Γράφει ο Πέτρος Παππάς
Βουλευτής Κιλκίς με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ
Η δυτική Θεσσαλονίκη δεν ζητά προνόμια. Ζητά το αυτονόητο. Ζητά ισοτιμία, σεβασμό και έναν πραγματικό σχεδιασμό που να αντιμετωπίζει τους κατοίκους της ως ισότιμους πολίτες αυτής της πόλης.
Για δεκαετίες, όμως, η δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζεται σαν η «άλλη» Θεσσαλονίκη. Σαν η μισή πόλη που μπορεί να περιμένει. Που μπορεί να ανεχθεί περισσότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση, λιγότερες υποδομές, χειρότερες συγκοινωνίες, λιγότερους δημόσιους χώρους, λιγότερες επενδύσεις και τελικά λιγότερες ευκαιρίες.
Αυτό αποτυπώθηκε ξεκάθαρα και στην επιτυχημένη ημερίδα που διοργάνωσε πρόσφατα η «ΜτΚ», όπου από επίσημα κυβερνητικά χείλη, ουσιαστικά επιβεβαιώθηκε ότι ο σχεδιασμός για την επέκταση του Μετρό στη βορειοδυτική Θεσσαλονίκη, στον άξονα της Λαγκαδά και προς το Παπαγεωργίου, μπαίνει στον πάγο χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
Οι κάτοικοι της δυτικής Θεσσαλονίκης άκουσαν ακόμη μία φορά ότι ο σχεδιασμός των έργων για τις περιοχές τους μετατίθεται για το μέλλον, ενώ η πόλη συνεχίζει να αναπτύσσεται με δύο διαφορετικές ταχύτητες.
Περιοχές όπως η Νεάπολη, η Πολίχνη, οι Συκιές, ο Εύοσμος, το Κορδελιό και η Σταυρούπολη παραμένουν εκτός ενός σοβαρού σχεδιασμού μέσων σταθερής τροχιάς, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για κάποιες από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της χώρας.
Οι πολίτες της δυτικής Θεσσαλονίκης έχουν κουραστεί να ακούν εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα. Έχουν κουραστεί να ακούν ότι «έρχονται έργα», ενώ στην πράξη παραμένουν αποκλεισμένοι από τον συγκοινωνιακό χάρτη της πόλης.
Όμως το πρόβλημα της δυτικής Θεσσαλονίκης δεν είναι μόνο συγκοινωνιακό. Είναι βαθιά αναπτυξιακό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό.
Η δυτική Θεσσαλονίκη είναι ίσως το πιο δυναμικό κομμάτι της πόλης. Είναι οι περιοχές όπου ζουν χιλιάδες νέοι άνθρωποι, εργαζόμενοι, οικογένειες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες. Είναι οι περιοχές που κρατούν ζωντανή την παραγωγική και κοινωνική δραστηριότητα της Θεσσαλονίκης.
Και παρ’ όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, βασικές υποδομές θεωρούνται πολυτέλεια.
Η αλήθεια είναι σκληρή: Η δυτική Θεσσαλονίκη παραμένει πολιτικά υποεκπροσωπούμενη. Για χρόνια, άνθρωποι που δεν είχαν πραγματική βιωματική σχέση με τις δυτικές συνοικίες εκπροσωπούσαν στην Βουλή και στην κυβέρνηση την Θεσσαλονίκη, χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν πλήρως τα καθημερινά της προβλήματα της δυτικής της μεριάς. Και αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα.
Ως άνθρωπος που μεγάλωσε στη δυτική Θεσσαλονίκη, που έζησε τις δυσκολίες των μετακινήσεων, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, την έλλειψη υποδομών, αλλά και τη δυναμική αυτού του τόπου, πιστεύω βαθιά ότι η περιοχή αξίζει κάτι καλύτερο.
Η δυτική Θεσσαλονίκη δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Ζητά να πάψει να θεωρείται η «πίσω πλευρά» της πόλης. Ζητά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης, σύγχρονες συγκοινωνίες, καθαρό περιβάλλον, περισσότερα σχολεία και δημόσιες υποδομές, ασφάλεια, επενδύσεις στις γειτονιές της και μια ισχυρή πολιτική φωνή που θα διεκδικεί σταθερά και ουσιαστικά όσα δικαιούνται οι άνθρωποί της.
Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να προχωρήσει πραγματικά μπροστά, όσο η μισή της πόλη μένει πίσω.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 24.05.2026
