Το υπέροχο πανδαιμόνιο των Pet Shop Boys

- Newsroom

Όσοι περίμεναν να δουν ένα gay parade απογοητεύτηκαν. Οι Pet Shop Boys, το συγκρότημα που ενθουσιάζει εδώ και 25 χρόνια, ήρθε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, για να μαζέψει όλους τους διψασμένους για αξιοπρεπείς διοργανώσεις.

Της Χριστίνας Ταχιάου

Μπήκα στο κατάμεστο γυμναστήριο του ΠΑΟΚ στην Πυλαία λίγο πριν από τις 9.30 το βράδυ του Σαββάτου. Δεν θυμάμαι από πότε είχα να δω τόσα πολλά χαρούμενα πρόσωπα σε συναυλία. Τα τελευταία χρόνια οι διοργανωτές δεν προτιμούν τη Θεσσαλονίκη για συναυλίες μεγάλων ονομάτων, προφανώς επειδή ουκ ολίγα χρήματα έχουν χαθεί στην πόλη μας λόγω μικρής προσέλευσης. Οι μεγάλοι λευκοί χαρτονένιοι κύβοι ήταν τοποθετημένοι σαν σκηνικό, ενώ ένας «εναερίτης», μέλος του crew του συγκροτήματος, σκαρφάλωσε ψηλά από μία σκάλα, επευφημούμενος από τον κόσμο. Ακριβώς στις 9.30 σταματά το «I Feel Space» του Linstorm, που ακουγόταν από τα ηχεία. Ακούγεται ένα συνεχόμενο «Bitch» και οι πρώτες νότες από το «Heart». Ο Νιλ Τέναντ και ο Κρις Λόου, το ντουέτο των Pet Shop Boys, είναι στη σκηνή. Μου φαίνεται ότι λίγο πριν είχαν βγει οι δύο κοπέλες που έκαναν φωνητικά, σκετσάκια, χόρευαν, αλλά ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός μου, που έβλεπα και άκουγα live τους Pet Shop Boys, ώστε έχασα τη χρονική συνέχεια.

YES. THE PET SHOP BOYS
Δεν ανήκα στη μεγάλη τάξη των θαυμαστών τους από τη δεκαετία του ’80. Τους άκουγα απλώς σαν ένα ευχάριστο γκρουπ της εποχής. Τα τελευταία χρόνια ένας φίλος μού συνέστησε να τους ακούσω με «νέο αυτί» και τον ευγνωμονώ. Οι Pet Shop Boys δεν είναι το χαρούμενο ποπάκι συγκρότημα, κατάλληλο για πάρτι και χορό. Άψογες ενορχηστρώσεις, τέλεια δομημένες μελωδίες και προβληματισμένοι στίχοι ενδεδυμένοι το μανδύα του ανάλαφρου, δημιουργούν ένα καταπληκτικό σύνολο. Το τελευταίο άλμπουμ τους με τίτλο «Yes. The Pet Shop Boys» είναι μεστό, ώριμο και ταυτόχρονα πολύ φρέσκο. Ανήκω λοιπόν σε όσους αγάπησαν τους Pet Shop Boys γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που υπήρξαν.

GAY ΚΑΙ ΞΑΝΘΙΕΣ ΚΟΥΚΛΕΣ
Οι κακεντρεχείς υποστήριζαν ότι «όλο gay θα μαζευτούν», καθώς το ντουέτο από την Αγγλία δεν δίστασε να συνδεθεί με gay αισθητική και σεξουαλικότητα. Δικό τους θέμα, όπως και θέμα του καθενός είναι η σεξουαλικότητά του. Το κοινό της συναυλίας πάντως ήταν εξαιρετικό. Ναι, υπήρχαν gay, οι οποίοι ένιωθαν εμφανώς άνετα, αλλά υπήρχαν και άντρες και γυναίκες που δεν νιώθουν καμιά ανάγκη να δηλώσουν το φύλο τους. Κοινώς όσοι θα περίμεναν ένα gay parade, για να ’χουν να «κράζουν», έμειναν με την όρεξη. Το σόου ήταν αρκούντως σέξι, καθώς το ντουέτο πλαισίωναν δύο κουκλάρες κατάξανθες κι ολόιδιες αδερφές, μία μαύρη κούκλα κι ένας άφρο εντυπωσιακός άντρας. Όλοι τους χόρευαν, τραγουδούσαν, έπαιζαν σκετσάκια, την περισσότερη ώρα φορώντας ρούχα με κύβους και κύβους στο κεφάλι τους. Όταν τους έβγαλαν κι αποκαλύφθηκαν, το κοινό τούς αποθέωσε. «We are the Pet Shop Boys», είπε δύο, τρεις φορές ο Νιλ, συμπεριλαμβάνοντας τα εξαιρετικά ταλαντούχα αυτά άτομα στο συγκρότημα.

«ΤΕΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΚΑΡΙΣΤΟ»
Το σόου ήταν μοναδικό. Οι τεράστιοι κύβοι έπεφταν, άλλαζαν θέση, γίνονταν προβολές επάνω τους, άλλαζαν χρώματα, χρησίμευαν στα σκετς, ανέβαιναν οι χορευτές επάνω, τους κατέβαζαν κάτω. Εικόνες προβάλλονταν, το συγκρότημα άλλαζε συνεχώς ρούχα, πότε αποκαλύπτοντας και πότε καλύπτοντας τα σώματά τους. Ο Νιλ ήταν άλλοτε ντυμένος party animal, άλλοτε βασιλιάς, άλλοτε gentleman ισορροπώντας με μεγάλη μαεστρία στο χρόνο: Από το Heart του ’87 βρεθήκαμε στο Did you see me coming και το Pandemonium του 2009. «Thessaloniki, Eykaristo», έλεγε με τα σπασμένα ελληνικά του ο Νιλ και ο κόσμος φώναζε, κουνιόταν, χόρευε, τραγουδούσε, χαιρόταν. Το Love etc., τη μεγάλη επιτυχία του τελευταίου άλμπουμ τους, το ερμήνευσαν τέταρτο. Χαμός στον κόσμο! Ακολούθησε το επίσης νέο Building a wall και έπεσαν οι κύβοι. Με καλοκουρδισμένες κινήσεις επί μιάμιση ώρα δημιούργησαν ένα υπέροχο πανδαιμόνιο! Με συμβολισμούς -τα κουτιά στο κεφάλι, οι κύβοι, τα ρούχα- άλλαζαν ρόλους, έπαιζαν με τον κόσμο, έστηναν καβγάδες, κυλιόνταν κάτω και φυσικά αποθεώνονταν.

DOMINO VIDA
 Το κοινό εκτίμησε ιδιαίτερα την ερμηνεία του Viva la Vida των Coldplay, μέσα από το οποίο ξεπηδούσαν οι νότες του Domino Dancing, με τον Νιλ ντυμένο με την μπέρτα και την κορόνα του βασιλιά. Πανικός έγινε και με το What have I done to deserve this, φόρο τιμής στην Dusty Springfield. Κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος: Όσοι ήθελαν να ακούσουν τα παλιά χόρτασαν με Go west, New York City boy, You are always on my mind, Left to my own devices, Suburbia. Εμείς οι «νεόκοποι» ακούσαμε τα καινούργια τους. Έπειτα από 85 λεπτά πάρτι τα χιλιάδες ασημί αστεράκια που έπεσαν σήμαναν το φινάλε. Τα παιδιά του crew με άσπρες ποδιές και κράνη, που πηγαινοέρχονταν όλη την ώρα στη σκηνή, για να αλλάζουν το σκηνικό, μας έκαναν νόημα να φωνάζουμε για encore. Το κάναμε.

ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ
Εμφανίστηκαν με φτερά και έπεσαν οι πρώτες νότες του Being Boring. Τι ωραία που ήταν! Ένα γήπεδο να τραγουδά και να χορεύει. Μία κοπέλα κατέβηκε από την εξέδρα με άγριες διαθέσεις, για να ανέβει στη σκηνή. Πίσω η φίλη της ετοιμαζόταν να κάνει το ίδιο. Την άρπαξαν οι σεκιουριτάδες και δεν την ξαναείδα, σε αντίθεση με τη φίλη της που οπισθοχώρησε άναυλα. Ζήλεψα, ήθελα κι εγώ να κατέβω. Ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Eastern boys, west end girls. Ο Νιλ μας είπε ότι ήταν το τελευταίο κομμάτι. Μας αποχαιρέτησαν λέγοντας ότι ελπίζουν να ξανάρθουν. Κι εμείς. Χαρήκαμε και για την εξαιρετική διοργάνωση που φέρει την υπογραφή του Νίκου Στεφανίδη και της Showhat.

ΑΠΑΝΤΕΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ
Έξω ο κόσμος συζητούσε φυσικά για τη συναυλία και τη συνέχεια της βραδιάς. Σαραντάρηδες που έζησαν το συγκρότημα στην ακμή του, 30άρηδες που τους αγαπούν για τα παλιά τους, 20άρηδες που τους αρέσουν τα καινούργια τους. Άπαντες ικανοποιημένοι. Γιατί οι Pet Shop Boys «were never being boring, we had so much time to find for ourselves, and we were never holding back or worried that time would come to an end»…