Γράφει
Λίνα Πέτκου
Τον γνώρισα στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης. Ήμασταν όλοι μαζί μια μέρα για βόλτα και εκείνος, ο Marcos, ο σκύλος του συντρόφου μου τότε, ήρθε αμέσως προς το μέρος μου. Με πλησίασε χωρίς δεύτερη σκέψη, με άφησε να τον χαϊδέψω και ήταν χαρούμενος, σαν να γνωριζόμασταν ήδη.
Θυμάμαι ακόμη ότι ήταν πολύ λεπτός. Τόσο λεπτός, που σήμερα, όταν τον κοιτάζω, σχεδόν δεν μπορώ να το πιστέψω. Ο Marcos ήταν αδεσποτάκι, μέχρι που ο σύντροφός μου τον υιοθέτησε μέσα από τον «Αδέσποτο Πλανήτη», ένα φιλοζωικό σωματείο εθελοντών με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Εκείνη την ημέρα, βέβαια, δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο σημαντικός θα γινόταν για μένα. Ήταν απλώς ο σκύλος του αγοριού μου. Ένα όμορφο, χαρούμενο πλάσμα που γνώρισα σε μια βόλτα.
Κάπου στην πορεία, όμως, χωρίς καν να το καταλάβω, έγινε και δικός μου. Από αδεσποτάκι στο δρόμο, έγινε ο βασιλιάς του σπιτιού μας.
Και σήμερα, δεν μπορώ να φανταστώ τη δική μας οικογένεια χωρίς εκείνον.
Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου, αφήνω για λίγο το κλασικό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ και γράφω κάτι πιο προσωπικό. Για εκείνο το κούνημα της ουράς που μπορεί να σβήσει την πιο κουραστική ημέρα, για την αγάπη που δεν ζητά ανταλλάγματα και για όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που μόνο ένας σκύλος μπορεί να κάνει τόσο ξεχωριστά.
Όποιος δεν έχει ζήσει με σκύλο, δύσκολα μπορεί να καταλάβει τον όρο «σκυλομάνα» ή «σκυλομπαμπάς» - γιατί το ίδιο ισχύει και για εκείνους. Δεν είναι απλώς μια λέξη της μόδας. Είναι ένας τίτλος τιμής που κερδίζεται κάθε φορά που μαζεύεις τρίχες από τον καναπέ, κάθε φορά που ακυρώνεις μια έξοδο επειδή «πρέπει να γυρίσω στο παιδί» και, κυρίως, από τον τρόπο που εκείνο το πλάσμα σε κάνει να νιώθεις ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο.
Για μένα, ευτυχία είναι ο δικός μου σκύλος.
Ο πιο γλυκός, ο πιο υπάκουος και (αντικειμενικά μιλώντας!) ο πιο όμορφος σκύλος του κόσμου. Ό, τι κι αν συμβαίνει γύρω μου, εκείνος είναι πάντα εκεί, σαν σταθερό σημείο αναφοράς.
Είναι ένα πλάσμα καλόβολο, που όμως ξέρει να διεκδικεί με κάθε απίθανο τρόπο τα χάδια και τις αγκαλιές του όταν το αποφασίσει. Είναι ο ίδιος που έχει μια τεράστια αδυναμία στα παιχνίδια του και δεν αφήνει κανέναν να του τα αγγίξει, έχοντας μάλιστα ένα συγκεκριμένο, το αγαπημένο του, που το κρατάει στο στόμα σαν «πιπίλα» για ώρες.
Η μεγαλύτερη απόδειξη της σύνδεσής μας, όμως, φαίνεται κάθε φορά που λείπουμε από το σπίτι.
Τότε, ο χρόνος για εκείνον παγώνει. Δεν θα φάει, δεν θα πιει νερό, δεν θα κοιμηθεί. Θα περιμένει με μια γλυκιά αγωνία πίσω από την πόρτα, μετρώντας τα λεπτά μέχρι να ακουστεί το κλειδί στην κλειδαριά.
Και όταν τελικά γυρίζουμε, είναι σαν να μην έχει σημασία πόσο καιρό λείπαμε. Είναι εκεί, χαρούμενος, με την ουρά του να κουνιέται και εκείνο το βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις πως ήσουν το πιο σημαντικό πράγμα που περίμενε όλη μέρα.
Η αλήθεια είναι ότι ο σκύλος μου με έμαθε να επιβραδύνω.
Σε μια καθημερινότητα με τρελούς δημοσιογραφικούς ρυθμούς στη Θεσσαλονίκη, deadlines και άγχος, εκείνος με αναγκάζει να κλείσω την οθόνη. Να αφήσω για λίγο το κινητό. Να σηκωθώ από τον υπολογιστή και να βγω έξω. Να περπατήσω, να πάρω αέρα, να παρατηρήσω λίγο περισσότερο όσα συμβαίνουν γύρω μου.
Με μαθαίνει να ζω στο παρόν.
Δεν τον ενδιαφέρει αν έχω μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, αν έχω άγχος ή αν κάτι δεν πήγε όπως το ήθελα. Δεν ξέρει από πίεση και υποχρεώσεις. Ξέρει μόνο ότι τώρα είμαστε μαζί.
Αυτή η ανιδιοτελής, αγνή αγάπη που αντικρίζω στα μάτια του κάθε φορά που επιστρέφω είναι το καλύτερο γιατρικό για κάθε κακή ημέρα. Είναι η υπενθύμιση ότι η ευτυχία κρύβεται τελικά στα πιο απλά πράγματα.
Σε μια βόλτα χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.
Σε ένα παιχνίδι που βρίσκεται πεταμένο στη μέση του σπιτιού.
Σε μια αγκαλιά.
Σε μια μουσούδα που σε κοιτάζει σαν να είσαι ολόκληρος ο κόσμος της.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο πράγμα που με έχει μάθει, όσο κι αν τρέχουμε, όσο γεμάτες κι αν είναι οι μέρες μας, όσο κι αν έχουμε μάθει να ζούμε με το βλέμμα στην επόμενη υποχρέωση, υπάρχει πάντα ένας λόγος να σταματήσουμε για λίγο.
Να πάμε μια βόλτα.
Να παίξουμε.
Να χαϊδέψουμε λίγο περισσότερο εκείνο το κεφαλάκι που ακουμπάει πάνω μας.
Η Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου δεν είναι, λοιπόν, απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι η αφορμή για να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στα πλάσματα που μπαίνουν στη ζωή μας με τον δικό τους τρόπο και, χωρίς να το καταλάβουμε, καταλήγουν να καταλαμβάνουν ένα τεράστιο κομμάτι της καρδιάς μας.
Ο δικός μου μπήκε στη ζωή μου ως ο σκύλος του ανθρώπου που αγαπούσα.
Σήμερα είναι το «λουλούδι» μου και το «αστέρι» μου, όπως τον αποκαλώ. Είναι το παιδί μου, ο καλύτερός μου φίλος, ο προσωπικός μου ψυχολόγος και, μαζί με τον σύντροφό μου, η οικογένειά μου.
Και αν με ρωτήσεις τι μου έχει χαρίσει, δεν θα πω μόνο αγάπη.
Μου έχει χαρίσει στιγμές. Χάρη σε εκείνον, έμαθα να σταματάω. Να κοιτάζω γύρω μου. Να χαίρομαι τα μικρά πράγματα.
Και, πάνω απ' όλα, με έχει μάθει πως μερικές φορές η ευτυχία μπορεί να έχει τέσσερα πόδια, μια μουσούδα και μια ουρά που δεν σταματά να κουνιέται.
Χρόνια πολλά σε όλους τους τετράποδους φίλους μας. Και, φυσικά, χρόνια πολλά στον δικό μου, τον Marcos.
