Θεσσαλονίκη: Ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Χρυσοστόμου στο «Τέλος του Παιχνιδιού» του Μπέκετ

Στο Radio City, από τις 6 Μαρτίου

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026, 12:52

Θεσσαλονίκη: Ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Χρυσοστόμου στο «Τέλος του Παιχνιδιού» του Μπέκετ

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

- Newsroom

Το αριστουργηματικό «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» του Samuel Beckett, μία από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες της φετινής σεζόν, με αλλεπάλληλα sold out στην Αθήνα, ξεκινά τις παραστάσεις του στη Θεσσαλονίκη, στο Radio City, από τις 6 Μαρτίου. Ο Μάκης Παπαδημητρίου σκηνοθετεί και συναντά επί σκηνής τον Γιώργο Χρυσοστόμου, σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ντουέτα του παγκοσμίου θεάτρου. Οκτώ χρόνια μετά την προηγούμενη εκρηκτική τους συνύπαρξη στη σκηνή, οι δύο ηθοποιοί ξανασυναντιούνται σε μια παράσταση που επιλέγει να δει κατάματα την ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν, ακόμα και όταν όλα γύρω τους – και μέσα τους – μοιάζουν κατεστραμμένα.

Το εντυπωσιακό σκηνικό μας μεταφέρει σε ένα καταφύγιο, μετά το τέλος του κόσμου. Ένα παιχνίδι φτάνει στο τέλος του… ή μήπως το τελευταίο κομμάτι μιας παρτίδας που ξαναρχίζει; Η σκηνοθετική προσέγγιση του Μάκη Παπαδημητρίου εστιάζει στον βαθιά ανθρώπινο πυρήνα του έργου: τέσσερις χαρακτήρες σε έναν ερειπωμένο κόσμο, που προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, βλέμματα, σιωπές. Σιωπές, οι οποίες – όπως όρισε ο ίδιος ο Beckett – τηρούνται ευλαβικά, όχι από τυπολατρία, αλλά γιατί μέσα τους κρύβονται όλα τα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης.

Στην παράσταση το κωμικό στοιχείο κυριαρχεί. Σημειώνει ο σκηνοθέτης σχετικά: «Και ναι, υπάρχει και χιούμορ. Πολλές φορές σκοτεινό, άλλες φορές υπόγειο, πάντα αιχμηρό. Ο Beckett δεν γελάει για να ξεχάσει — γελάει για να αντέξει. Κι εμείς προσπαθούμε να τιμήσουμε αυτό το χιούμορ όπως του αξίζει: με ειλικρίνεια και μέτρο, χωρίς να προδώσουμε τη σιωπή του».

Το «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» αποτελεί μια καλλιτεχνική σύμπραξη δημιουργικών συντελεστών, όπου χορογραφία, μουσική, σκηνογραφία και φωτισμοί συντονίζονται με ακρίβεια, δημιουργώντας έναν κόσμο λιτό, ασφυκτικό και συνάμα βαθιά ποιητικό, όπου όσο κι αν όλα δείχνουν χαμένα, η ανάγκη να ειπωθεί κάτι και να ακουστεί κάτι, επιμένει.