«Τρέχω για μια ιδέα...»

- Newsroom

Του Νίκου Ασλανίδη

Ο Γιώργος Ζαχαριάδης είναι αστυνομικός της Ελληνικής Αστυνομίας, αλλά η μεγάλη του αγάπη είναι το τρέξιμο... Είναι δρομέας μεγάλων αποστάσεων της ΑΕΚ και του Συλλόγου Δρομέων Οδοιπόρων Εορδαίας (Σ.Δ.Ο.Ε) και τρέχει με κάθε ευκαιρία σε αγώνες. Όταν δεν έχει αγώνες, τους δημιουργεί... Αυτήν την περίοδο προετοιμάζεται να τρέξει από τη μία άκρη της Κρήτης ώς την άλλη με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου...

Κατάγεται από την Άρδασσα Εορδαίας και υπηρετεί στο Αστυνομικό Τμήμα Πτολεμαΐδας.

Ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων έχει συμμετάσχει και τερμάτισε επιτυχώς σε όλους τους αγώνες μεγάλων αποστάσεων που διεξάγονται στην Ελλάδα. Από τους δυσκολότερους αγώνες υπεραπόστασης, ο «ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΦΙΔΕΙΠΠΙΔΕΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» (Αθήνα - Σπάρτη - Αθήνα, 500 χλμ.), είναι ο πρώτος Έλληνας που τερμάτισε τον αγώνα σε επίσημη διοργάνωση και ακολουθούν οι συμμετοχές του στο «Δόλιχος Δρόμος» (255 χλμ., Δελφοί - Αρχαία Ολυμπία), στο «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ» (Αθήνα - Σπάρτη, 246 χλμ.), «ΟΛΥΜΠΙΟΣ» δρόμος (180 χλμ., Αρχαία - Νεμέα - Αρχαία Ολυμπία), «Ευχίδειος Άθλος» (220 χλμ. και 107 χλμ.) Δελφοί - Πλαταιές - Δελφοί, «Πανελλήνιος Αγώνας 100 χλμ.», Ψάθα Αττικής, «Θεαγένειος Δρόμος» 100 χλμ. ο Γύρος της Θάσου, «Μινωνικός Άθλος» 140 χλμ. στην Κρήτη, «Δρόμος Αθανάτων» 140 χλμ. Τρίπολη - Καλαμάτα, Κρόνιον Πέρασμα στην Αρκαδία 70 χλμ., Δρόμος Κάστρων Κέρκυρας 63 χλμ., Σαρωνικός Δρόμος 63 χλμ., και σε πολλούς αγώνες βουνού. Συμμετέχει στους μαραθώνιους αγώνες Αθηνών - Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων της Ελλάδας, ενώ έχει τρέξει και στους μαραθώνιους της Κωνσταντινούπολης και του Γκρατς Αυστρίας (εκπροσωπώντας την ΕΛΑΣ το 2014 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μαραθωνίου Αστυνομικών).

Το μεγαλύτερο επίτευγμά του είναι η διαδρομή του στην Τραπεζούντα του Πόντου, όπου έτρεξε συνολικά 1.924 χλμ. σε 27 ημέρες, ξεκινώντας από τον ιερό ναό Παναγίας Σουμελά Καστανιάς Βέροιας και φθάνοντας στην ιερά μονή της Παναγίας Σουμελά της Τραπεζούντας του Πόντου, υπό τη συνεχή ακολουθία-επίβλεψη της τουρκικής αστυνομίας και των δύο ελλήνων συνοδών του.

Επίσης τρέχει διαδρομές τις οποίες αφιερώνει σε άτομα που έχουν ανάγκη, συνεισφέροντας με τον τρόπο του ό,τι μπορεί, όπως τις διαδρομές από Παναγία Σουμελά Βέροιας έως Παναγία Γουμερά Σερρών (170 χλμ.), από Καστανιές Έβρου μέχρι Θεσσαλονίκη (500 χλμ.) αφιερωμένη στους δύο έλληνες στρατιωτικούς, οι οποίοι είχαν κρατηθεί στις τουρκικές φυλακές (ξεκινώντας την ημέρα απελευθέρωσης της Θράκης 14/5/2018 και τερματίζοντας την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων 19/5/2018 στη Θεσσαλονίκη, καθώς και πολλές διαδρομές αφιερωμένες στον ποντιακής καταγωγής Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί.

Από πότε άρχισες να ασχολείσαι με τον αθλητισμό;

Η ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό και ιδιαίτερα με το τρέξιμο ξεκίνησε σχεδόν από τότε που θα έπρεπε να δώσω κάποια αθλήματα για την είσοδό μου στην σχολή Αστυνομίας μετά το λύκειο. Από τότε έτρεχα λίγα χλμ. για «συντήρηση». Στο επίπεδο που έχω φτάσει σήμερα ασχολούμαι τα τελευταία 10 χρόνια, όταν συστάθηκε στην πόλη μου Πτολεμαΐδα ο Σύλλογος Δρομέων Οδοιπόρων Εορδαίας (Σ.Δ.Ο.Ε) και με τη συμμετοχή μας σε διάφορους αγώνες πανελλαδικά, σιγά σιγά ήρθε αυτό το αποτέλεσμα.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες επιτυχίες που έκανες;

Στο επίπεδο που έχω φτάσει, με τον όρο επιτυχία θεωρείται ο τερματισμός σε κάθε μεγάλο δύσκολο και επίπονο αγώνα.

Από την άλλη πλευρά, θεωρώ επιτυχία τον τερματισμό μου ως ο 1ος Έλληνας που έτρεξε σε επίσημη διοργάνωση τον Φειδιππίδειο Άθλο των 500 χλμ. και 2ος γενικής κατηγορίας παγκοσμίως.

Πώς αποφάσισες να τρέξεις μέχρι τον Πόντο;

Ήταν μία σκέψη, ένα όνειρο, ένα τάμα, από τότε που κατάλαβα ότι μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω. Αποφάσισα να κάνω τη διαδρομή αφιερωμένη στους προγόνους μου, στα άταφα κόκαλα που έμειναν στους δρόμους, ως ένα ευλαβικό μνημόσυνο για τις 353.000 ψυχές, μία συγνώμη για τη μεγάλη συμφορά. Είναι η μεγαλύτερη και πιο όμορφη διαδρομή που έχω τρέξει εκτός αγώνα και την ονόμασα «Ση Παναΐας την στράταν». Μία διαδρομή 1.924 χλμ., ξεκινώντας 6/7/2015 από Ελλάδα (Παναγία Σουμελά Βέροιας) έφτασα στον Πόντο τρέχοντας μέχρι την ιερά μονή της Παναγίας Σουμελά στη Ματσούκα-Τραπεζούντας.

Πώς σε αντιμετώπισαν Έλληνες και Τούρκοι;

Για τους ποντιόφωνους στον Πόντο τι να πω; Όσα ευχαριστώ και να πω, είναι λίγα. Μου άνοιξαν τις πόρτες της καρδιά τους και του σπιτιού τους, με είχαν σαν αδελφό τους. Ελληνική ποντιακή φιλοξενία, καταλαβαίνετε! Οι δε Τούρκοι, κυρίως οι αστυνομικοί, από την ημέρα που μπήκα στην Τουρκία, μας είχαν από κοντά όλες τις ώρες. Μάλιστα, σε «δύσκολες» περιοχές το περιπολικό ήταν κοντά μας ακόμη και το βράδυ όταν κοιμόμασταν στο αντίσκηνο. Οι αστυνομικοί, που ήταν ποντιακής καταγωγής, μας έκαναν και τα έξοδα για το φαγητό με ψωμί Τραπεζούντας.

Οι Έλληνες εδώ στην Ελλάδα ένιωθαν περήφανοι, μου έδιναν κουράγιο μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Υπήρξαν και άτομα τα οποία είχαν άλλες απόψεις σχετικά με τη συμπεριφορά μου ως προς το μήνυμα φιλίας και ειρήνης που προσπάθησα να περάσω. Ευχαριστώ τον άνθρωπο που πίστεψε και στήριξε την προσπάθειά μου καθώς και το μητροπολίτη Δράμας κύριο Παύλο.

Φέτος που συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν θα έπρεπε να γίνουν κάποιες εκδηλώσεις και από την ελληνική πολιτεία;

Εννοείται, αυτό είναι υποχρέωση της πολιτείας. Το ελάχιστο ένα μνημόσυνο για τις 353.000 ψυχές. Η μέρα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι η Μεγάλη Παρασκευή των Ποντίων. Όχι χοροί και πανηγύρια, αλλά κοκκία και κερία. Ο κ. Μιχάλης Χαραλαμπίδης, το 1985, από την πόλη μου Πτολεμαΐδα, έθεσε το αίτημα αναγνώρισης της γενοκτονίας και στις 24/2/1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα υπέρ της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων και με το νόμο 2193/1994 καθιερώθηκε η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Όμως ως εδώ. Η πολιτεία μέχρι και σήμερα δεν έκανε κάτι παραπάνω, όπως οι Αρμένιοι.

Εδώ βέβαια έχει μεγάλη ευθύνη και ο οργανωμένος ποντιακός χώρος, ο οποίος συνεχώς διασπάται, ενώ θα έπρεπε ενωμένοι να συνεχίζουμε τον ανιδιοτελή αγώνα ενάντια στην άρνηση της Τουρκίας και την υπονόμευση της Ελλάδας. Δεν αρκεί μία απλή αναφορά στο θέμα κάθε χρόνο.

Τελικά γιατί ΑΕΚ;

Για μένα ΑΕΚ είναι τρία ιερά γράμματα, βγαλμένα από την ψυχή και τα κόκαλα των Ελλήνων. ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά ξεριζωμένη και μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννημένη. ΑΕΚ είναι η συνέχεια της ομάδας που ήρθε από την Κωνσταντινούπολη, έχοντας μέσα της τη φλόγα της προσφυγιάς. ΑΕΚ είναι ένωση ψυχής και σώματος. Δεν είναι ένα απλό αθλητικό σωματείο, μία απλή ποδοσφαιρική ομάδα, ένας απλός σύνδεσμος φιλάθλων και οπαδών. 

Θέλει ψυχή για να είσαι ΑΕΚ, το σώμα δεν μπορεί να δεχτεί κάτι ξένο μέσα του, πρέπει να είναι δικό του, να το νιώθει, πρέπει να υπάρχει ιστορικό και η ΑΕΚ είναι ιστορία! Είναι ευλογία να είσαι ΑΕΚ. Αυτή είναι η δική μου ΑΕΚ. Αυτό σημαίνει και το προσωνύμιο «ΤΕΜΟΝΑΕΚ» γραμμένο στη φανέλα μου όταν τρέχω στους αγώνες. Έχει γίνει το δέρμα μου. Η ΑΕΚ είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου. Έζησα υπέροχες, μοναδικές στιγμές. Αγάπησα, έκλαψα, χάρηκα, φώναξα, νευρίασα, θύμωσα, έκανα τα πάντα για να είμαι κοντά της, όσο μπορούσα, έτρεξα πολλά χιλιόμετρα γι’ αυτήν, ένιωσα όλα τα συναισθήματα μαζί της. Γνώριζα ανθρώπους που την αγαπούν, την πονούν, ζουν γι’ αυτήν και ζουν απ’ αυτήν.

Με συγκίνησε η κίνηση των παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ, οι οποίοι σε ειδική εκδήλωση στο ΟΑΚΑ τίμησαν τις δραστηριότητές μου. Όταν ο Θωμάς Μαύρος μου έδινε την πλακέτα, νόμιζα ότι ο Θεός μου δίνει τις 10 εντολές και από δίπλα οι Νεστορίδης, Παπαϊωάννου, Σεραφείδης, Δημητριάδης και όλοι οι άλλοι, η ιστορία της ΑΕΚ, να χειροκροτούν, ζούσα το μεγαλείο της ΑΕΚ. 

Μου λένε πολλοί φίλοι ότι, αν δεν ήσουν ΑΕΚ, θα σου κάναμε αυτό, θα σου κάναμε εκείνο, αλλά χάνεις πολλά με αυτήν την ΑΕΚ. Ένιωσα άσχημα όταν μου επιτέθηκαν οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ στο μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης, επειδή είχα στη φανέλα μου το σύμβολο της ορθοδοξίας, το οποίο είναι και το σύμβολο της ΑΕΚ. Ε, λοιπόν, όταν ακούω και βλέπω τέτοια πράματα, γίνομαι περισσότερο ΑΕΚ.

Τι μήνυμα θέλεις να στείλεις στους νέους;

Τι άλλο; Να ξεκινήσουν τον αθλητισμό. Αν δεν θέλουν ή δεν μπορούν να τρέξουν, ας ασχοληθούν με ένα άθλημα που τους αρέσει και τους ταιριάζει, αρκεί να αθλούνται, να κινούνται. 

Δεν είναι απαραίτητο επειδή τρέχει ο Α, πρέπει να τρέχει και ο Β. Ο καθένας ας κάνει ό,τι του αρέσει. Όμως σχεδόν μέσα σε όλα τα αθλήματα υπάρχει και λίγο τρέξιμο, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Να μην κοιτούν επιδόσεις, να τρέχουν για την υγεία τους, γιατί τους αρέσει. Ο αθλητισμός είναι υγεία. Ως Πόντιος, θέλω να πω στη νεολαία να ασχολούνται με τις ρίζες μας, με την ιστορία και τον πολιτισμό μας.

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 1-2 Ιουνίου 2019