Τέμπη: Επιμνημόσυνη δέηση και 29 νέοι από 9 ευρωπαϊκές χώρες στον τόπο της τραγωδίας
Θα καλλωπίσουν τις 57 ελιές που έχουν φυτευτεί, στο σημείο όπου εκτυλίχτηκε το τραγικό δυστύχημα.
Εκατομμύρια άνθρωποι συμμερίζονται τον πόνο των συγγενών που έχασαν τους ανθρώπους τους στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να νιώσει πραγματικά τον κόμπο στο λαιμό όταν μιλούν γι’ αυτό και όταν βλέπουν ξανά τις σκηνές της τραγωδίας. Τρία χρόνια μετά, κανένας από τους ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους, τους συζύγους τους και τους γονείς τους δεν μπορεί να πει ότι ο χρόνος απάλυνε την πόνο που νιώθουν. Κάποιοι δεν πρόλαβαν να πενθήσουν στην προσπάθεια να δικαιώσουν τις ψυχές των 57 θυμάτων, άλλοι νιώθουν τον χρόνο να έχει παγώσει στο μοιραίο βράδυ, ενώ υπάρχουν και αυτοί που προσπαθούν να προχωρήσουν μαζί με το κενό που άφησε η απώλεια.
Ωστόσο, η οργή σε όλους είναι η ίδια και μεγαλώνει όσο πλησιάζει η δίκη, αναζητώντας ακόμη απαντήσεις και ευθύνες για το πολύνεκρο δυστύχημα. Με ερωτήματα αναπάντητα, ανοικτές υποθέσεις και μη εκπληρωμένα αιτήματα θα βρει πολλούς από τους συγγενείς η δίκη που θα αρχίσει στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα. Όμως, όπως δηλώνουν, όλοι θα είναι εκεί για τη μεγάλη μάχη της δικαίωσης και της δικαιοσύνης.
«Δεν έχω προλάβει να πενθήσω»
Ο πατέρας του Δημήτρη, Παύλος Ασλανίδης, από τις πρώτες ημέρες δίνει τη δική του καθημερινή μάχη για να συλλέξει στοιχεία, έγγραφα και αποδείξεις για τα αίτια του δυστυχήματος. Πλέον, είναι ο νέος πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών και συνεχίζει με τον ίδιο ρυθμό την προσωπική και συλλογική έρευνα. «Γίναμε ντεντέκτιβ και ερευνητές για να βρούμε πολλά στοιχεία. Από εμάς έχει προχωρήσει η έρευνα με όλα αυτά που δώσαμε 2,5 χρόνια στον ανακριτή. Αλλά φαίνεται να είχε άλλες εντολές» τονίζει στη «ΜτΚ» ο Παύλος Ασλανίδης.
Όπως λέει ο νέος πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών, στην προσπάθεια της έρευνας δεν πρόλαβε ακόμη να θρηνήσει τον γιο του. «O θρήνος είναι εσωτερικός και εκδηλώνεται διαφορετικά στον καθένα. Δεν έχω προλάβει ακόμη να πενθήσω. Από εκείνο το βράδυ που άλλαξαν όλα, δεν έχουμε σταματήσει να ψάχνουμε στοιχεία για την υπόθεση» δηλώνει ο κ. Ασλανίδης.
Για τις μεγάλες συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν στις μεγάλες πόλεις της χώρας, ο κ. Ασλανίδης τονίζει πως «το μήνυμα ήταν το ίδιο με το πρώτο κάλεσμα, καθώς ακόμη δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. Ολόκληρη η κοινωνία φώναξε το μήνυμα αλλά η κυβέρνηση δεν το άκουσε, συνεχίζουν την συγκάλυψη, προσβάλοντας τη μνήμη των παιδιών μας». Μάλιστα, ο πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών βάλλεται κατά του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη. «Ο υπουργός Δικαιοσύνης λέει συνεχώς ψέματα. Είχαμε συμφωνήσει να γίνουν εκταφές και να στείλουμε δείγματα σε εργαστήρια του εξωτερικού και σε συγκεκριμένα πανεπιστημιακά κέντρα που συνεργάζεται η Interpol, με προσωπικό κιόλας κόστος και με στήριξη από τον Σύλλογο, αλλά το άλλαξαν τελευταία στιγμή θέλοντας να κάνουν μόνο τεστ DNA και τοξικολογικές εξετάσεις σε εργαστήρια της χώρας, λες και θέλαμε να δούμε αν είχαν πιει τα παιδιά. Στα εργαστήρια του εξωτερικού θα ελέγχαμε τις χημικές ουσίες που εκτέθηκαν. Δεν ξέρουμε μέχρι και σήμερα την ακριβή αιτία θανάτου των παιδιών μας. Όλα τα αναίρεσαν με κατάπτυστες διατάξεις και καταπατώντας κάθε δικονομία» στηρίζει ο κ. Ασλανίδης.
Όσο για την έναρξη της δίκης, ο κ. Ασλανίδης τονίζει πως «θα είμαστε εκεί και θα σπρώχνουμε για να λάμψει η αλήθεια και να δικαιωθούν τα παιδιά μας. Αν υπήρχε δικαιοσύνη θα έπρεπε ήδη ο πρώην υπουργός Μεταφορών και Υποδομών Κώστας Καραμανλής να είναι φυλακή, διότι δεν υπήρχε τηλεδιοίκηση στο σιδηροδρομικό δίκτυο».
«Είναι σαν μην έχει περάσει ούτε μία ημέρα, το ζω καθημερινά»
Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει για τη Μαρία Κυριακίδου, που έχασε τον πατέρα της στο τραγικό δυστύχημα. Δεν μπορεί να καταλάβει πως πέρασαν τρία χρόνια από το μοιραίο βράδυ, καθώς κάθε μέρα ζει τον ίδιο εφιάλτη, όπως λέει. «Το κλίμα είναι βαρύ και αυτές οι ημέρες για έμενα είναι πολύ δύσκολες. Δεν ισχύει ότι ο χρόνος απαλύνει τον πόνο. Είναι σαν να μην έχει περάσει μία ημέρα, το ζω ξανά όλο από την αρχή καθημερινά. Ακόμα και στον ύπνο μου βλέπω τα όσα συνέβησαν. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμη ότι πέρασαν τρία χρόνια» αναφέρει.
Οι συνεχείς αποκαλύψεις, η διαχείριση μετά το δυστύχημα και τα ερωτήματα που αιωρούνται δεν την έχουν αφήσει να θρηνήσει όπως συμβαίνει σε άλλες απώλειες. «Ο τρόπος που το διαχειριστήκαν, το μπάζωμα, ότι μας παρέδωσαν τη σορό και μετά από καιρό βρέθηκε οστό του πατέρα μου στα χώματα που είχαν μεταφερθεί από το τόπο του δυστυχήματος, δεν μας άφησε χρόνο να ηρεμήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ακριβώς τι συνέβη» επισημαίνει.
Με αγωνία, πλέον, περιμένει να ξεκινήσει η μεγάλη δίκη αλλά ταυτόχρονα είναι επιφυλακτική εξαιτίας της εμπειρίας της από τη δίκη που είναι σε εξέλιξη με τα βίντεο που χάθηκαν με την εμπορική αμαξοστοιχία. «Έχω μεγάλη αγωνία να ξεκινήσει δίκη, η λύτρωση θα έρθει με τη δικαίωση. Φοβάμαι, ωστόσο, πως θα είναι τα πράγματα, γιατί στη δίκη που παρακολουθώ για τα βίντεο η αντιμετώπιση των δικηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων είναι ακραία. Πολλές φορές μας συμπεριφέρονται ειρωνικά! Τώρα είναι τρεις οι συνήγοροι, στη μεγάλη δίκη που θα είναι πολλοί περισσότεροι, πιστεύω θα είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα».
«Μαθαίνεις να ζεις με ένα κενό που δεν γεμίζει»
Ο Σωκράτης Μπόζο τις προηγούμενες ημέρες ταξίδεψε με την οικογένειά του από την Ελβετία στην Αλβανία, για το τριετές μνημόσυνο του πατέρα του, Παυλίνι Μπόζο. «Πώς να πούμε ‘αιωνία η μνήμη’ όταν η αλήθεια ακόμη παλεύει να ακουστεί; Είναι ένα μνημόσυνο για μία τραγωδία που δεν ήταν ατύχημα και μέχρι στιγμής κανένας από τους πραγματικούς υπεύθυνους αυτού του εγκλήματος δεν είναι στη φυλακή. Πώς να μιλήσουμε για ανάπαυση ψυχής όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη; Δεν σιωπούμε και δεν συμβιβαζόμαστε με την αδικία» είναι τα πρώτα λόγια του Σωκράτη Μπόζο.
«Τρία χρόνια πέρασαν από εκείνη τη νύχτα που μας άλλαξε για πάντα. Τρία χρόνια χωρίς τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου εργαζόταν στο κυλικείο. Ήταν στη δουλειά του όπως πάντα, με ευθύνη, καλοσύνη και αξιοπρέπεια. Ήταν ένας άνθρωπος που δούλευε τίμια και αγαπούσε βαθιά την οικογένειά του» λέει για τον πατέρα του που εργαζόταν στο τρένο την ώρα του δυστυχήματος.
Όπως λέει ο Σωκράτης Μπόζο από εκείνη την ημέρα τίποτα δεν είναι το ίδιο. «Μαθαίνεις να ζεις με ένα κενό που δεν γεμίζει. Μαθαίνεις να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου κάτι λείπει κάθε μέρα. Σήμερα λοιπόν τρία χρόνια μετά το έγκλημα, αυτό που περιμένω δεν είναι απλώς να περάσει ο χρόνος αλλά περιμένω δικαιοσύνη! Πάνω απ’ όλα, θέλω τον πατέρα μου και τις 56 αδικοχαμένες ψυχές αυτού του τρένου να τους θυμούνται για πάντα έτσι όπως ήταν: άνθρωποι με όνειρα, με οικογένειες, με ζωή μπροστά τους. Η μνήμη του είναι η δύναμή μου!».
*Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 1/3/26
