Του Ιωάννη Γιώργου
Βουλευτή Χαλκιδικής
Η Χαλκιδική αποτελεί διαχρονικά «ναυαρχίδα» του τουρισμού στη Βόρεια Ελλάδα. Με περισσότερους από 100.000 μόνιμους κατοίκους, φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι πολλαπλάσιο πληθυσμό. Η επιτυχία αυτή αποτελεί σημαντικό αναπτυξιακό κεφάλαιο για τον τόπο μας και την εθνική οικονομία. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις σε υποδομές και υπηρεσίες, τις οποίες οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε.
Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς, λοιπόν, το ζητούμενο σήμερα δεν είναι αν θα συνεχίσει να αναπτύσσεται τουριστικά η Χαλκιδική, αλλά με ποιους όρους θα συνεχίσει να αναπτύσσεται. Έχει έρθει η ώρα να περάσουμε από τη λογική της συνεχούς ποσοτικής μεγέθυνσης σε ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης, όπου κάθε νέα επένδυση θα συμβαδίζει με τη φέρουσα ικανότητα του τόπου και θα προστατεύει τους φυσικούς του πόρους.
Δεν πιστεύω πως η Χαλκιδική έχει εξαντλήσει τα όρια της τουριστικής της ανάπτυξης. Πιστεύω, όμως, ότι έχει έρθει η ώρα να περάσουμε από τη λογική της συνεχούς ποσοτικής μεγέθυνσης σε ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης, όπου κάθε νέα επένδυση θα συμβαδίζει με τη φέρουσα ικανότητα του τόπου και θα προστατεύει τους φυσικούς του πόρους.
Το σημαντικότερο, όμως, ζήτημα σήμερα είναι το νερό. Η κλιματική κρίση, η παρατεταμένη ανομβρία, η αυξημένη κατανάλωση κατά τους θερινούς μήνες και η εξάρτηση πολλών περιοχών από γεωτρήσεις επιβαρύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα. Γι' αυτό απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης των υδάτινων πόρων, με έργα που θα δώσουν μόνιμες λύσεις και όχι προσωρινές παρεμβάσεις. Η επιτάχυνση των μεγάλων έργων ύδρευσης, η αντικατάσταση των παλαιών δικτύων – όπου οι απώλειες νερού σε ορισμένες περιοχές εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα υψηλές – καθώς και η αναβάθμιση των βιολογικών καθαρισμών αποτελούν απόλυτη προτεραιότητα. Προς αυτήν την κατεύθυνση, η αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών, όπως οι μονάδες αφαλάτωσης όπου αυτό είναι τεχνικά και περιβαλλοντικά εφικτό, μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας μόνιμης και αξιόπιστης λύσης για την αντιμετώπιση των φαινομένων λειψυδρίας, ιδιαίτερα στις παράκτιες και έντονα τουριστικές περιοχές. Σε συνδυασμό με την ορθολογική διαχείριση των υδάτινων πόρων και την υλοποίηση των απαραίτητων έργων υποδομής, μπορεί να ενισχύσει ουσιαστικά την υδατική ασφάλεια της Χαλκιδικής τα επόμενα χρόνια. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποίησα σειρά επαφών με την ΕΥΑΘ και τα συναρμόδια Υπουργεία, προκειμένου να ενισχυθεί ο συντονισμός και ο διάλογος με τους Δήμους, που έχουν την ευθύνη της διαχείρισης των δικτύων, με απώτερο στόχο τον σχεδιασμό, τη χρηματοδότηση, αλλά και την υλοποίηση – στο τέλος – των αναγκαίων έργων.
Εξίσου σημαντική είναι και η αναβάθμιση των μεταφορικών υποδομών. Οι κυκλοφοριακές πιέσεις που παρατηρούνται κάθε καλοκαίρι, ιδιαίτερα στους οδικούς άξονες προς Ιερισσό – Άγιο Όρος, Κασσάνδρα και Σιθωνία, καταδεικνύουν ότι απαιτούνται νέες παρεμβάσεις στο οδικό δίκτυο, σύγχρονα συστήματα διαχείρισης της κυκλοφορίας, αλλά και σοβαρή συζήτηση για την ανάπτυξη οργανωμένων μέσων μαζικής μεταφοράς από τη Θεσσαλονίκη προς την Χαλκιδική. Η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούργια. Εδώ και χρόνια έχω υποστηρίξει ότι η Χαλκιδική χρειάζεται έναν διαφορετικό συγκοινωνιακό σχεδιασμό και με γνώμονα αυτή τη λογική, ήδη από τη θητεία μου ως αντιπεριφερειάρχης, είχα εισηγηθεί τη διερεύνηση μιας σιδηροδρομικού τύπου προαστιακής σύνδεσης της Θεσσαλονίκης με τα Νέα Μουδανιά, σε συνδυασμό με το αεροδρόμιο «Μακεδονία». Μια τέτοια υποδομή θα μπορούσε να αποτελέσει μακροπρόθεσμη επένδυση στρατηγικής σημασίας, αποσυμφορώντας το οδικό δίκτυο κατά τους θερινούς μήνες, διευκολύνοντας τις μετακινήσεις κατοίκων και επισκεπτών, ενισχύοντας τη βιώσιμη κινητικότητα και αναβαθμίζοντας συνολικά την προσβασιμότητα της Χαλκιδικής. Είναι μια πρόταση που αξίζει να επανέλθει στον δημόσιο διάλογο με σύγχρονους όρους, στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδίου μεταφορών για τη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας.
Στον τομέα της υγείας, η πρόκληση είναι εξίσου μεγάλη. Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκιδικής, τα Κέντρα Υγείας και οι περιφερειακές δομές καλούνται κάθε καλοκαίρι να εξυπηρετήσουν πληθυσμό πολλαπλάσιο του μόνιμου. Ως βουλευτής ανέδειξα εγκαίρως τις ανάγκες στελέχωσης και, μέσα από διαρκείς παρεμβάσεις και συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και την 4η ΥΠΕ, προχώρησε όχι μόνο η προκήρυξη νέων θέσεων ιατρικού, νοσηλευτικού και επικουρικού προσωπικού για τις δομές υγείας του νομού, αλλά χρηματοδοτήθηκαν και έργα εκατομμυρίων ευρώ για το Γενικό Νοσοκομείο και τα πέντε Κέντρα Υγείας, τα οποία αναβαθμίζουν ουσιαστικά την εικόνα και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Παράλληλα, μια διαχρονική διεκδίκηση της Χαλκιδικής έγινε πραγματικότητα με την επιχειρησιακή παρουσία του ΕΚΑΒ στον νομό, ενισχύοντας καθοριστικά την άμεση προνοσοκομειακή φροντίδα και τον χρόνο ανταπόκρισης στα επείγοντα περιστατικά, ιδιαίτερα κατά τη θερινή περίοδο, όταν οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται.
Σημαντικές παρεμβάσεις απαιτούνται και στη διαχείριση των απορριμμάτων. Η εποχική αύξηση του πληθυσμού συνεπάγεται πολλαπλάσιο όγκο αποβλήτων, ασκώντας σημαντικές πιέσεις στις υποδομές και στις υπηρεσίες καθαριότητας των Δήμων. Για τον λόγο αυτό, οι Δήμοι πρέπει να στηριχθούν με περισσότερους οικονομικούς πόρους, σύγχρονο εξοπλισμό και αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου για την αντιμετώπιση της ανεξέλεγκτης απόθεσης μπάζων και άλλων αποβλήτων. Πέραν τούτου όμως, οφείλουμε να περάσουμε από τη λογική της απλής ενημέρωσης των πολιτών σε μια ουσιαστική θεσμική κατοχύρωση της ανακύκλωσης, με σαφείς κανόνες, αποτελεσματικούς μηχανισμούς παρακολούθησης και ελέγχου της εφαρμογής τους, αλλά και κίνητρα που θα ενισχύουν την ενεργή συμμετοχή πολιτών, επιχειρήσεων και φορέων.
Υπηρέτησα τη Χαλκιδική επί δώδεκα χρόνια ως αντιπεριφερειάρχης και σήμερα έχω την τιμή να την εκπροσωπώ στη Βουλή των Ελλήνων. Η εμπειρία αυτή μου επιτρέπει να γνωρίζω ότι τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με ευχολόγια αλλά με επιμονή, συνεργασία και συνεχή διεκδίκηση. Το ίδιο αποδεικνύει και η μέχρι σήμερα κοινοβουλευτική μου δραστηριότητα, είτε αφορά την ενίσχυση των δομών υγείας, είτε τα ζητήματα των υδάτινων πόρων, είτε τις υποδομές και την αγροτική οδοποιία της Χαλκιδικής.
Η Χαλκιδική δεν χρειάζεται λιγότερη ανάπτυξη. Χρειάζεται καλύτερα σχεδιασμένη ανάπτυξη. Αν επενδύσουμε έγκαιρα σε σύγχρονες δημόσιες υποδομές, τότε θα διασφαλίσουμε ότι ο τόπος μας θα συνεχίσει να αποτελεί κορυφαίο τουριστικό προορισμό, χωρίς να υποβαθμίζεται η ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων και χωρίς να διακυβεύεται το φυσικό κεφάλαιο που αποτελεί το μεγαλύτερο συγκριτικό μας πλεονέκτημα.
