- Newsroom
Επτάμισι χρόνια από την πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, που σκόρπισε τον θάνατο και τον όλεθρο στο Μάτι και στοίχισε τη ζωή σε 120 ανθρώπους (104 ταυτοποιημένοι νεκροί, 16 αταυτοποίητοι) η υπόθεση φτάνει σήμερα στο ανώτατο δικαστικό επίπεδο. Ο Άρειος Πάγος καλείται να εξετάσει τις αιτήσεις αναίρεσης των καταδικασθέντων σε έκτιση ποινής, σε μια διαδικασία που για τους συγγενείς και τους επιζώντες αποτελεί ακόμη μία πράξη για τη διεκδίκηση της ουσιαστικής δικαιοσύνης.
Το δικαστικό χρονικό και οι ποινές
Η σημερινή συζήτηση έρχεται μόλις επτά μήνες μετά την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων της Αθήνας (Ιούνιος 2025), η οποία είχε οδηγήσει για πρώτη φορά στη φυλακή υψηλόβαθμα στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Το δικαστήριο, υιοθετώντας την πρόταση της εισαγγελέως Σταματίας Περιμένη, δεν είχε αναγνωρίσει κανένα ελαφρυντικό στους συνολικά δέκα καταδικασθέντες.
Στο επίκεντρο της σημερινής διαδικασίας βρίσκονται οι αιτήσεις τριών στελεχών που εκτίουν ποινές φυλάκισης:
- Σωτήρης Τερζούδης (τότε Αρχηγός της Πυροσβεστικής)
- Βασίλης Ματθαιόπουλος (τότε Υπαρχηγός της Πυροσβεστικής)
- Ιωάννης Καπάκης (τότε Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας)
Παρότι οι συνολικές ποινές που τους επιβλήθηκαν άγγιξαν τα 340 έτη, η εκτιτέα ποινή βάσει του νόμου είναι τα 5 έτη. Το Εφετείο είχε αποφασίσει την έκτιση χωρίς αναστολή ή μετατροπή, κρίνοντας τους κατηγορούμενους ύποπτους για την τέλεση νέων αδικημάτων.
Αξιοσημείωτο είναι ότι αναίρεση ζητάει και ο ηλικιωμένος πολίτης από την αυλή του οποίου ξεκίνησε η πυρκαγιά στο Νταού Πεντέλη, παρόλο που δεν οδηγήθηκε στη φυλακή αλλά η ποινή του ήταν εξαγοράσιμη. Τώρα ζητάει μείωση του χρηματικού ποσού κάνοντας λόγο για «οικονομική αιμορραγία» και αναφέροντας ότι έχει διαταραχθεί η κατάστασή του από την πρώτη στιγμή που θεωρήθηκε ύποπτος.
«Τεχνικά τερτίπια»
Ο Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική με μια αιχμηρή και συγκινησιακά φορτισμένη παρέμβαση καταγγέλλει ότι οι κατηγορούμενοι έχουν εγκαταλείψει τις άλλοτε βαρύγδουπες δηλώσεις περί αθωότητας και πλέον οχυρώνονται πίσω από «νομικά κενά» και «διαδικαστικές ελλείψεις» με μοναδικό σκοπό τη μείωση των ποινών τους.
Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Σύλλογος: «Δεν είναι τυχαίο που οι άλλοτε βαρύγδουπες δηλώσεις αθώωσης των καταδικασθέντων που κατέκλυζαν τότε τις δικαστικές αίθουσες και τις απολογίες τους με στόμφο, τώρα αφορούν μόνο σε ισχυρισμούς σχετικούς με “ελλείψεις” στις διαδικασίες για να μειώσουν τις συνέπειες των πράξεων τους, για τις οποίες είναι εμφανές ότι δεν παρουσιάζουν καμία μεταμέλεια».
Οι συγγενείς και τα θύματα υπογραμμίζουν ότι πίσω από τους αριθμούς (104 ταυτοποιημένοι νεκροί, 16 αταυτοποίητοι και 57 άνθρωποι εγκαυματίες με μόνιμες βλάβες) υπάρχουν οικογένειες που διαλύθηκαν οριστικά, ενώ ο πόνος, η απώλεια και οι πληγές παραμένουν ζωντανά.
Το ερώτημα για την αξία της ανθρώπινης ζωής
Στην ανακοίνωσή τους, τα θύματα και οι συγγενείς θέτουν προ των ευθυνών της τη Δικαιοσύνη, ζητώντας να μην αντιμετωπιστεί η τραγωδία ως μια «συνηθισμένη υπόθεση». Η αναζήτηση επιείκειας μέσω «τεχνικών» πατημάτων προκαλεί την έντονη αντίδρασή τους: «Όταν τέτοιες πράξεις αντιμετωπίζονται με τέτοια αμετροέπεια, τι αποτροπή υπάρχει για να μην επαναληφθούν; Όταν για ένα έγκλημα με τόσους νεκρούς και καμένους αναζητούνται “τεχνικά” πατήματα για επιείκεια, γεννιέται εύλογα ένα ερώτημα: ποια είναι τελικά η αξία της ανθρώπινης ζωής;»
Παράλληλα, θυμίζουν ότι το δικαίωμα της δίκαιης υποστήριξης των κατηγοριών από την πλευρά τους είχε υπονομευθεί εξαρχής με αντίστοιχα νομικά προσκόμματα.
Το διακύβευμα της απόφασης
Η απόφαση που θα εκδώσει ο Άρειος Πάγος το επόμενο διάστημα δεν θα έχει μόνο νομικό χαρακτήρα. Θα είναι ένα μήνυμα για το αν στην Ελλάδα η ανθρώπινη ζωή έχει πραγματική αξία ή αν «θα εξευτελίζεται τυπολατρικά μπροστά σε τεχνικές και διαδικαστικές λεπτομέρειες».
Όπως τονίζουν κλείνοντας οι συγγενείς και τα θύματα: «Δεν μιλάμε για εκδίκηση, μα για την ανάγκη η Δικαιοσύνη να αναγνωρίζει το μέγεθος της καταστροφής… Η 23η Ιουλίου 2018 δεν είναι παρελθόν. Είναι ένας μόνιμος πόνος και μια πληγή πάντοτε ανοιχτή. Μια υπενθύμιση του τι δεν πρέπει να βιώσει ποτέ στο μέλλον κανείς».
Για τους ανθρώπους που «έμειναν πίσω» η σημερινή διαδικασία απαιτεί την εγρήγορση της Δικαιοσύνης προκειμένου να μην υπάρξει ποτέ ξανά παρόμοια αμετροέπεια από τον κρατικό μηχανισμό.
Πηγή: dikastiko.gr
