Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Όλες τις προηγούμενες ημέρες έγινε πολλή συζήτηση σχετικά με την επικείμενη έναρξη της δίκης για το δυστύχημα των Τεμπών.
Την πυροδότησαν δηλώσεις παραγόντων της, όπως η συνήγορος Ζωή Κωνσταντοπούλου, καθώς και ορισμένοι εκ των συγγενών των θυμάτων οι οποίοι αμφισβητούν ότι μέσω αυτής της ακροαματικής διαδικασίας θα αποδοθεί δικαιοσύνη.
Πριν ακόμη ξεκινήσει η δίκη, έσπευσαν να εκδώσουν την ετυμηγορία τους. Είναι προφανές ότι ορισμένοι έχουν προσωπική ατζέντα και αυτήν θέλουν να υπηρετήσουν πρωτίστως.
Το θέμα είναι τι κάνουν όλοι οι υπόλοιποι οι οποίοι εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη και θέλουν να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί η δίκη. Τι κάνει πρωτίστως η κυβέρνηση και ειδικότερα το υπουργείο Δικαιοσύνης για να εξασφαλίσει τις δέουσες συνθήκες για την απρόσκοπτη εξέλιξη της ακροαματικής διαδικασίας. Δυστυχώς, όσα συνέβησαν χθες στη Λάρισα, κατά την έναρξη της δίκης, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί εκείνων που έχουν στόχο να την τορπιλίσουν.
Την περίοδο της πανδημίας είδαμε στην Κίνα, να στήνονται μέσα σε λίγες μέρες ολόκληρα νοσοκομεία προκειμένου να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες σε νοσηλεία.
Εντάξει, δεν είμαστε Κίνα, δεν έχουμε την επιχειρησιακή δυνατότητα εκείνου του “επιτελικού κράτους”, όμως, το δικό μας “επιτελικό κράτος”, είχε μπροστά του 1.119 μέρες για να οργανώσει μια αίθουσα, κατάλληλη να φιλοξενήσει μια από τις πλέον πολύκροτες δίκες της σύγχρονης ιστορίας μας.
Και παρά την τεράστια χρονική άνεση τα έκανε θάλασσα. Από ανικανότητα, αδιαφορία, σκοπιμότητα, μικρή σημασία έχει. Το αποτέλεσμα ήταν αποκρουστικό.
Υπήρξαν, μάλιστα, συγγενείς θυμάτων οι οποίοι αναγκάστηκαν να καθίσουν στις θέσεις των απόντων κατηγορουμένων. Αυτό κι αν είναι ύβρις.
Οι αριθμοί που έδωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης αποκαλύπτουν ότι η χωρητικότητα και η χωροταξία της αίθουσας δεν δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή της δίκης.
Ακόμη και εάν κάποια στιγμή χωρέσουν οριακά στην αίθουσα δικαστές, κατηγορούμενοι και δικηγόροι, δεν μπορεί να λείπουν από αυτήν οι συγγενείς των θυμάτων και οι επιζώντες. Δεν μπορεί να βρίσκονται σε άλλο επίπεδο, παρακολουθώντας την ακροαματική διαδικασία από τις οθόνες, αποκομμένοι από τους νομικούς εκπροσώπους τους.
Όπως δεν μπορούν να λείπουν και οι δημοσιογράφοι, φυσικά χωρίς κάμερες και φωτογραφικές μηχανές που έτσι κι αλλιώς απαγορεύονται.
Οι δημοσιογράφοι, όπως συμβαίνει σε κάθε δίκη, πρέπει να είναι στην αίθουσα όπου αυτή διεξάγεται, ώστε να παρακολουθούν και να καταγράφουν εκ του σύνεγγυς κάθε αντίδραση, κάθε λεπτομέρεια, ακόμη και κάθε σύσπαση του προσώπου οποιουδήποτε παράγοντα της δίκης.
Μόνον έτσι εξασφαλίζεται η δημοσιότητα της ακροαματικής διαδικασίας, αναγκαία παράμετρος για κάθε δίκη.
Το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει υποχρέωση να διασφαλίσει την ομαλή διεξαγωγή της ακροαματικής διαδικασίας, ξεκινώντας από το αυτονόητο, από την καταλληλότητα της αίθουσας. Τεχνικές λύσεις υπάρχουν, προϋποθέτουν όμως την ύπαρξη πολιτικής βούλησης.
