Γράμμα στην Αφροδίτη. Της Σύνθιας Σάπικα

Δεν πρέπει να φοβηθείς. Αυτοί που σε χτύπησαν θα σε κάνουν πιο δυνατή. Και η πολιτική είναι για τους δυνατούς και τις δυνατές. Και την πολιτική την επέλεξες

Αφροδίτη.

Αφορμή για το κείμενό μου στάθηκε η προτροπή μίας φίλης, της Μιράντας, να γράψω κάτι για σένα με τον δικό μου τρόπο.

Δυστυχώς δεν πολυμιλούσαμε στις εκδηλώσεις που συναντιόμασταν. Μόνο ένα χαμόγελο ή ένα νεύμα του κεφαλιού. Δεν γνωριζόμαστε καλά. Είμαστε, όμως, στην ίδια πόλη. Είμαστε αγωνίστριες. Και πάνω από όλα είμαστε γυναίκες. Αποφάσισα να σου γράψω δημόσια όταν είδα την εικόνα σου από την κηδεία της μαμάς σου.

Μία συνάδελφος την ώρα που έβγαινες από το αμάξι είπε: Οι γιατροί δεν την άφηναν να πάρει εξιτήριο, η ίδια υπέγραψε να φύγει για να είναι στην κηδεία. Σκέφτηκα, λοιπόν, πως πήρες την ευθύνη για να βγεις παρά τα εγκαύματά σου. Υπέγραψες με τα πληγωμένα σου χέρια. Και αυτή η εικόνα μου ραγίζει την καρδιά.

Θέλω να σου πω κάποια πράγματα.

Πρώτον, πως δεν είσαι μόνη. Η απώλεια μίας μάνας μας αφήνει ορφανές, όμως την κουβαλάμε για πάντα μέσα μας. Το χαμόγελό της, τη ματιά της, τη γνώμη της. Την αγάπη που σου έδωσε όσα χρόνια ήσασταν μαζί δεν θα τη χάσεις ποτέ.

Δεύτερον, πως δεν πρέπει να φοβηθείς. Αυτοί που σε χτύπησαν θα σε κάνουν πιο δυνατή. Και η πολιτική είναι για τους δυνατούς και τις δυνατές. Και την πολιτική την επέλεξες. Συνέχισε. Και εμείς είμαστε μαζί σου, σε κάθε βήμα που θα κάνεις.

Τρίτον, θέλω να σου ζητήσω συγνώμη. Εκ μέρους όλων μας. Της κοινωνίας, που δεν ανατρέφει σωστά τα παιδιά της, που καλλιεργεί τη ρητορική μίσους, που δεν φροντίζει να καταστέλλει τη βία, που χρωστάει ακόμα καλύτερη εκπαίδευση για τα παιδιά. Της κοινωνίας που οφείλει στον εαυτό της να γίνει καλύτερη, πιο αποτελεσματική, πιο πολιτισμένη, καταστέλλοντας κάθε φαινόμενο ανομίας.

Αφροδίτη.

Σε βλέπω να φτάνεις στην κηδεία της μαμάς σου, κουβαλώντας μαζί με τα εγκαύματά σου και το μεγαλύτερο τραύμα. Της απώλειας της μαμάς σου. Σε βλέπω ακόμα σοκαρισμένη, μικρή και ανυπεράσπιστη. Θα το ξεπεράσεις. Εμείς όμως δεν πρέπει να το προσπεράσουμε. Έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Το χρωστάμε σε σένα. Το χρωστάμε στις μάνες μας. Το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Αφροδίτη, συνέχισε.


* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 12.07.2026

ESPA