Είναι πιά αδύνατο να καταγράψουμε σωστά τον κατακλυσμό νέων ταινιών τις οποίες θα παραθέσω για σιγουριά με τους ξένους τίτλους. Οι εταιρείες διανομής γεμίζουν την αγορά με φιλμ που μερικά από αυτά δεν κόβουν ούτε 150 εισιτήρια την εβδομάδα. Γιατί άραγε; Για ξεσκαρτάρισμα ή υποτιμούν τους σινεφίλ;
«Ο μάγος του Κρεμλίνου» (2:30 ώρες) σκηνοθετημένος από τον Γάλλο διανοούμενο Ολιβιέ Ασαγιάς που μας περιγράφει την μεγάλη βοήθεια που προσφέρει, τη δεκαετία του 90, ένας τύπος για να βοηθήσει τον Πούτιν να αναλάβει και να στεριώσει την εξουσία του. Έξοχος ο Τζουντ Λο (ρόλος ζωής) ως Πούτιν και πολλοί καλοί οι Πολ Ντένο, Τομ Στάριτς, Αλίσια Βικαντέρ. Εξαιρετική τοιχογραφία εποχής με τον σκηνοθέτη πάντα να εξετάζει σχέσεις εξουσίας αλλά και να μας αφήνει να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Ενδιαφέρον φιλμ.
Το «Η διαθήκη της Αν Λι», δράμα εποχής, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα και σκηνοθετείται καλλιτεχνικά από την Νορβηγίδα Νόρα Φάστβολντ. Η Αν Λι είχε ένα ουτοπικό όραμα. Να αναμορφώσει τον κόσμο και την ηθική αξιοποιώντας πολλές τεχνικές ακόμα και τραγούδια. Μετατράπηκε σε ένα είδος Ιησού Χριστού. Αργό, ενδιαφέρον, αλλά και με μιούζικαλ στοιχεία. Να το δούμε ιδίως μόνον για την εκπληκτική Αμάντα Σέιφριντ.
Και πάμε τώρα στον γνωστό σκηνοθέτη Γκορ Βερμπίνσκι στο «Good luck, have fun, don’tdie» (που σημαίνει«Καλή τύχη, να διασκεδάσεις και μη πεθαίνεις»). Απέτυχε εμπορικά, κόστισε 20 εκατομμύρια δολάρια, έφερε πίσω μόνο το ένα τέταρτο. Η εταιρεία παραγωγής δεν έδωσε στο σκηνοθέτη τον απαραίτητο προϋπολογισμό. Στο Λος Άντζελες φθάνει ένα άτομο από το μέλλον για να συσπειρώσει τους ανθρώπους ενάντια σε μια κακή και διεφθαρμένη μορφή της Τεχνητής Νοημοσύνης που ετοιμάζει το τέλος του κόσμου. Πολύ καλό, έξυπνο δυστοπικό, αλλά αργό. Θα αρέσει. Είναι σκεπτόμενη δημιουργία.
Το «The mortuary assistant»(«Βοηθός σε νεκροτομείο») θα είχε ενδιαφέρον αν δεν υπήρχε η ολέθρια ιδέα ένα βιντεοπαιγνίδι να γίνει ακόμα μια φορά ταινία. Μια κοπέλα, η Ρεμπέκα, που τελειώνει Ιατροδικαστής, πιάνει δουλειά ως βοηθός σ΄ ένα νεκροτομείο. ΄Εξοχη ατμόσφαιρα, αλλά αφόρητα τα κλισέ και οι επαναλήψεις. Ο Τζέρεμι Κιπ στη σκηνοθεσία τα κάνει στην κυριολεξία μούσκεμα με μεταφυσικούς εφιάλτες και οντότητες.
Να περάσουμε τώρα στις προτάσεις για ΄Οσκαρ διεθνούς ταινίας.
Το Μαρόκο στέλνει το «Οδός Μάλαγα» της Μάριαμ Τουζανί («Μπλέ καφτάνι») με βραβείο κοινού στο «Venicespotlightστο φεστιβάλ κινηματογράφου Βενετίας 2025. Μια Ισπανίδα στην Ταγγέρη δίνει σκληρή μάχη με την κόρη της για να μην πωλήσει εκείνη το πατρικό σπίτι. Όχι μόνον τα καταφέρνει αλλά βρίσκει και πάλι τη χαρά και την επιθυμία. Ωραία ταινία με πολλά βραβεία σε ξένα φεστιβάλ. (Στοκχόλμη, Ντένβερ, Μαλ Ντε Λα Πλάτα). Απλή ταινία, πολύ διεισδυτική. Θα αρέσει.
Το «Homebound» (Σαν αδέλφια) είναι σκληρό ινδικό φιλμ, πρόταση της χώρας για Όσκαρ διεθνούς ταινίας. Σκληρό, σκοτεινό, κλέφτες αστυνόμοι και στοιχεία θρίλερ. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη.
Για Όσκαρ κινουμένου σκίσου πηγαίνει η «Μικρή Αμελί» χάρμα από κάθε άποψη. Αξίζει.
Και ένα ακόμα κινούμενο σκίτσο, το «Bernard: Mission Mars» από την Κίνα. Κωμικό φιλμ με στοιχεία περιπέτειας και αποστολή στον πλανήτη. ΄Eιναιεξαιρετικο με ενθιυσιασε σε όλα τα επιπεδα
Άφησα για το τέλος τις πολλαπλά συγκλονιστικές «Δοκιμάστριες» παραγωγή της γηραιάς ηπείρου, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Η ηρωίδα της ταινίας Ρόουζ ανήκει στις 15 συνολικά γυναίκες που, μεταξύ 1943-1944 στο κρυφό στρατηγείο του Χίτλερ, δοκίμαζαν τα γκουρμέ φαγητά του μήπως και είναι δηλητηριασμένα. Αφθονία και αγωνία, άγχος και τεχνητή καλοπέραση σε μια από τις πιο φρικιαστικές πραγματικές ιστορίες του πολέμου. Αργόρυθμο, ατμοσφαιρικό, που παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον.
