Η αποστολική περικοπή της Κυριακής Δ’ Ματθαίου (Ρωμ. 6:18-23) προβάλλει μία θεμελιώδη αλήθεια της χριστιανικής πίστεως: η σωτηρία που προσφέρει ο Χριστός δεν αφορά μόνο την ψυχή, αλλά ολόκληρο τον άνθρωπο, ψυχή και σώμα. Ο απόστολος Παύλος περιγράφει τη μετάβαση από τη δουλεία της αμαρτίας στην ελευθερία της δικαιοσύνης, καλώντας τους πιστούς να αφιερώσουν όλες τις δυνάμεις της ύπαρξής τους στον Θεό: «Όπως διαθέσατε τα μέλη του σώματός σας δούλα στην ακαθαρσία και στην ανομία, έτσι τώρα διαθέστε τα μέλη σας δούλα στη δικαιοσύνη, που οδηγεί στον αγιασμό» (Ρωμ. 6:19).
Η προτροπή αυτή φανερώνει ότι το σώμα δεν αποτελεί εμπόδιο στο έργο της σωτηρίας. Αντίθετα, συμμετέχει ενεργά στην πορεία του ανθρώπου προς το Θεό. Με το σώμα προσευχόμαστε, νηστεύουμε, διακονούμε και εκφράζουμε την αγάπη μας στον συνάνθρωπο. Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι ολόκληρος ο άνθρωπος αποτελεί ναό του Θεού. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος γράφει: «Δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί μέσα σας;» (Α’ Κορ. 6:19). Η χριστιανική ζωή, επομένως, δεν περιορίζεται σε εσωτερικές διαθέσεις ή πνευματικές αναζητήσεις, αλλά εκφράζεται έμπρακτα μέσα από τις καθημερινές επιλογές και τον τρόπο ζωής μας.
Η αλήθεια αυτή συνδέεται άμεσα με την πίστη στην Ανάσταση. Ο Χριστός, προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση για να τη θεραπεύσει και να τη δοξάσει, ανακαινίζοντας ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου. Ο ίδιος διακηρύσσει: «Έρχεται ώρα που όλοι όσοι βρίσκονται στα μνήματα θα ακούσουν τη φωνή Του και θα βγουν από αυτά» (Ιωάν. 5:28-29). Η αιώνια ζωή είναι η ολοκληρωμένη κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό, στην οποία μετέχει και το δοξασμένο σώμα.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας ανέπτυξαν ιδιαίτερα αυτή τη διδασκαλία. Ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου γράφει: «Το σώμα δεν στερείται τη συμμετοχή στη σωτηρία, αφού και αυτό σώζεται και ανασταίνεται» (Κατά Αιρέσεων, Ε΄, 14, 2). Η σωτηρία, επομένως, αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο, αφού ολόκληρος ο άνθρωπος τραυματίστηκε από την αμαρτία.
Ωστόσο, η ελευθερία από την αμαρτία δεν αποκτάται χωρίς προσωπικό αγώνα. Ο Θεός προσφέρει τη χάρη Του, αλλά ζητά και τη δική μας ελεύθερη ανταπόκριση και συνεργασία. Ο Κύριος λέγει: «Εάν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου» (Ιωάν. 14:15). Και η αγάπη προς τον Θεό εκφράζεται με προσευχή, μετάνοια, εγκράτεια, ελεημοσύνη και έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τη συγκεκριμένη επιστολή, επισημαίνει: «Δεν αρκεί να απαλλαγούμε από την αμαρτία· χρειάζεται να τρέχουμε προς την αρετή και να επιδεικνύουμε μεγάλη προθυμία για τα καλά έργα» (Ομιλία ΙΒ΄ στην προς Ρωμαίους). Η χριστιανική ελευθερία δεν είναι αδράνεια αλλά αδιάκοπη και ενεργός πορεία αγιασμού.
Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος καταλήγει: «Ο μισθός που πληρώνει η αμαρτία είναι ο θάνατος, ενώ το δώρο του Θεού είναι η αιώνια ζωή διά του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας» (Ρωμ. 6:23). Καθώς πορευόμαστε μέσα στον κόσμο, καλούμαστε καθημερινά να εργαζόμαστε τα έργα της ελευθερίας, να αγωνιζόμαστε εναντίον της αμαρτίας και να προσφέρουμε ολόκληρη την ύπαρξή μας στον Θεό. Έτσι η χάρη Του θα καρποφορεί μέσα μας οδηγώντας μας στον αγιασμό και στη ζωή που δεν γνωρίζει τέλος.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 28.06.2026
