Γράφει
Αργύρης Αργυριάδης
Κάθε Σεπτέμβριο η Θεσσαλονίκη γίνεται, για λίγες ημέρες, το πολιτικό κέντρο της χώρας. Και κάθε χρόνο από το βήμα της ΔΕΘ ακούμε από τον εκάστοτε πρωθυπουργό, εξαγγελίες, αριθμούς, επιδόματα, φορολογικές ελαφρύνσεις και χρονοδιαγράμματα έργων. Δε θυμάμαι όμως να ακούσαμε ποτέ ένα συνεκτικό, μεταρρυθμιστικό, προοδευτικό σχέδιο για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας και μια πραγματική στρατηγική για τη Θεσσαλονίκη. Αυτό, πράγματι, θα ήθελα να το ακούσω.
Για τη χώρα μας, θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να ακούσω μία συγγνώμη για τη χαμένη ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης. Θα ήθελα να ακούσω μία ειλικρινή αυτοκριτική και μία υπόσχεση ότι στο μέλλον ζητούμενο δεν θα είναι η «απορρόφηση» κοινοτικών πόρων, αλλά η αξιοποίηση αυτών. Ότι το πραγματικό στοίχημα είναι η πραγματοποίηση καλοσχεδιασμένων έργων και όχι το μπούκωμα στομάτων ημετέρων μέσω «συμβουλευτικών υπηρεσιών».
Θα ήθελα, επίσης, να ακούσω και ένα σοβαρό σχέδιο για το πώς θα αλλάξουμε παραγωγικό μοντέλο. Πώς η Ελλάδα θα πάψει να στηρίζεται υπερβολικά στην κατανάλωση, στα ακίνητα και στον τουρισμό και θα παράγει περισσότερο πλούτο. Με ισχυρή βιομηχανία και μεταποίηση, αγροδιατροφή υψηλής προστιθέμενης αξίας, τεχνολογία, ενέργεια, έρευνα και εξαγωγές. Με κίνητρα για επενδύσεις που δημιουργούν καλές και σταθερές θέσεις εργασίας και όχι απλώς καλύτερους αριθμούς στους οικονομικούς δείκτες.
Θα ήθελα να ακούσω για μισθούς που επιτρέπουν στους ανθρώπους να ζουν αξιοπρεπώς από την εργασία τους. Για πραγματική αντιμετώπιση της ακρίβειας και του στεγαστικού προβλήματος. Για ένα φορολογικό σύστημα δικαιότερο, απλούστερο και σταθερό, που θα ελαφρύνει την εργασία και τη συνεπή μικρομεσαία επιχείρηση, χωρίς να μεταφέρει μονίμως τα βάρη στους ίδιους.
Θα ήθελα ακόμη να ακούσω για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την Υγεία και την Παιδεία. Ισχυρό ΕΣΥ, με γιατρούς και νοσηλευτές εκεί όπου πραγματικά χρειάζονται. Δημόσια εκπαίδευση που δεν θα αναπαράγει ανισότητες, αλλά θα δίνει ευκαιρίες. Σύνδεση των πανεπιστημίων με την έρευνα, την παραγωγή και τις νέες επιχειρήσεις. Και μία σοβαρή εθνική πολιτική για το δημογραφικό και τη στέγη των νέων ανθρώπων.
Θα ήθελα να ακούσω και κάτι ιδιαίτερο για την πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη.
Δεν αρκεί πλέον να ακούμε κάθε χρόνο ότι η Θεσσαλονίκη «πρωταγωνιστεί». Χρειάζεται να αποκτήσει επιτέλους συγκεκριμένο οικονομικό και γεωπολιτικό ρόλο: Να γίνει το μητροπολιτικό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων. Θα ήθελα να ακούσω από έναν πρωθυπουργό να αναγορεύει τη Κεντρική Μακεδονία σε ειδική επενδυτική ζώνη με ισχυρά κίνητρα, συμβατά με το ευρωενωσιακό δίκαιο.
Σήμερα υπάρχουν σημαντικά έργα σε εξέλιξη. Η επέκταση του Μετρό προς την Καλαμαριά παραδόθηκε, η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί για την επέκταση προς τις βορειοδυτικές συνοικίες, ο Δυτικός Προαστιακός βρίσκεται στον σχεδιασμό, ενώ το Flyover προβλέπεται να ολοκληρωθεί το πρώτο εξάμηνο του 2027. Αυτά, όμως, πρέπει να αποτελέσουν την αρχή και όχι το τέλος της συζήτησης.
Από τη φετινή ΔΕΘ θα περίμενα σαφές χρονοδιάγραμμα και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για το Μετρό της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Όχι απλώς μελέτες. Οι εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι του Ευόσμου, του Κορδελιού, της Σταυρούπολης, της Νεάπολης, των Αμπελοκήπων και της Ευκαρπίας δικαιούνται ισότιμη πρόσβαση στις σύγχρονες δημόσιες συγκοινωνίες. Δεν πρέπει να τους διχάσουμε μέσα από μία ατέρμονη συζήτηση για τη χάραξη της γραμμής του Μετρό προς δυτικά.
Δύο κλάδοι πρέπει να εγκριθούν και να ξεκινήσουν ταυτόχρονα. Ένας που θα κινείται στον άξονα της Μίκη Θεοδωράκη (πρώην οδός Λαγκαδά) και θα συνδέει περιοχές των Δήμων Νεάπολης-Συκεών και Παύλου Μελά (Σταυρούπολη, Πολίχνη) και θα φθάνει μέχρι τα νοσοκομεία (Παπαγεωργίου και 424) και την Ευκαρπία και ένας που θα συνεχίζει από το Σιδηροδρομικό Σταθμό προς Αμπελόκηπους, Μενεμένη, Εύοσμο και Ελευθέριο Κορδελιό.
Θα περίμενα επίσης μία οριστική απόφαση για τη σύνδεση του Μετρό με το αεροδρόμιο, την πλήρη ανάπτυξη του προαστιακού σιδηροδρόμου και ένα ενιαίο σύστημα μεταφορών που θα συνδέει Μετρό, λεωφορεία, προαστιακό, αεροδρόμιο, λιμάνι και βιομηχανικές περιοχές.
Θα περίμενα ακόμη μία μεγάλη συμφωνία για το παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης, από το Καλοχώρι μέχρι την Καλαμαριά και το Αγγελοχώρι. Ένα ενιαίο σχέδιο που θα ξαναδώσει τη θάλασσα στους πολίτες και θα δημιουργήσει έναν από τους μεγαλύτερους συνεχόμενους αστικούς παραλιακούς χώρους της Ευρώπης.
Το λιμάνι πρέπει παράλληλα να συνδεθεί αποτελεσματικά με το εθνικό και ευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο και, μαζί με την επέκταση του 6ου προβλήτα και το logistics center στο πρώην στρατόπεδο Γκόνου, να μετατρέψει τη Θεσσαλονίκη σε πραγματικό εμπορευματικό κόμβο των Βαλκανίων.
Για την ίδια την πόλη της Θεσσαλονίκης θα ήθελα να ακούσω εξαγγελίες για περισσότερο πράσινο και περισσότερο δημόσιο χώρο στην καρδιά της πόλης.
Πάνω απ’ όλα, όμως, θα ήθελα να ακούσω κάτι που επί δεκαετίες λείπει: ότι η ανάπτυξη της χώρας δεν μπορεί να ταυτίζεται με την ανάπτυξη της Αθήνας.
Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική πολιτική αποκέντρωσης. Υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, ερευνητικά κέντρα, επενδύσεις και θέσεις υψηλής εξειδίκευσης μπορούν να εγκατασταθούν και εκτός Αττικής. Και η Θεσσαλονίκη, με δύο μεγάλα πανεπιστήμια, λιμάνι, διεθνές αεροδρόμιο, ισχυρή επιχειρηματική παράδοση και μοναδική γεωγραφική θέση, μπορεί να αποτελέσει τον δεύτερο ισχυρό αναπτυξιακό πόλο της χώρας.
Αυτό θα ήθελα να ακούσω στη φετινή ΔΕΘ. Όχι έναν ακόμη κατάλογο παροχών με ημερομηνία λήξης. Όχι άλλη μία σειρά έργων που θα επαναλαμβάνονται στις εξαγγελίες των επόμενων ετών. Αλλά ένα εθνικό σχέδιο που θα απαντά σε ένα απλό ερώτημα: τι Ελλάδα θέλουμε το 2035;
Μία Ελλάδα παραγωγική, κοινωνικά δίκαιη και αποκεντρωμένη. Και μέσα σε αυτήν, μία Θεσσαλονίκη που δεν θα ζητά κάθε Σεπτέμβριο όσα δικαιούται, αλλά θα έχει επιτέλους το ρόλο που της αξίζει. Μία σύγχρονη ευρωπαϊκή μητρόπολη, πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και πραγματικό δεύτερο κέντρο ανάπτυξης της χώρας.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 30.08.2026
