Γράφει ο Πέτρος Παπαϊωάννου
Εκδότης «ΚΤΙΡΙΟ»
Όλοι προσδοκούμε από την Πολιτεία και την εκάστοτε κυβέρνηση ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα, για εμάς και για τους πολίτες της. Όλοι, όμως, γνωρίζουμε ότι ένας αόρατος «γόρδιος δεσμός» δεν το επιτρέπει! Η χώρα και οι πολίτες εξακολουθούν, κατά πλειοψηφία, να ταλανίζονται από ιδιοτελείς και συχνά αντιπαραγωγικές πολιτικές αντιπαραθέσεις και λανθασμένες πολιτικές νοοτροπίες, που συντηρούν σήμερα τα γνωστά μας προβλήματα.
Παράλληλα, η αίσθηση της ανασφάλειας εντείνεται, η μεσαία τάξη συρρικνώνεται -ενώ κάποτε, ως πλειοψηφία, αποτελούσε βασικό πυλώνα της κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας- και τελικά κυριαρχεί η απαισιοδοξία για το μέλλον.
Όλοι διαισθάνονται ότι έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κοινωνία, από τα σχολεία μας τα οποία επικεντρώνονται κυρίως στην εκπαίδευση χωρίς να δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην κοινωνική παιδεία και από τα εξωσχολικά πρότυπα όπου επικρατεί η κερδοσκοπία, ο ατομισμός και η νοοτροπία «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», δύσκολα μπορούν να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα.
Πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ως Πολιτεία νοείται η εκάστοτε κυβέρνηση που ηγείται, το σύνολο των θεσμών της χώρας, ο πολιτικός κόσμος, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι δημόσιοι οργανισμοί και όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί και υπάλληλοι που εργάζονται και αμείβονται από τα δημόσια ταμεία για την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου.
Με επικεφαλής την εκάστοτε εκλεγμένη κυβέρνηση, όλη η Πολιτεία αποτελεί το βασικό «εργαλείο» διοίκησης και διακυβέρνησης της χώρας. Επομένως, η πορεία και το μέλλον της Ελλάδας εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα του έργου ολόκληρης της Πολιτείας και από τις επιλογές της εκάστοτε κυβέρνησης που ηγείται, την οποία εκλέγουμε εμείς οι ίδιοι, ως πολίτες.
Παράλληλα, η ιστορία, η συσσωρευμένη γνώση και όλα τα επιστημονικά συγγράμματα αναφέρονται στον ρόλο, τη σημασία και το καθήκον της ηγεσίας, η οποία πρέπει να οδηγεί με αξιοπιστία τη χώρα και το σύνολο της κοινωνίας της στην ευημερία και την πρόοδο.
Απαιτείται, όμως, και κοινωνική πειθαρχία και εμπιστοσύνη στην ηγεσία για τις αποφάσεις της, κάτι που η εκάστοτε αντιπολίτευση με ιδιοτελή συνήθως κίνητρα τορπιλίζει! Απαιτείται βέβαια και έλεγχος με στοιχεία από ειδικά όργανα της Πολιτείας, «στρατευμένα» αποκλειστικά στην υπηρεσία της χώρας και όχι σε αντιπολιτευόμενα κόμματα.
Οπωσδήποτε, όμως, δεν προσφέρει τίποτα καλό μία διαρκής και ιδιοτελής κατακραυγή από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, των κυβερνητικών αποφάσεων.
Αν αυτές οι απλές αρχές κοινωνικής γνώσης, λογικής και πολιτειακής συνείδησης διδάσκονταν συστηματικά στα σχολεία μας όλα αυτά τα χρόνια, ακόμη και από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, η σημερινή εικόνα της χώρας θα ήταν διαφορετική.
Και οι πολίτες θα ήταν διαφορετικοί, γιατί θα απαιτούσαν μία δημόσια διοίκηση που προάγει και στελεχώνεται με αξιοκρατία και διοικεί με αξιοπιστία.
Θα έδιναν προτεραιότητα στην πρόοδο της χώρας και δεν θα παρασύρονταν από εύκολα συνθήματα, λαϊκίστικες θεωρίες ή προσωπικές εξυπηρετήσεις κάποιων παραγόντων του πολιτικού κόσμου.
Θα αξιολογούσαν την Πολιτεία με βάση τα πραγματικά αποτελέσματα που παράγει και θα απαιτούσαν λογοδοσία από όλους όσοι αμείβονται από τους φόρους των πολιτών και απολαμβάνουν τα προνόμια της δημόσιας θέσης τους.
Επιπλέον, ένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας θα διέθετε γνώσεις οικονομίας και διοίκησης και ίσως τότε οι πολίτες θα έβρισκαν τη δύναμη να απαιτήσουν την εφαρμογή αυτών των βασικών αρχών αυτής της επιστήμης και στη διοίκηση του κράτους, όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε σύγχρονο και αποτελεσματικό οργανισμό.
Όσοι δε θα παραβίαζαν αυτές τις αρχές θα κρίνονταν ή θα τιμωρούνταν αυστηρά και θα αντιμετώπιζαν την αποδοκιμασία της κοινωνίας.
Ένα απλό συμπέρασμα που προκύπτει από όλα τα παραπάνω είναι ότι η απλή εκπαίδευση που παρέχουν τα σχολεία μας σήμερα δεν αρκεί. Αυτή παρέχει κυρίως γνώσεις, οι οποίες αργότερα εξειδικεύονται και στα πανεπιστήμια ή τις επαγγελματικές σχολές.
Αυτό που χρειάζεται η χώρα μας είναι, παράλληλα με όλες τις άλλες προσπάθειες που γίνονται για την ευημερία της χώρας και των πολιτών, να προσφέρεται στα σχολεία μας και πραγματική κοινωνική παιδεία, με καλλιέργεια ήθους και αξιών, υπευθυνότητας, κριτικής σκέψης και πολιτειακής συνείδησης.
Ευημερία για το άτομο και την οικογένειά του δεν προκύπτει χωρίς αυτά!
Με πρωτοπόρο το υπουργείο Παιδείας, με κατάλληλους εκπαιδευτικούς και με σύγχρονα και ποιοτικά σχολικά βιβλία που στοχεύουν, που στηρίζουν την παιδεία της κοινωνίας μας, μπορούμε να ελπίζουμε ότι σε είκοσι περίπου χρόνια θα έχουμε μία καλύτερη και ευημερούσα Ελλάδα.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 30.08.2026
