ο Αλέξης Δερμεντζόγλου επιλέγει: Κολοσσιαία σκηνοθετικά ονόματα και μεγαλοπρεπής Ντε Γκολ

Από σήμερα αρχίζει η μακράν καλύτερη, μέχρι στιγμής, κινηματογραφική εβδομάδα με σύγχρονους έξοχους σκηνοθέτες όπως Ιναρίτου και Γκρίνγκρας, με πιθανά οσκαρικές υποψηφιότητες, ένα θρίλερ σπαζοκεφαλιά και με τον Ντε Γκολ να «λάμπει».

Λογικά το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών θα αποσπάσει η ταινία «Το ημερολόγιο της Βέριτι» με διάσημους σταρ (Αν Χάθαγουεϊ, Ντακότα Τζόνσον, Τζος Χάρτνετ) σε σενάριο από το βιβλίο της πολυδιαφημισμένης Κόλιν Χούβερ. Παραδόξως η τελευταία δεν έχει γράψει κάποια από τα δακρύβρεκτα μελό (Δες την ταινία («Τελειώνει μ΄ εμάς») αλλά ένα διαστροφικό, ελλειπτικό θρίλερ. Ένας άνδρας πλησιάζει την Λόουεν, συγγραφέα που είναι σε άθλια οικονομική κατάσταση, και της προτείνει να τελειώσει το ημιτελή αστυνομικό μυθιστόρημα του συζύγου της διάσημου συγγραφέα Verity, που είναι σε κωματώδη κατάσταση, κάτι σαν φυτό, μετά από τρομερό ατύχημα που στοίχισε τη ζωή και στα παιδιά τους. Όμως η Λόουεν θα ανακαλύψει ένα μυστικό αυτοβιογραφικό σημείωμα της Verity με φοβερές συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Παράλληλα κάνει ερωτική χημεία με την σύζυγο και αρχίζουν οι μεγάλες ανατροπές. Ελλειπτικό τέλος, όλα διφορούμενα, αλήθεια ή παγίδα, όλα αυτά συσκευασμένα ατμοσφαιρικά. Η σκηνοθεσία είναι συμβατική, οι χώροι κλειστοφοβικοί, oι διάλογοι πολλοί, αλλά το ενδιαφέρον του συντηρείται.

Αν το κοινό επιλέξει κάτι άλλο, θα πάει οπωσδήποτε στο «Digger» (ΗΠΑ, Μεξικό) για δυο βασικούς λόγους. Για την σκηνοθετική υπογραφή του οσκαρικού μέγα Μεξικάνου Αλεχάντρο Ιναρίτου, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τομ Κρουζ. Ο μεγιστάνας του πετρελαίου Digger είναι ο υπεύθυνος μιας παράνομης και επικίνδυνης γεώτρησης πετρελαίου στην Γροιλανδία που προκαλεί μια τρομερή οικολογική καταστροφή και ο πλανήτης απειλείται. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ την αναθέτει την αποστολή «θεραπείας» και διάσωσης. Επειδή είναι και μέγας ναρκισσιστής, ξεκινάει μια χαώδη εκστρατεία για να αποδείξει στην παγκόσμια κοινωνία πως είναι ήρωας. Έξοχη «μαύρη» κωμωδία στην φόρμα και το στυλ του νεογουέστερν, με λειτουργική φωτογραφία, εξαιρετικά ντεκόρ και σκηνοθεσία που παρακάμπτει τα στερεότυπα των φιλμ καταστροφής, τα υπονομεύει υπέροχα. Μην την χάσετε, είναι σίγουρα στα ΄Οσκαρ του 2027.

Σε ότι αφορά στον γράφοντα, θα επέλεγε να δει πρώτο πρώτο ναι γαλλική παραγωγή μεγάλου κόστους (περί τα 70 εκατομμύρια ευρώ) και με πολλά εισιτήρια στη Γαλλία. Είναι το «Ντε Γκολ μέρος πρώτο: Τα χρόνια του σιδήρου» (διάρκεια 2 ώρες και 40 λεπτά). ΄Όταν η Γαλλία στα 1940 συνθηκολογεί και σχηματίζεται υπό του στρατάρχη Πεταίν η δωσιλογική κυβέρνηση του Βισί, ο μόνος που διαφωνεί είναι ένας μάλλον ασήμαντος ταξιάρχης, ο Σαρλ Ντε Γκολ. Πηγαίνει στο Λονδίνο, γνωρίζεται με τον Τσώρτσιλ και στις 18 Ιουνίου του 1940 από το ραδιόφωνο του BBC κάνει το περίφημο διάγγελμα του ζητώντας την συνέχιση του αγώνα και μάλιστα για την «Ελεύθερη Γαλλία». Φεύγει στο Τσαντ και Καμερούν, γαλλικές αποικίες, για να αρχίσει να συγκεντρώνει στρατό. Παράλληλα στην Γαλλία σχηματίζονται οι πρώτες αντιστασιακές ομάδες και έχουμε και την δολοφονία στα 1942 του Νταρλάν αρχηγού του γαλλικού στόλου μέγα δωσίλογο.. Με εξαιρετικό πρωτογενές σενάριο, βασισμένο σε διακεκριμένο βιβλίο, ο σκηνοθέτης οργανώνει μια υποδειγματική και πειστική τοιχογραφία εποχής με σπουδαίους ρόλους. Ξεπερνάει τα όρια της υπερπαραγωγής, προσφέρει ντοκουμέντα, ακόμα ενδιαφέροντες διαλόγους και παρατηρούμε και την ιδιόρρυθμη σχέση Ντε Γκολ και Τσώρτσιλ. Ο δεύτερος τον εκτιμούσε αλλά και τον ζήλευε. Πανέμορφη ταινία, αν και οι Έλληνες σινεφίλ δεν πολυαγαπούν φιλμ βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα.

Σε πραγματικά πρόσωπα βασίζεται και η έξοχη τοιχογραφία εποχής του διακεκριμένου Βρετανού σκηνοθέτη Πολ Γκρίνγκρας «The uprising» (Δεν υπάρχει ελληνικός τίτλος, σημαίνει «Το ξεσήκωμα»). Στα 1381 οι χωρικοί της αγγλικής υπαίθρου καταπιεσμένοι από την ανέχεια και τους φοβερούς φόρους, ξεσηκώθηκαν. Με επικεφαλής έναν ριζοσπάστη ιερέα με φλογερά κηρύγματα, τον Τζον Μπολ, έφθασαν μέχρι τα Λονδίνο, το πολιόρκησαν και κατέθεσαν τα αιτήματά τους στον ανήλικο βασιλιά Ριχάρδο. Δήθεν πήγαν σε συμφωνία αλλά τους ξεγέλασαν, αποκεφάλισαν τον ηγέτη της εξέγερση και καταδίωξαν του υπόλοιπους. Τον νέο φόρο που είχαν θεσπίσει, δεν τόλμησαν καν να το αιτήσουν. Πολύ όμορφη ταινία πλήθους, καθαρά πολιτική, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Νηφάλια, όμορφα σκηνοθετημένη. Να θυμίσω πως απ΄ αυτά τα γεγονότα θα ξεπηδήσει αργότερα ο μύθος του Ρομπέν των δασών. Καλή, πολύ καλή δουλειά.

Οι influencers είναι της μόδας. Για να πάμε λοιπόν στη «The influencers project» του Δανού σκηνοθέτη Μάικ Ναϊμπρόε, συμπαραγωγή Ηνωμένου Βασιλείου, Δανίας. Εδώ έχουμε κάτι πολύ ενδιαφέρον. Πρωταγωνίστρια η Βρετανίδα Κιάρα Κινγκ,27 χρόνων, διάσημη ιδίως για την τεράστια επιρροή της ως διαδικτυακή influencer. Μεταβαίνει λοιπόν στην Κοπεγχάγη για το γύρισμα ενός ντοκιμαντέρ για την φήμη και την δόξα της. Και τότε ένας θαυμαστής της αρχίζει και την παρακολουθεί στενά, την παρενοχλεί, την φοβίζει. Πρέπει να επιστρατεύσει όλη της τη δύναμη και τη δόξα της για να τα αντιμετωπίσει. Εξαιρετικό μεικτό είδος cult σινεμά. Συνδυασμός ντοκιμαντέρ, happening, μυθοπλασίας, ταινίας τρόμου και αυτογνωσίας, σχόλιο για τους influencers, όλα αυτά στους δρόμους της Κοπεγχάγης, όπου και γυρίστηκε το φιλμ. Ενδιαφέρον, στα όρια του πειραματισμού, αναζητάει το κοινό του που δεν είναι σίγουρο αν θα το βρει. Ρίσκο αλλά με πολύ ενδιαφέρον.

Και πάμε τώρα σε κινούμενο σκίτσο και μάλιστα ισπανικό και πολύ πετυχημένο με 5.500.000 δολάρια σε εισπράξεις παγκόσμια. Είναι το «Tadeo Jones και το μαγικό λυχνάρι» (ματαγλωτισμένο στα ελληνικά) του Ενρίκε Γκάτο. Τα φιλμ, παρωδίες του Ιντιάνα Τζόνσον, αγαπήθηκαν πολύ. Tο πρώτο γυρίστηκε το 2012 και ακολούθησε το 2017 και το 2022. Στο τελευταίο ο Ταντέο έχει αλλάξει ζωή, είναι με την Σάρα και έχουν και παιδί. Η μούμια ζηλεύει, κλέβει το μαγικό λυχνάρι, κάνει μια ευχή και ανατρέπει τα πάντα, τους στέλνει πίσω στον χρόνο αμέτρητα έτη. Για να επιβιώσει η παρέα και να σώσει (κλασικά) και τον κόσμο, αρχίζουν τρομερά κυνηγητά και γκαγκ. Συμπαθητικό, ευρωπαϊκό, έχει το κοινό του.

Και το μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός της εβδομάδας αποτελεί η προβολή της υψηλού επιπέδου (σε αισθητική και νοήματα) αριστουργηματικής ταινίας της διακεκριμένης Ουγγαρέζας σκηνοθέτιδας Ιλντίκο Ενιέντι «Σιωπηλή φίλη» που στο περσινό φεστιβάλ της Βενετίας κέρδισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας για την πρωτοεμφανιζόμενης Λούνα Βέλντερ αλλά και το σημαντικό βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Συμμετείχε σε πολλά φεστιβάλ και κέρδισε και άλλα βραβεία. Παίζουν ακόμα Τόνι Λιούνγκ, Λέα Σεϊντού. Η ταινία εκτυλίσσεται σε τρείς διαφορετικές χρονικές περιόδους που καλύπτουν 112 χρόνια. Το 1908, το1972 και το 2020 που τις συνδέει ένα γιγάντιο δένδρο γκίνγκο που βρίσκετε στον βοτανικό κήπο μιας βρετανικής πόλης. Μετατρέπεται σε σύμβολο αιωνιότητας και σε σιωπηλό παρατηρητή της ανθρώπινης Ιστορίας. Αισθητική υψηλού επιπέδου, μεγάλη ευαισθησία, συλλαμβάνει το σήμερα της ζωής και αποτυπώνει τον χρόνο της ανθρωπότητας και της ύπαρξης. Το βλέπετε οπωσδήποτε, σημειώνω την μεγάλη του διάρκεια 2 ώρες και 27 λεπτά.