Γράφει η Αναστασία Αστερίου, κοινοτική σύμβουλος Ε' δημοτικής κοινότητας, συγγραφέας, θεατροπαιδαγωγός
Το 1912, 91 χρόνια μετά το 1821, οι Έλληνες κατάφεραν να απελευθερώσουν τη Θεσσαλονίκη και να δώσουν στην επόμενη γενιά μία ελεύθερη πόλη. Αυτό που είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε σήμερα, με αφορμή τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης μας, είναι το τι θα δώσουμε εμείς στην επόμενη γενιά.
Πόσο έχουμε φροντίσει για τα παιδιά που ενηλικιώνονται και αναγκάζονται να φύγουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης; Πόσο μας ενδιαφέρει να ανακάμψει η οικονομία της πόλης μας; Μοιάζουμε να είμαστε σε μία κατάσταση γενικής κόπωσης και ύπνωσης. Και παρακολουθούμε αποχαυνωμένοι όλα όσα συμβαίνουν, μέσα από την απόσταση της οθόνης, που μας απομακρύνει από το γεγονός του «εδώ και τώρα», μας απογυμνώνει από το συναίσθημα και μας απαλλάσσει από την ευθύνη για το τι θα βρουν αυτοί που έρχονται μετά από εμάς.
Ενώ οι πρόγονοί μας είχαν την ικανότητα να βλέπουν καθαρά την εικόνα μπροστά τους. Μία σκληρή σκλαβιά.Έναν βάναυσο εχθρό. Έναν ξεκάθαρο στόχο. Την Ελευθερία.
Σήμερα, ίσως τα πράγματα να είναι πιο σύνθετα. Δεν υπάρχει ένας ξεκάθαρος εχθρός, ούτε ένας μόνο στόχος.Υπάρχουν όμως προκλήσεις που αφορούν την πόλη μας, την οικονομία της, τους νέους ανθρώπους της και το μέλλον που θέλουμε να τους παραδώσουμε.
Και ίσως αυτή να είναι η δική μας ευθύνη. Να μην περιοριστούμε στο να τιμούμε την ιστορία και τις γενιές που μας παρέδωσαν μία ελεύθερη Θεσσαλονίκη. Να αναρωτηθούμε τι μπορούμε εμείς να κάνουμε ώστε η επόμενη γενιά να παραλάβει μία πόλη στην οποία θα μπορεί να ζήσει, να εργαστεί, να δημιουργήσει και να ονειρευτεί.
Γιατί κάθε επέτειος δεν είναι μόνο μία ματιά στο παρελθόν. Είναι και μία υπενθύμιση της ευθύνης μας απέναντι στο μέλλον. Το 1912 οι πρόγονοί μας παρέδωσαν στην επόμενη γενιά μία ελεύθερη Θεσσαλονίκη. Το ερώτημα σήμερα είναι: Τι θα παραδώσουμε εμείς στην επόμενη γενιά;
Δημοσιεύτηκε στο επετειακό αφιέρωμα «Ο Οκτώβρης της Θεσσαλονίκης» που κυκλοφόρησε με τη «Μακεδονία της Κυριακής» 25/10/2026
