Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Χθες είδε το φως της δημοσιότητας μία δημοσκόπηση αθηναϊκής εταιρείας δημοσκοπήσεων (σ.σ. GPO), για λογαριασμό αθηναϊκού μέσου ενημέρωσης (σ.σ. iefimerida.gr), η οποία αφορούσε το θέμα της ανάπλασης της ΔΕΘ που είναι μείζον, για τη Θεσσαλονίκη. Αυτό κατ' αρχάς είναι θετικό γιατί δείχνει ότι οι Αθηναίοι μάς έχουν στο νου τους. Ο χρόνος διενέργειας και δημοσιοποίησης των αποτελεσμάτων της έρευνας, δύο ημέρες πριν να αποφασίσει το Δημοτικό Συμβούλιο για το δημοψήφισμα, με καθιστά τουλάχιστον επιφυλακτικό. Όχι ως προς τις προθέσεις αυτών που την παρήγγειλαν, αυτές είναι προφανείς και κινούνται εντός του παιχνιδιού. Ο καθένας με τα όπλα του.
Άλλωστε, και η πλευρά των υποστηρικτών του δημοψηφίσματος διακινεί, αραιά και που, μια αντίστοιχη δημοσκόπηση (σ.σ. Palmos Analysis) στην οποία εμφανίζεται το 83% να τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Με τη διαφορά, όμως, ότι η συγκεκριμένη έρευνα έγινε στο σύνολο του πολεοδομικού συγκροτήματος, την περίοδο 28 Μαΐου – 3 Ιουνίου 2025, όταν υπήρχε ακόμη ως πρόταση του Υπερταμείου η ανάπλαση με ξενοδοχείο, με εμπορικό-επιχειρηματικό κέντρο, με ΣΔΙΤ και με μόλις 60 στρέμματα για υποτιθέμενο πάρκο. Ωστόσο, ακόμη και σε εκείνη τη δημοσκόπηση η πρόταση του Υπερταμείου υπερίσχυε (40%), έναντι της πρότασης του δημοψηφίσματος (30%) και της πλήρους μετεγκατάστασης της ΔΕΘ εκτός πόλης (28%).
Η επιφυλακτικότητά μου όσον αφορά τη χθεσινή δημοσκόπηση εδράζεται σε ένα θεμελιώδες, κατά τη γνώμη μου, εύρημα, πάνω στο οποίο ξετυλίγεται στη συνέχεια όλη η έρευνα. Αναφέρομαι στις απαντήσεις που δόθηκαν στο ερώτημα «Γνωρίζετε τι προβλέπει η πρόταση της ανάπλασης της ΔΕΘ-HELEXPO;» όπου το 62,1% απαντά καταφατικά (22% ναι, 40,1% μάλλον ναι) και το 37,2% απαντά αρνητικά (13,2% όχι, 24% μάλλον όχι). Δηλαδή, καλή γνώση για το σχέδιο ανάπλασης έχει μόλις ένας στους πέντε. Οι υπόλοιποι, είτε το βλέπουν θετικά είτε αρνητικά απαντούν “στο περίπου”. Κατόπιν αυτού παρέλκει κάθε άλλη συζήτηση για τα υπόλοιπα ευρήματα.
Είμαι βέβαιος ότι ανάλογες απαντήσεις θα είχαμε και σε παρόμοια δημοσκόπηση στην οποία θα ετίθετο προς κρίση η πρόταση την οποία προκρίνει η Οργανωτική Επιτροπή του Δημοψηφίσματος. Και είναι πολύ λογικό καθώς καμία από τις δύο προτάσεις δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί πλήρως και δεν έχουν παρουσιαστεί επαρκώς, ώστε η όποια κρίση να είναι ασφαλής. Η πλευρά του Υπερταμείου μιλά για δύο νέα κτίρια (εκθεσιακά περίπτερα) και ένα συνεδριακό (ανακαίνιση του «Ι. Βελλίδης»), για διατήρηση των κτιρίων του ΜΟΜuS και Esso Pappas, του Παλέ και του πύργου του ΟΤΕ και για 120 στρέμματα χώρου για πάρκο.
Η πρόταση της ΟΕΔ μιλά για διατήρηση των ήπιων εκθέσεων σε κάποια από τα σημερινά κτίρια, χωρίς να έχει δημοσιοποιηθεί ακόμη ποια ακριβώς είναι αυτά, που είναι τοποθετημένα, πόσα τετραγωνικά καταλαμβάνουν και πόσα αθροίζονται στο σύνολό τους. Θα παραμείνουν επίσης, το Παλέ, ο πύργος του ΟΤΕ, το ΜΟΜuS και 150 στρέμματα για πάρκο. Όπως παρατηρείται, οι δύο προτάσεις έχουν αρκετά κοινά σημεία, θα έλεγα και ταυτίσεις ως προς κάποια από τα σημερινά κτίρια. Όμως, καμία από τις δύο δεν τις έχουμε δει να προβάλλονται στο πεδίο, με εγκυρότητα και ακρίβεια (όχι με προπαγανδιστικού τύπου τσαπατσουλιές και αναπαραστάσεις ΑΙ) ώστε να μπορούμε να αντιληφθούμε πόσος θα είναι τελικά ο διαθέσιμος χώρος για ενιαίο πάρκο και όχι για πράσινο γενικώς και αορίστως.
Όταν, λοιπόν, αυτές οι αοριστίες καθιστούν μειωμένης χρησιμότητας τις δημοσκοπήσεις, διερωτώμαι πώς είναι δυνατόν να προχωρήσουμε σε κάτι πολύ σπουδαιότερο, όπως είναι το δημοψήφισμα. Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα προτείνει η συζήτηση περί δημοψηφίσματος να «παγώσει» για ένα μικρό χρονικό διάστημα τριών, τεσσάρων μηνών έως ότου οι δύο πλευρές θα είναι σε θέση να άρουν κάθε αοριστία, κάθε θολό σημείο των προτεινόμενων σχεδίων. Ο χρόνος αυτός, σε συνδυασμό με την αποφόρτιση που θα υπάρξει, θα δώσει τη δυνατότητα για μια νηφάλια συζήτηση, στη βάση των αρκετών κοινών σημείων που έχουν οι δύο προτάσεις, ώστε να καταλήξουν από κοινού στη βέλτιστη λύση για τη Θεσσαλονίκη. Ας το σκεφτούν. Υπάρχει ακόμη καιρός (έστω πολύ λίγος).
