Ελισάβετ Κωνσταντινίδου: «Κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος γιατί όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια»

Η ηθοποιός επιστρέφει στην Επίδαυρο με τη «Λυσιστράτη» του ΚΘΒΕ και μιλά για την πολιτική διάσταση του σώματος, την ανάγκη για ενσυναίσθηση και το όνειρο της Εκάβης.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google

«Όλοι άνθρωποι είμαστε και κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος». Η έννοια αυτή, που διατρέχει τη νέα ανάγνωση της αριστοφανικής «Λυσιστράτης» από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, δεν είναι απλώς ένα δραματουργικό εύρημα. Είναι το ηθικό κέντρο βάρους της Ελισάβετ Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή που η βία καταναλώνεται ως ψηφιακός θόρυβος ανάμεσα σε σκρολαρίσματα, η ίδια επιλέγει να σταθεί απέναντι στην «εντροπία», την κοινωνική αποσύνθεση, προτείνοντας το μόνο όπλο που διαθέτει ο άνθρωπος από τη γέννησή του: το σώμα του και τη συνειδητή άρνηση στη βαρβαρότητα.

Συναντήσαμε την Ελισάβετ λίγο πριν την πρεμιέρα στο Θέατρο Δάσους και τη μεγάλη κάθοδο στην Επίδαυρο. Είναι φανερά ανανεωμένη, με μια ηρεμία που πηγάζει από την εσωτερική αναζήτηση, αλλά και με τη δημιουργική αγωνία μιας καλλιτέχνιδας που δεν επαναπαύεται στις δάφνες της «δημοφιλούς κωμικού».

Το στοίχημα της Λυσιστράτης και η «Θεϊκή» παρέμβαση

Η φετινή Λυσιστράτη, σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη, δεν είναι μια ακόμη τυπική αναπαράσταση της κωμωδίας. Η Κωνσταντινίδου καλείται να ενσαρκώσει μια ηρωίδα που ακροβατεί ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θείο.

«Έχει δυσκολίες ο ρόλος, δεν είναι εύκολος. Δεν είναι ένα πράγμα, είναι πολλά. Ειδικά έτσι όπως θέλει να το κάνει ο Αστέρης, υποτίθεται ότι είναι η θεά Αθηνά που μετατρέπεται σε Λυσιστράτη. Σαν ένας από μηχανής θεός που έρχεται να δώσει λύση» μας εξομολογείται. Η πολυπλοκότητα της παράστασης έγκειται στην οργανική σύνδεση της πρωταγωνίστριας με τον χορό: «Σε κάθε ατάκα μιλάει και ο χορός, επεμβαίνει, είναι κοντά. Νιώθω ότι είμαστε ένα σώμα. Δεν κάνουμε μια παράσταση απλώς για να την κάνουμε, νιώθω ότι έχουμε κάτι να πούμε».

Όταν τη ρωτάμε αν ο ρόλος της «πάει γάντι», η απάντησή της είναι αφοπλιστικά ειλικρινής, μακριά από σταρικές βεβαιότητες: «Δεν μπορώ να πω ότι ένας ρόλος μου πάει γάντι. Βεβαίως, η Λυσιστράτη έχει μια δυναμική που αναγνωρίζω στον εαυτό μου και μου αναγνωρίζουν και οι άλλοι, αλλά συνήθως αυτά που έχουμε εν δυνάμει δεν είναι πάντα αυτά που βγαίνουν στη σκηνή».

Η πολιτική του σώματος και οι γυναικοκτονίες

Η κουβέντα μοιραία πηγαίνει στο σήμερα, στη βία κατά των γυναικών και την κοινωνική απάθεια. Η Ελισάβετ δεν μασάει τα λόγια της. Δεν αναζητά εύκολους θύτες, αλλά μας καλεί όλους σε μια αναμέτρηση με τον καθρέφτη μας.

«Πιστεύω ότι εμείς τα φτιάχνουμε τα πράγματα έτσι και μετά παραπονιόμαστε ότι κάποιος άλλος φταίει. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι με την απάθεια, τη μη δράση, τη συγκάλυψη. Η Λυσιστράτη ήταν μια οραματίστρια. Εμένα με τσίγκλισε πολύ στο θέμα των πολέμων. Αυτό που έμεινε στην ψυχή μου είναι ότι κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος. Είτε γίνεται δίπλα μας, είτε στην Αφρική, θα έπρεπε να μας αφορά. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια».

Για την ίδια, η αποχή από τον έρωτα που κηρύσσει η ηρωίδα του Αριστοφάνη είναι μια πράξη «αναστολής της εντροπίας». Μια προσπάθεια να παγώσει ο χρόνος πριν την οριστική καταστροφή. «Τα θηλυκά θα σώσουν την Ελλάδα. Η γυναικεία φωνή πρέπει να είναι ενεργή και παρεμβατική, να προτείνει τη μετάβαση από την αντιπαράθεση στον ουσιαστικό διάλογο».

lysistrath-promo-by-mike-rafail-1.jpg

Η «ιερή» Επίδαυρος και η Τεχνητή Νοημοσύνη

Για την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου δεν είναι ένας απλός σταθμός περιοδείας. Είναι ένας χώρος που τη συντονίζει με μια προγονική ενέργεια.

«Όταν πηγαίνεις σε τέτοιες πέτρες ιερές, αισθάνεσαι ότι εμπεριέχουν τους ήχους και τις ενέργειες όλων αυτών που είναι στην ιστορία και στο DNA μας. Το DNA περνάει στις πέτρες. Μαζί με αυτούς θα ακουστεί και η δική μου η φωνή. Η Επίδαυρος δεν με φοβίζει, με ενεργοποιεί. Είναι κάτι σαν... τεχνητή νοημοσύνη, με μεταφέρει, μου δίνει μια φοβερή δύναμη».

Θυμάται με την ίδια συγκίνηση την πρώτη της φορά εκεί, σε έναν μικρό ρόλο στον «Πλούτο» με το Θέατρο Τέχνης: «Το δέος παραμένει το ίδιο. Είτε έχεις έναν μικρό ρόλο είτε παίζεις τη Λυσιστράτη, το συναίσθημα ότι γίνεσαι μέρος κάποιου πράγματος πολύ μεγαλύτερου από εσένα δεν αλλάζει».

Η «Δραματική» κωμικός και το όνειρο της Εκάβης

Παρά την τεράστια επιτυχία της στην κωμωδία, η ίδια δηλώνει πως η προσέγγισή της ήταν πάντα δραματική. «Όλη μου τη ζωή παίζω δραματικούς ρόλους. Δεν έχω κάνει ποτέ κωμωδία με την έννοια της κωμικότητας, δεν ξέρω να το κάνω. Το πώς φαίνεται σε εσάς είναι άλλο θέμα. Εσείς γελάτε, αλλά εγώ παίζω με όλη μου την ψυχή!» λέει και ξεκαρδίζεται.

Ωστόσο, υπάρχει ένας ρόλος που στοιχειώνει τα όνειρά της: «Θέλω να κάνω την Εκάβη στις Τρωάδες. Αυτό θέλω να μου τύχει. Ο Αστέρης το ξέρει πάρα πολύ καλά».

Η πρόσφατη αλλαγή στην εμφάνισή της, έχοντας χάσει αρκετά κιλά, είναι και αυτή μέρος μιας εσωτερικής μετατόπισης. «Δεν αδυνάτισα για να είμαι κομψή. Ένιωσα ότι είχα αφήσει λίγο τον εαυτό μου και έβγαλα κάποια περιττά πράγματα που δεν χρειαζόμουν πια. Πρέπει να αλλάζουμε. Όσοι λένε ‘έτσι είμαι και σε όποιον αρέσω’, δυσκολεύονται στη ζωή».

Μια όαση σκέψης

Κλείνοντας, η Ελισάβετ εύχεται η παράσταση αυτή να μην είναι μόνο μια αφορμή για γέλιο, αλλά μια «τροφή για σκέψη» σε έναν κόσμο που ξεχνά γρήγορα.

«Θα ήθελα ο θεατής να φύγει με μια παραπανήσια σκέψη. Να μη δει την είδηση και την ξεχάσει αμέσως. Λέμε συχνά ‘τι να κάνω εγώ, πώς να αλλάξω τον κόσμο;’. Άλλαξε το δικό σου μυαλό. Φρόντισε να έχεις ενσυναίσθηση, να νοιάζεσαι για τον διπλανό σου, να μην κοιτάς μόνο πώς θα περνάς εσύ καλά. Αυτή η παράσταση φιλοδοξεί να είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή».

Η «Λυσιστράτη» του ΚΘΒΕ ξεκινά το ταξίδι της από τη Θεσσαλονίκη στις 30 Ιουνίου, μεταφέροντας το μήνυμα ότι η ειρήνη, η ισότητα και η συνύπαρξη δεν είναι ουτοπίες, αλλά συνειδητές πράξεις επιβίωσης. Και η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, με τη δωρική της δύναμη και τη λυρική της σοβαρότητα, μοιάζει η ιδανική οδηγός σε αυτή τη «διαδρομή προς την έξοδο από την εντροπία».

INFO:

  • «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα και σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη.
  • Πρεμιέρα: Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη, Τρίτη 30 Ιουνίου.
  • Επίδαυρος: Παρασκευή 21 & Σάββατο 22 Αυγούστου.
  • Πρωταγωνιστούν: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Κρατερός Κατσούλης, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Παναγιώτης Πετράκης κ.ά.

Κυριακή Τσολάκη

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google
Loader
ESPA