- Newsroom
Νεροχύτες, λάμπες και πρίζες δεν είναι παράξενο να βρίσκονται πίσω από μια βιτρίνα. Πίσω από τις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ όμως αποκαλύπτονται ως ζωγραφικά, έργα που αναδεικνύουν όχι μόνο τις λεπτομέρειές τους, αλλά και τον βαθύτερο συμβολισμό τους.
Πρόκειται για έργα της Νατάσας Μαγκ από την ενότητα «IN AND OUT», την οποία δημιούργησε στη διάρκεια της καραντίνας, όταν άρχισε να αναρωτιέται για τη σχέση των ανθρώπων με τα αντικείμενα της καθημερινότητας και τον τρόπο χρήσης τους.
«Ζωγραφίζω αντικείμενα του οικιακού χώρου που λειτουργούν ως σημεία επαφής του μέσα με τον έξω κόσμο. Στην περίοδο του εγκλεισμού άρχισα να παρατηρώ ποια είναι εκείνα τα αντικείμενα μέσω των οποίων διατηρούσαμε επαφή με τη φύση και με τους άλλους ανθρώπους. Αντικείμενα που σχετίζονται με το νερό, το φως, τη φύση και λειτουργούν ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στο μέσα και το έξω», δηλώνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Όπως επισημαίνει, πρόκειται για αντικείμενα λυσιτελή και απαραίτητα, με τα οποία δεν αναπτύσσουμε συναισθηματικό δεσμό, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της βιωμένης πραγματικότητας και της ανθρώπινης επικοινωνίας. «Χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε επαφή ούτε με τη φύση ούτε με τους ανθρώπους μας, ειδικά όταν βρίσκονται μακριά», σημειώνει.
Αν και η πρώτη αντίδραση του θεατή μπορεί να είναι ότι βλέπει απλώς μια λάμπα ή έναν νεροχύτη πάνω σε έναν καμβά, η καλλιτέχνιδα επιχειρεί να μετατοπίσει το βλέμμα προς τη λειτουργία και τη σημασία τους. «Το αντικείμενο παρουσιάζεται απομονωμένο μέσα στον ζωγραφικό χώρο, όπως ακριβώς βιώσαμε κι εμείς την απομόνωση στην καραντίνα. Ζωγραφίζω με πλακάτο χρώμα ώστε να ενισχύεται αυτή η αίσθηση. Ωστόσο, ακόμη και μέσα στην απομόνωση, υπάρχει σύνδεση», αναφέρει.
Ο βασικός προβληματισμός που θέλει να θέσει αφορά το αν τα αντικείμενα αυτά λειτουργούν τελικά ως μέσα επικοινωνίας ή ως μέσα αποξένωσης. «Χωρίς αυτά όμως, δεν θα υπήρχε ούτε επικοινωνία ούτε η εμπειρία της απομόνωσης όπως τη ζήσαμε. Για πολλούς ανθρώπους που εργάζονται από το σπίτι ακόμη και σήμερα, τα αντικείμενα αυτά είναι ο μοναδικός τρόπος επαφής με την εξωτερική πραγματικότητα. Με ενδιαφέρει ακριβώς αυτή η αντίφαση: η ανάγκη για σύνδεση αλλά και για αυτονομία, για επαφή αλλά και για απομόνωση», τονίζει.
Η ίδια γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, όπου έζησε έως το 2022. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην πόλη περνούσε συχνά από τις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ, παρακολουθώντας τις περιοδικές εκθέσεις που φιλοξενούνταν εκεί. «Με απασχολεί έντονα το θέμα της επικοινωνίας και της σύνδεσης, τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά. Προσπαθώ να συνδέσω δύο κόσμους, δύο πατρίδες, δύο γλώσσες. Το μέσα και το έξω είναι στοιχεία που επανέρχονται διαρκώς στη δουλειά μου και η συνθήκη της καραντίνας ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτή την αναζήτηση», λέει.
Πλέον, ήρθε η στιγμή να φιλοξενηθούν εκεί και δικά της έργα. Οι Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ βρίσκονται στην οδό Καρόλου Ντηλ, στη Θεσσαλονίκη, και την επιμέλειά τους υπογράφει ο Γιάννης Αργυριάδης.
