Σταμάτης Κραουνάκης στη «ΜτΚ»: Δεν πιστεύω στους πολιτικούς

Μια αριστοφανική κωμωδία που δεν έχει καμία σχέση με το πρωτότυπο έργο, μια εμπνευσμένη οπερέτα, ένα πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο μα πάνω απ’ όλα μια μεγάλη γιορτή. Αυτή είναι η «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη. Ο συνθέτης υπογράφει την σκηνοθεσία, το κείμενο και φυσικά τη μουσική και με μια ομάδα 50 ατόμων λέει με δικά του λόγια την δημοφιλέστερη ιστορία του Αριστοφάνη σε μια παράσταση που, χωρίς καθόλου σοβαροφάνειες, πήρε στα πολύ σοβαρά.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης είχε ανεβάσει ξανά τη Λυσιστράτη το 1986 και η ιδέα να την ξανασυναντήσει τον κυνηγάει εδώ και πολλά χρόνια. Φέτος τα κατάφερε. «Η παράσταση δεν έχει καμία σχέση με το έργο. Η δικιά μας Λυσιστράτη είναι μια γριά γυναίκα που επιστρέφει στην Ελλάδα για να πάρει ένα βραβείο για την προσφορά της. Όλο το έργο είναι flashback. Είναι ένα λιμπρέτο φτιαγμένο πάνω στην ιδέα του έργου, αλλά με πράγματα που δεν τα έχει το έργο. Κράτησα μόνο αυτά που με ενδιέφεραν για το σήμερα», εξηγεί ο ίδιος στη «ΜτΚ».

«Αφενός τον πόλεμο» συνεχίζει. «Το δεύτερο μέρος, που είναι από το ’40 μέχρι τις μέρες μας, είναι όλο πόλεμος. Το άλλο πράγμα που με ενδιέφερε είναι η ταυτότητα της ηρωίδας. Το κανονικό έργο μας δείχνει ένα σύμβολο: μια γυναίκα που ξεσηκώνει τις γυναίκες για να αναγκάσουν τους άντρες να σταματήσουν τον πόλεμο. Ένα σημείο που είναι έντονο στη δική μας παράσταση είναι το γιατί κλείνονται στην Ακρόπολη. Γιατί στην Ακρόπολη είναι το δημόσιο ταμείο δηλαδή τα λεφτά. Με ιντριγκάρισε λοιπόν η ταυτότητα αυτής της γυναίκας. Ποια είναι; Γιατί το κάνει αυτό; Ποιον έχει άντρα; Έχει παιδιά; Δεν έχει, και αυτό της δίνει τον χρόνο και τη δύναμη να κάνει αυτή την πράξη. Άλλο ένα στοιχείο, το οποίο το έκανα κάπως πιο διακριτό, είναι η σχέση της με τον Πρόβουλο, που είναι σχέση γάμου δεκαετίας - δηλαδή έχουν λόγο που έχουν νεύρα ο ένας με τον άλλον. Η σχέση της επίσης με τις υπόλοιπες γυναίκες, οι οποίες δεν είναι μόνο Αθηναίες -είναι Ινδές, Ρωσοπόντιες κλπ, και είναι όλες ξεχωριστές προσωπικότητες. Το ίδιο και με τους άντρες. Έχει πολλή φαντασία γενικά. Πάνω απ’ όλα όμως η παράσταση είναι ένας ύμνος για τη γυναίκα γιατί όλα ξεκινάνε από αυτήν.»

Δηλώνει πολύ τυχερός για την ομάδα του. Είναι βασικά ενθουσιασμένος μαζί τους. Λέει πως έπεσε σε πολύ καλά χέρια και πολύ καλές ψυχές που κάνουν δικό τους αυτό το όραμα και δίνουν όλη τους τη ψυχή. «Η λαχτάρα να παίξουμε είναι απίστευτη. Είναι για όλους το μεγάλο τους στάδιο» λέει χαρακτηριστικά. «Έχω την πολύ μεγάλη τύχη, να ερμηνεύει την Λυσιστράτη η Λένα Ουζουνίδου με την οποία γίναμε ένα σώμα και, πιστέψτε με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για έναν δημιουργό, να του συμβεί αυτό με τον κεντρικό του ήρωα.» Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι με αυτή την ιστορία ξαναβρήκε και τη βασική του σύνδεση με την τέχνη του και μάλιστα με τον ωραιότερο δυνατό τρόπο. «Δεν είναι μόνο ότι έχει πάρα πολύ γέλιο, έχει και πάρα πολλή συγκίνηση, έχει σημεία που πονάνε, που σε κάνουν να κλαις» τονίζει.

-Και πώς μπορεί, πρακτικά, μια παράσταση να αλλάξει το κοινό; τον ρωτάω.
- Να τους κάνει να ξυπνήσουν αλλιώς, θυμωμένοι και ερωτευμένοι, με τη ζωή τους και με τον άνθρωπό τους. Υπάρχει λόγος που είναι επίκαιρος ο Αριστοφάνης τόσα χρόνια. Υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει ποτέ: η κακία. Το να σε φάω για να ζήσω. Και βεβαίως... η εξουσία. Τα περνάμε όλα τα μηνύματα στην παράσταση.
- Και ο κόσμος γιατί δεν ξυπνάει τότε;
- Γιατί έχει τρομερά αντίδοτα. Πυροβολείται συνέχεια από πράγματα που τον κρατούν κάτω. Έχει λάθος αγωνίες, όλοι νομίζουν ότι το θέμα είναι τα λεφτά, ενώ δεν είναι μόνο τα λεφτά. Είναι και τι τρως, με ποιον πας, με ποιον συνομιλείς, ποιον αγαπάς. Οι παλαιότερες γενιές, με πολύ λιγότερα λεφτά, είχαν καλύτερη ζωή. Ζούσαν τη ζωή και τον έρωτα με τελείως άλλα δεδομένα. Εμάς μας έχει καταπιεί η οθόνη. Εκεί ταΐζεται παθητικότητα. Σε αυτό, το θέατρο αντιστέκεται όπως και η μουσική, που για μένα είναι τεράστιο εργαλείο γιατί μπορεί να ξεσηκώσει το συναίσθημα χωρίς πολλά-πολλά.
- Σήμερα μια Λυσιστράτη θα ήταν μια λύση;
- Ναι! Μια Λυσιστράτη σαν τη δική μου θα το έλυνε το θέμα. Άλλωστε, όπως το λέει και το έργο μας: «Να δείχνετε εμπιστοσύνη στις μανάδες. Ξέρουν καλύτερα από όλους».
- Φέτος είχαμε πάντως το παράδειγμα μια μάνας πάντως που κατέβηκε στην πολιτική. Στην κ. Καρυστιανού αναφέρομαι.
- Έκανε λάθος η κοπέλα αυτή που πήγε στην πολιτική. Πολύ λάθος. Τα έκανε καλά μέχρι εκεί πέρα. Από εκεί κι έπειτα μείωσε η ίδια το αποτέλεσμα του αγώνα της. Το έκανε πενταράκια που λέμε.
- Χειμαρρώδης όπως πάντα…
- Ναι γιατί παρακολουθώ. Είμαι ζωντανός. Δεν έχω παραιτηθεί. Θέλω να βλέπω τι γίνεται γύρω-γύρω στην κοινωνία και να μην είμαι τυφλός. Να μπορώ να καταλαβαίνω τι συμβαίνει.
- Ο Τσίπρας θα τα αλλάξει τα πράγματα; Πώς τον βλέπετε;
- Ακούστε, δεν πιστεύω στους πολιτικούς. Τυχαίνει με κάποιους ανθρώπους, όπως με τον Αλέξη, να έχουμε μια προσωπική σχέση και να μιλάμε τα πράγματα όπως τα μιλάμε με τους φίλους μας. Του έγραψα και το τραγούδι για την παρουσίαση του κόμματός του. Θέλω να είναι καλά και αυτό που έχει σκεφτεί, όσο μπορεί, να του πετύχει.

-Θα ασχοληθείτε ξανά με τον Αριστοφάνη;
- Το επόμενο, πρώτα ο Θεός, είναι πάλι Αριστοφάνης. Ένα έργο πολύ πιο αστείο και πολύ πιο φιλοσοφημένο. Ο άνθρωπος αυτός, με αυτά που έγραψε τότε, μου δίνει όλα τα εργαλεία για να χτίσω ένα δικό μου παραμύθι, χωρίς σοβαροφάνειες. Και για μένα το χιούμορ είναι πάρα πολύ μεγάλο όπλο. Όταν ανοίγει η καρδιά με το γέλιο, και το σοβαρό μήνυμα περνάει καλύτερα.
Κλείνοντας, σημειώνει πως υπάρχουν συζητήσεις η παράσταση να πάει και στο εξωτερικό το επόμενο διάστημα ενώ άλλες δύο φορές θα παρουσιαστεί στον Ελληνικό Κόσμο, στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού στην Αθήνα.

Στο Θέατρο Δάσους έρχεται τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου στις 21:00.

Δευτέρα 17 Αυγ 2026, 14:12

Θεσσαλονίκη: Η «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη στο Θέατρο Δάσους

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 12/13 Σεπτεμβρίου 2026.