Θεσσαλονίκη: Έφυγε από τη ζωή ο Λάκης Ράππος - Ταύτισε το όνομά του με το σινεμά της πόλης

- Newsroom

Φτωχότερος είναι από σήμερα ο πολιτισμός και η νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκη, καθώς όπως έγινε γνωστό πριν λίγο, έφυγε από τη ζωή ο Γαβριήλ (Λάκης) Ράππος. Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες δραστηριοποιήθηκε στον χώρο των κινηματογραφικών αιθουσών, συμβάλλοντας στη δημιουργία και τη διατήρηση χώρων που αποτέλεσαν σημεία αναφοράς για τους σινεφίλ της πόλης.

Η διαδρομή του στον χώρο του κινηματογράφου ξεκίνησε σε νεαρή ηλικία. Γεννημένος γύρω στο 1945 στα Στάγειρα Χαλκιδικής, ήρθε στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να σπουδάσει δομικά έργα στην τεχνική σχολή «Ευκλείδης». Ωστόσο, η επαγγελματική του πορεία έμελλε να συνδεθεί με τη μεγάλη οθόνη.

Το 1963, μόλις 18 ετών, αξιοποίησε τα χρήματα μιας υποτροφίας για να κάνει το πρώτο του επιχειρηματικό βήμα. Μαζί με τον γαμπρό του, μηχανικό κινηματογράφου Κοσμά Ζαφειρίου, ανέλαβαν τη λειτουργία του θερινού κινηματογράφου «Ποσειδώνας». Λίγο αργότερα, η συνεργασία τους επεκτάθηκε στην ιστορική «Αύρα» στη Χαριλάου και στο «Όσκαρ» της οδού Παπαναστασίου, σηματοδοτώντας την αρχή μιας μακράς παρουσίας στον κινηματογραφικό χάρτη της Θεσσαλονίκης.

Από τον «Απόλλωνα» και τη «Βακούρα» στο «Ναταλί»

Κατά τη διάρκεια της κοινής τους επαγγελματικής διαδρομής, ο Λάκης Ράππος και ο Κοσμάς Ζαφειρίου έφτασαν να διαχειρίζονται έως και 16 κινηματογραφικές αίθουσες ταυτόχρονα. Το αποτύπωμά τους εκτεινόταν σε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη, με κινηματογράφους όπως ο «Απόλλων», η «Βακούρα», το «Μακεδονικόν», η «Φαργκάνη», ο «Έσπερος», το «Ριβολί», η «Κλειώ», το «Ράδιο Σίτυ», τα «Αθήναια» και το «Ιντεάλ» να περιλαμβάνονται στο δίκτυο των αιθουσών που συνδέθηκαν με τη δραστηριότητά τους.

Ιδιαίτερη θέση στην προσωπική και επαγγελματική του διαδρομή κατείχε το «Σινέ Ναταλί», το γνωστό θερινό σινεμά της Νέας Παραλίας, το οποίο κατασκευάστηκε από τους ίδιους το 1970. Ο ίδιος είχε αναφερθεί πολλές φορές στη συναισθηματική σύνδεσή του με τον συγκεκριμένο χώρο, θυμούμενος ότι είχε συμμετάσχει ακόμη και στις εργασίες εκσκαφής των θεμελίων του.

Η επιμονή στη διατήρηση των ιστορικών αιθουσών

Η πορεία του Λάκη Ράππου συνέπεσε με μεγάλες αλλαγές στον χώρο της ψυχαγωγίας. Η εξάπλωση του βίντεο, η ιδιωτική τηλεόραση, η δημιουργία των multiplex και, αργότερα, η επικράτηση των ψηφιακών πλατφορμών διαμόρφωσαν ένα ολοένα πιο απαιτητικό περιβάλλον για τις παραδοσιακές κινηματογραφικές αίθουσες.

Σε αυτή τη συνθήκη, ο ίδιος επέλεξε να συνεχίσει τη λειτουργία των κινηματογράφων, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που συνεπαγόταν η απόφασή του. Αρνήθηκε να μετατρέψει τους χώρους που διαχειριζόταν σε εμπορικές επιχειρήσεις διαφορετικού χαρακτήρα, θεωρώντας ότι το κλείσιμο μιας κινηματογραφικής αίθουσας συνιστά απώλεια που δύσκολα αναπληρώνεται.

«Αν μια αίθουσα κλείσει, δεν ξανανοίγει», ήταν μία από τις χαρακτηριστικές φράσεις του. Η στάση αυτή αποτυπώθηκε στην προσπάθειά του να διατηρήσει σε λειτουργία κινηματογράφους όπως η «Βακούρα», το «Μακεδονικόν», ο «Απόλλων» και το «Ναταλί», επενδύοντας στην προβολή ταινιών πρώτης προβολής και στη διατήρηση της ιδιαίτερης εμπειρίας της κινηματογραφικής εξόδου.

Στις αίθουσες μέχρι τα τελευταία χρόνια

Η ενασχόληση του Λάκη Ράππου με τον κινηματογράφο δεν περιοριζόταν στη διαχείριση των επιχειρήσεών του. Για τον ίδιο αποτελούσε καθημερινή παρουσία και προσωπική υπόθεση. Βρισκόταν συχνά στις αίθουσες, υποδεχόταν τους θεατές και διατηρούσε άμεση επαφή με το κοινό, σε μια εποχή που ο ρόλος του αιθουσάρχη είχε και προσωπικό χαρακτήρα.

Τα τελευταία χρόνια είχε παραδώσει τη σκυτάλη της λειτουργίας των κινηματογραφικών επιχειρήσεων στη μικρότερη κόρη του, Ιωάννα, η οποία συνεχίζει την οικογενειακή δραστηριότητα στον χώρο.