Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Πριν από δύο χρόνια χρειάστηκε με μία συγγενή μου να πάμε σε ιδιωτική κλινική για να κάνει μία επέμβαση και να βάλει port, και να ξεκινήσει χημειοθεραπείες.
Μπήκαμε τρεις γυναίκες και ένας άντρας τρομαγμένοι στην είσοδο της κλινικής κα ήταν σαν να είμασταν σε παζάρι. Άνθρωποι περίμεναν σε ουρές. Άνθρωποι κάθονταν στις θέσεις αναμονής, ενώ οι συγγενείς τους παρακαλούσαν για ταχύτερη εξυπηρέτηση. Με πιο ψύχραιμο ύφος, όσοι βρίσκονταν εκεί για τσεκ απ, περίμεναν και αυτοί έναν ντελάλη να φωνάξει το όνομά τους με σειρά προτεραιότητας.
Όταν ο ντελάλης φώναξε το δικό μας όνομα, πλησιάσαμε και μας ανακοίνωσε πού πρέπει να πάμε. Ίσια και αριστερά για καρδιογράφημα. Κάτω και δεξιά για ακτινογραφία. Αιματολογικές πιο κάτω δύο ορόφους υπόγειο. Έντρομη η συγγενής μου, φοβισμένη για όσα θα ακολουθούσαν, φορούσε τη μάσκα της και δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς με κοιτούσαν τα μάτια της. Ούτε ένας άνθρωπος εκεί μέσα δεν μας είπε μία γλυκιά κουβέντα.
Λίγο μετά μας έβαλαν σε ένα μικρό σεπαρέ όπου περιμέναμε τον χειρουργό να της βάλει το πορτ, δηλαδή την αντλία που θα υποδεχόταν τη χημειοθεραπεία της. Ο γιατρός της δεν ήρθε ποτέ. Πήγε κατευθείαν όπως μάθαμε στο χειρουργείο, δεν της είπε ούτε καλημέρα, δεν τη ρώτησε εάν πονούσε, δεν της εξήγησε τίποτα. Η συγγενής μου όταν βγήκε έκλαιγε, πονούσε και κανείς δεν της είπε ότι όσα ένιωθε ήταν προσωρινά. Ευτυχώς ο ογκολόγος της άλλαξε κλινική και στην επόμενη τα πράγματα ήταν κάπως πιο ανθρώπινα.
Προχθές μου είπε μία διευθύντρια ιδιωτικής κλινικής πως έχει πέσει η δουλειά. Σκέφτηκα ότι είναι λογικό. Πρώτον ο κόσμος έχει στεγνώσει και δεν έχει λεφτά για ιδιωτική περίθαλψη. Δεύτερον οι γιατροί στην ιδιωτική υγεία έχουν γίνει έμποροι. Και τρίτον, οι κλινικές φέρονται στον κόσμο σαν να είναι παρείσακτος.
Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση. Φτιάξτε το ΕΣΥ, πληρώστε τους γιατρούς και φροντίστε τους ασθενείς.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 04.10.2026
