Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Έχω γράψει κατ’ επανάληψη ότι το δημογραφικό είναι μία ισχυρή βόμβα στα θεμέλια της Ελλάδας. Αυτή την κραυγή αγωνίας που εκφράζουν όσοι βλέπουν τη δημογραφική κατάρρευση της χώρας μας, ήρθε αυτή την εβδομάδα να επιβεβαιώσει η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για όλες τις χώρες της Ευρώπης. Ειδικά τα πράγματα για την Ελλάδα είναι απογοητευτικά καθώς εκτιμάται ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας αναμένεται να πέσει στα 7,6 εκατομμύρια το 2080 από τα 10,4 εκατομμύρια που ήταν το 2025.
Σύμφωνα, μάλιστα, με την έκθεση της Κομισιόν, ανά δεκαετία αυτή η μείωση του πληθυσμού θα είναι όλο και πιο μεγάλη. Το 2030 θα έχουμε στην Ελλάδα πληθυσμό 10,2 εκατομμύρια, το 2040 9,7 εκατομμύρια, το 2050 9,2 εκατομμύρια, το 2060 8,6 εκατομμύρια, το 2070 8 εκατομμύρια για να φτάσουμε το 2080 στα 7,6 εκατομμύρια.
Φυσικό επακόλουθο της μείωσης των γεννήσεων είναι η γήρανση του πληθυσμού με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το ασφαλιστικό μας σύστημα και την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης που θεωρείται βέβαιη ότι θα γίνει αργά ή γρήγορα.
Και ενώ το δημογραφικό γίνεται πλέον ευρωπαϊκό πρόβλημα, στη χώρα μας ουδόλως απασχολεί να αντιμετωπιστεί δομικά από την κυβέρνηση. Δεν υποτιμώ τα μέτρα τα οποία ελήφθησαν τα τελευταία χρόνια αλλά δυστυχώς οι αριθμοί δείχνουν ότι δεν έδρασαν αποτελεσματικά. Το δημογραφικό είναι συνάρτηση πλέον του στεγαστικού που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις στη χώρα μας αλλά και της συνεχιζόμενης ακρίβειας. Νέοι άνθρωποι επιστρέφουν στην πατρική οικία διότι αδυνατούν να συντηρήσουν ένα σπίτι. Και πως να συντηρήσεις μόνος σου ένα σπίτι με μέσο ενοίκιο στα 600 ευρώ έχοντας έναν μισθό στα 800 ευρώ; Η γενιά των 30 στην Ελλάδα δεν σκέφτεται τη συμβίωση και ακόμα περισσότερο δεν σκέφτεται τη γέννηση ενός παιδιού.
Το δημογραφικό πρέπει να αντιμετωπιστεί ως εθνικό θέμα και χρειάζονται τολμηρές, δομικές αποφάσεις που να έχουν τη συναίνεση όλου του πολιτικού κόσμου. Μόνο έτσι θα σταλεί ένα μήνυμα στήριξης των νέων οικογενειών παράλληλα με τη γενικότερη δομική στήριξη του θεσμού της οικογένειας. Και η στήριξη αυτή δεν μπορεί να γίνεται με επικοινωνιακούς όρους ή με θεσμοθέτηση υπουργείων αλλά με γενναίες πράξεις. Μόνο τότε από τα συντρίμμια της επικείμενης κατάρρευσης μπορεί να προκύψει κάτι αισιόδοξο για το αύριο της χώρας.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 08.11.2026
