Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα, συγγραφέας, εκπαιδευτικός
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Εδώ έζησα σπουδές, έρωτες, δουλειές, γάμο,χωρισμούς. Αρνήθηκα αγάπες, χρήματα, ευκαιρίες, για να μείνω. Όχι απλά στην πόλη, στο κέντρο της. Στη γειτονιά μου. Στην «παλιά, καλή Θεσσαλονίκη», που τώρα έγινε ένα ακόμα τσιμεντένιο ρημάδι μίας κουρασμένης πόλης, κι ας μην απώλεσε ολότελα την ομορφιά της. Ρυτίδες γεμάτη, με δέρμα θαμπό και κορμί σακατεμένο, πάλι αρχόντισσα ντύνεται. Και περνάει η μπογιά της.
Είναι η Θεσσαλονίκη του Ιωάννου, του Πεντζίκη, του Χριστιανόπουλου, με τις μνήμες να γίνονται διαδρομές και τη ρουτίνα, ποίηση σε κάθε «ωχ, πάλι υγρασία».
Από τα κάστρα ως το λιμάνι, και απ' το Πανόραμα μέχρι την Αρετσού... ποιος δεν θέλει να την σιγοπερπατηθεί,να αγκαλιαστεί στα στενά της, να προσευχηθεί μπροστά σε τέμπλο βυζαντινό, να ξημερώσει σε κάποιο μπαλκόνι πάνω απ’ τον Θερμαϊκό, να ερωτευτεί στο ηλιοβασίλεμα της παραλίας, να κυλιστεί στα σιρόπια της;
Ονειρεύομαι όμως και μία Θεσσαλονίκη που αλλάζει, χωρίς να σκληραίνει. Που κρατάει στην αγκαλιά της τα φυντάνια της στις τέχνες, τις επιστήμες και τον πολιτισμό. Ξύπνια και ζωηρή, ελεύθερη, καραβοκύρισσα,πράσινη και φωτεινή. Δεν χρειάζεται να βρει νέα ταυτότητα, να μην τη χάσει μόνο.
Γιατί κι εσύ γενέθλια πόλη μας, έρωτα αγιάτρευτε, δεν είσαι άμοιρη ευθυνών. Ξελογιάστρα, ατίθαση,περήφανη, «ή εγώ ή καμία» απειλείς όταν ζηλεύεις. Εσύ που βγάζεις τα καλύτερα παιδιά, πρόσεχε μόνο μην τα διώχνεις.
Δημοσιεύτηκε στο επετειακό αφιέρωμα «Ο Οκτώβρης της Θεσσαλονίκης» που κυκλοφόρησε με τη «Μακεδονία της Κυριακής» 25/10/2026
