Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Τις τελευταίες ημέρες ακούω συνεχώς συζητήσεις για τα πτυχία των βουλευτών, με αφορμή την υπόθεση Λαζαρίδη. Ομολογώ ότι κάποια στιγμή με έπιασε κι εμένα αυτή η περιέργεια: τι δηλώνουν τελικά οι ίδιοι; Έτσι, βρήκα λίγο χρόνο, έψαξα, ξαναθυμήθηκα και ιδού τι προκύπτει, τουλάχιστον για τους Θεσσαλονικείς που κοίταξα πιο προσεκτικά.
Πρώτος και καλύτερος όχι μόνο γιατί είναι ο πρωθυπουργός, αλλά ακαδημαϊκά μιλώντας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης που είναι της Ivy League (για όσους δεν ξέρουν, είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ελίτ των Πανεπιστημίων της Αμερικής) καθώς έχει σπουδάσει στο Harvard, με μεταπτυχιακά στο Stanford.
Ο Σταύρος Καλαφάτης είναι πτυχιούχος Νομικής του ΑΠΘ, όπως και ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας αλλά και η Άννα Ευθυμίου. Δικηγόρος με πτυχίο του ΑΠΘ και ο Δημήτρης Κούβελας, ο Διαμαντής Γκολιδάκης είναι καρδιολόγος και πανεπιστημιακός και ο Στράτος Σιμόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός. Η Έλενα Ράπτη δήλωνε απόφοιτος ψυχολογίας (χωρίς άλλα), ενώ το πτυχίο της είναι του Ανοιχτού Πανεπιστημίου και στον ελληνικό πολιτισμό!
Από την άλλη πλευρά, η Κατερίνα Νοτοπούλου έκανε σπουδές ψυχολογίας στο ΑΠΘ η Ράνια Θρασκιά έχει σπουδάσει επίσης Ψυχολογία χωρίς να αναφέρει που, ενώ ο Χρήστος Γιαννούλης αρκέστηκε στην πορεία του ως δημοσιογράφος. Ο Κυριάκος Βελόπουλος μάλλον είναι αυτοδίδακτος με πορεία (κι όχι πτυχία) στον χώρο των ΜΜΕ και της... επιχειρηματικότητας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι μηχανικός, απόφοιτος του Πολυτεχνείου Ξάνθης, ο Γιάννης Δελής του ΚΚΕ είναι φιλόλογος, ενώ ο Μιχάλης Χουρδάκης είναι καθηγητής στο Τμήμα Ιατρικής του ΑΠΘ και ο Σάκης Ρακοβαλής της «Νίκης» έχει τελειώσει Φυσικό στο ΑΠΘ.
Τα γράφω όλα αυτά και συνειδητοποιώ ότι, τελικά, το πτυχίο από μόνο του δεν λέει και πολλά. Δεν είναι αυτό που θα καθορίσει αν κάποιος θα είναι καλός υπουργός ή αποτελεσματικός βουλευτής. Η πολιτική απαιτεί πολύ περισσότερα και πολύ πιο σύνθετα πράγματα.
Το ζήτημα, για μένα, είναι αλλού. Είναι στο «φούσκωμα», στις ασάφειες, στα μισόλογα και –σε ορισμένες περιπτώσεις– στα ψέματα. Δεν είναι κακό να μην έχεις πτυχίο. Κακό είναι να αφήνεις να εννοηθεί ότι έχεις κάτι που δεν έχεις, πόσο μάλλον να πλαστογραφείς.
Και για να είμαι δίκαιος, υπάρχουν άνθρωποι που δεν σπούδασαν γιατί δεν μπορούσαν. Γιατί η ζωή τους το έφερε αλλιώς. Υπάρχει το παράδειγμα εν ενεργεία βουλευτίνας που αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο στα 14 της, αλλά αργότερα, ως ενήλικη και μητέρα, κατάφερε να πάρει πτυχίο από την Πάντειο. Αυτό, για μένα, λέει κάτι. Τουλάχιστον για τη θέληση και τις δικαιολογίες κάποιων.
Αντίθετα, όταν μιλάμε για ανθρώπους που δεν στερήθηκαν ευκαιρίες, που δεν πέρασαν ιδιαίτερες δυσκολίες, τότε το ζήτημα είναι διαφορετικό. Όχι γιατί δεν πήραν πτυχίο – δικαίωμά τους. Αλλά γιατί συχνά επιλέγουν να το παρουσιάσουν αλλιώς.
Στο τέλος της ημέρας, δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος έχει σπουδάσει στο Harvard ή αν έχει μόνο απολυτήριο λυκείου. Με ενδιαφέρει να ξέρω την αλήθεια. Γιατί η εμπιστοσύνη στην πολιτική δεν χτίζεται με τίτλους, αλλά με ειλικρίνεια.
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 26.04.2026
