Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Αυτήν την εβδομάδα η αρχική μου πρόθεση ήταν να γράψω για την επικράτηση της αγένειας. Την αφορμή μού την έδωσε μία μέρα στην αγορά. Σε ένα μαγαζί με ηλεκτρονικά περίμενα 20 λεπτά να έρθει κάποιος να ρωτήσω για ένα μπρίκι. Όταν βαρέθηκα πήγα στην κοπέλα στις πληροφορίες, ή τέλος πάντως σε μία υπάλληλο που καθόταν σ’ ένα σταντ. Της είπα «θέλω αυτό το μπρικάκι». «Πηγαίντε πίσω και θα στείλω εκεί έναν υπάλληλο» μου απαντάει.
Το «πηγαίντε» το εξέλαβα ως προσταχτική το «πίσω» ως το μέρος που αρχικά βρήκα το μπρίκι. Περίμενα άλλα δέκα λεπτά, ήρθε η υπάλληλος, της είπα τι θέλω και μου απάντησε ότι μπορεί να έχει στοκ στην αποθήκη. Μετά άρχισε να τακτοποιεί τα υπόλοιπα μπρικάκια στο ράφι. Όταν μετά από άλλα πέντε λεπτά τη ρώτησα τι θα γίνει με το μπρικάκι επισημαίνοντας ότι βιάζομαι, αφού είχε περάσει ήδη μισή ώρα, πήγε στην αποθήκη και άμεσα επέστρεψε για να μου πει ότι μάλλον έκανε λάθος το σύστημα και ότι δεν υπήρχε μπρικάκι.
Λίγο αργότερα σε μαγαζί με ρούχα η υπεύθυνη του καταστήματος δεν επέτρεπε στην υπάλληλο να μπει στο σύστημα να ελέγξει εάν υπήρχε το μπλουζάκι που θέλαμε σε extra small διότι μιλούσε στο τηλέφωνο φωνάζοντας. Η υπάλληλος που μας εξυπηρετούσε ήταν εξαιρετικά υπομονετική και επίμονη και παρότι εγώ απηύδησα και της είπα ότι θα πάρω το small δεν πειράζει, διότι σκεφτόμουν την έγκυο κόρη μου που περίμενε όρθια και για να πω την αλήθεια με έπιασε και σκοτοδίνη και μένα από την ορθοστατική υπόταση, η κοπελίτσα λοιπόν μας βρήκε το σωστό νούμερο το οποίο και αγοράσαμε.
Λίγο μετά μία άλλη κοπελίτσα, υπάλληλος και εκείνη είπε στη δική μας «είσαι πολύ τυχερή που δουλεύεις ως τις πέντε, εγώ θα είμαι μαζί της ως τις 11» αναφερόμενη στην προϊσταμένη που ήδη φώναζε για άλλον λόγο.
Σε όποιο μαγαζί και αν πήγαμε, λοιπόν, κανένας και καμία ταμίας δεν μας έδωσε προτεραιότητα παρότι η εγκυμοσύνη της κόρης μου είναι προχωρημένη και εμφανής.
Το πρωί μόλις ξύπνησα ήρθε η ειδοποίηση στο κινητό για την επίθεση στα τρία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Που ναι, είναι τρομοκρατική επίθεση. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι στη χώρα μας που προσπαθούν να δολοφονήσουν άλλους ανθρώπους για πολιτικούς λόγους. Δεν θέλω να γράψω περισσότερα διότι φαντάζομαι ότι ως την ώρα που θα δημοσιευτεί αυτό το κείμενο θα χυθεί πολύ μελάνι για όλα αυτά.
Έχω, όμως, την αίσθηση πως κάτι κάνουμε όλες και όλοι μαζί λάθος. Και το λάθος ξεκινάει από τα μικρά και απλώνεται και στα άλλα τα μεγαλύτερα. Όλα είναι εξίσου σοβαρά.
Τα τρία θύματα της επίθεσης έχουν παιδιά, γονείς, και συναισθήματα, στα οποία τώρα θα επικρατεί ο φόβος. Με τον έναν εκ αυτόν είχα ραντεβού την προηγούμενη της επίθεσης. Θα μπορούσε να συμβεί στην καθεμία και τον καθένα από μας. Για να ακριβολογήσω, ήδη συμβαίνει.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 05.07.2026
