Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Θετικό νέο για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, αλλά και για τη Θεσσαλονίκη γενικότερα είναι η φύτευση δύο χιλιάδων δέντρων η οποία ξεκίνησε χθες, με τα πρώτα πεντακόσια να φυτεύονται στο χώρο μπροστά από την κεντρική βιβλιοθήκη και κατά μήκος της Νέας Εγνατίας.
Η πρωτοβουλία εντάσσεται στο πλαίσιο συνεργειών του πανεπιστημίου με το δήμο Θεσσαλονίκης ο οποίος πρόκειται να διαθέσει άλλα πεντακόσια δέντρα το προσεχές διάστημα, συνέργειες οι οποίες θα απλωθούν και σε άλλους τομείς. Όσον αφορά τη συγκεκριμένη δράση, κάθε δέντρο που προστίθεται στο φτωχό απόθεμα πρασίνου της πόλης είναι ασφαλώς πολύτιμο. Και όπως ειπώθηκε στη διάρκεια της χθεσινής τελετής, παρουσία του δημάρχου Στέλιου Αγγελούδη και του πρύτανη Κυριάκου Αναστασιάδη, την τελευταία διετία φυτεύτηκαν στην πόλη περισσότερα από είκοσι χιλιάδες δέντρα.
Από τα πεντακόσια τα οποία θα ριζώσουν στο πανεπιστήμιο, ένα ξεχωρίζει. Πρόκειται για μια αγριοκερασιά η οποία είναι αφιερωμένη στη μνήμη των δεκατριών φοιτητών και φοιτητριών του ΑΠΘ που έχασαν τη ζωή τους στο σοκαριστικό δυστύχημα των Τεμπών. Προφανώς και η χρονική στιγμή που επιλέχθηκε γι’ αυτή τη δράση, μία ημέρα πριν από την τρίτη μαύρη επέτειο του δυστυχήματος, έχει το συμβολισμό της. Ωστόσο, νομίζω ότι το ΑΠΘ μπορεί, και οφείλει, να αναλάβει και άλλες πρωτοβουλίες προκειμένου να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών του.
Το πρώτο, που θα έπρεπε να έχει κάνει ήδη, εδώ και περίπου δύο χρόνια, είναι να “φυτεύσει” άλλα δεκατρία δέντρα, αυτά που έχει φιλοτεχνήσει ο γνωστός γλύπτης και ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ, Κώστας Βαρώτσος. Ένα έργο αφιερωμένο στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν, το οποίο δυστυχώς παραμένει ακόμη στα αζήτητα.
Έχουμε γράψει αρκετές φορές γι’ αυτό, για την αβελτηρία, ή και απροθυμία, όλων των πρυτανικών αρχών από το 2023 έως σήμερα να προχωρήσουν στην εγκατάσταση του μνημείου και δυσκολεύομαι πραγματικά να καταλάβω το λόγο αυτής της διστακτικότητας.
Όμως, υπάρχουν και άλλες πρωτοβουλίες τις οποίες μπορεί να αναλάβει το πανεπιστήμιο για να τιμήσει τη μνήμη των δεκατριών παιδιών του. Μπορούν, για παράδειγμα, τα Τμήματα στα οποία φοιτούσαν οι αδικοχαμένοι φοιτητές και φοιτήτριες να θεσπίσουν ειδικά ακαδημαϊκά βραβεία τα οποία να φέρουν το όνομα των δεκατριών παιδιών. Με τον τρόπο αυτό η μνήμη τους, αλλά και η θύμηση αυτού του τρομακτικού δυστυχήματος θα παραμείνουν ζωντανές στο διηνεκές.
Και κάτι ακόμη, με αφορμή τη χθεσινή δενδροφύτευση η οποία μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για την περιβαλλοντική και αισθητική αναβάθμιση του πανεπιστημιακού campus. Μία από τις επόμενες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε να είναι η έξωση των ΙΧ από το ΑΠΘ το οποίο λειτουργεί εδώ και δεκαετίες ως υπαίθριο, δωρεάν πάρκινγκ. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό θα ξεβολέψει αρκετούς, όμως άλλες είναι οι ανάγκες που οφείλει να υπηρετεί το πανεπιστήμιο και όχι η στάθμευση. Άλλωστε, εδώ και ενάμιση χρόνο υπάρχει πλέον και το μετρό, δύο σταθμοί του οποίου εξυπηρετούν το ΑΠΘ.
